Friday, July 29, 2016

TM Krishna gets Magsaysay award!

And this has created a lot of discussions in social media. There has been a surfeit of posts in my timeline questioning if the selection of TMK for this award has been truly on merit. There have been multiple reasons put forth as to why this selection is not right. 

Inclusiveness 

The first criticism has been, his stand that Carnatic (I have not gotten used to spelling this as Karnatic and the citation has used yet another variation - Karnatik!) music has become exclusive for Brahmins is not true and that it is a very inclusive art. My friend Jataayu has written an acerbic post on why this is wrong. In this he says,

/What is this 'lack on inclusiveness'? The Sabhas had accorded highest respect to the likes of Rajarathinam Pillai, Dhandapani Desikar and Madurai Somu etc., all 'non Brahmin' Vidwans. The concerts are filled with the Kritis of 'non Brahmin' composers like Puranadara Dasa, Kanakadasa, Arunachala Kavi, Muthu Thandavar, Swathi Thirunal etc. etc. Renowned art historians like Kapila Vatsyayan have recorded how every Indian classical art form transcended caste orthodoxy and rigidity of the regular society and operated on its own rules based on the spirit of Hindu spirituality and Bhakti. Carnatic Music is also no exception to this. There might have been individual cases of discrimination and non inclusion by certain persons and certain institutions - but the way the citation attributes this to the *art itself* is wrong and deserves condemnation.

However, the citation itself says "Karnatik music started centuries ago in temples and courts but was subsequently ‘classicized’ to become the almost exclusive cultural preserve of the Brahmin caste – performed, organized, and enjoyed by the elite who have access to it."

Is this art form inclusive today? From my understanding the answer is sadly no. It is learnt, performed, appreciated and administered only by the Brahmin community. If there is anyone involved from outside of this community, they would be more of an exception to the rule. 

Take the list of the performers that Jataayu himself has mentioned. Is there anyone current in that list? What proportion of Sangeetha Kalanidhis, especially in the last 50 years, are Brahmins? If you leave out the Nagaswaram and Thavil artists (who are under rated beyond belief anyways) would there be anyone of non Brahmin background, who has reached pinnacle of the art in recent years? Sadly, the answer is no. And if we were to talk about non Hindus, the list would be basically be zero. 

Even students of the art today have been only from the Brahmin community. The reason clearly is lack of exposure to this art form amongst others. Kerala, with its emphasis on learning this art form in school has been trying to make this form available for everyone and might have produced a handful of non Brahmin performers. In states like Tamil Nadu, this art form has been labelled Brahminical and has been actively discouraged. I do not know what is done in the music college and its likes in Tamil Nadu. 

All the composers that Jataayu has mentioned have all sung about Hindu Gods and today this music is almost uni-dimensional in the Bhakti format. It is only the Sanjay Subramaniams and the TM Krishnas who are trying to bring in varied compositions be it from Tamil classic literatures or from other languages. I am yet to see someone sing anything on social issues or even the Bhakti aspect to include other religions. Where is inclusiveness here? 

Should we talk about administration of this art form? Gone are the days when this art was practiced in temples and other public places and was accessible to the public at large. Stories of Rickshaw pullers listening to Mani Iyer and refusing to ply till his concerts are over are history. Today this music has gone into the firewalled zones of sabhas and it is exclusively managed by Sabha officials, who determine when and where, who can perform and who cannot. Stories of fledgling performers paying their way to get on to the schedules are plenty. Should we take a census of who runs these sabhas these days? Inclusiveness? My foot! 

The popular refrain to this is, who stops anyone from coming in to listen or learn this art form. It is open to all. Does that solve anything at all? Like any art form, there will be an audience and there will be students only when they are exposed to the art in some way or the other. Unless there is constant exposure, there will be no appreciation. Has the previous and current generation of performers and administrators done anything to take this art form into the demilitarized zone? No! So let us not cheat ourselves into believing everything is well and good with this art form and that anyone who is questioning the politics of the art is doing it with an ulterior motive. 

I came across a post by musician and musicologist Radha Bhaskar bemoaning how the Brahmin community is not interested in Carnatic music anymore and how naive is it of people to think that the community is all steeped into it. I have this urge to explain that the view Carnatic music is dominated by Brahmin community does not equal to all of the community accepting it using Venn diagrams. The tone of the post clearly shows her feeling that this music belongs to the Brahmin community first and then to the masses. The very fact TMK is so vociferous in condemning. But again, it is he who is beaten up in the comment section of this post as well! Talk about a maththalam getting it on both sides. 

Better Candidates

Another friend, Sudhakar Kasturi, has had a spate of posts ever since the award was announced and most of which can be ignored as they have very little substance. But in one post he has given a list of people who have done immense work in archiving village art forms and have never been winners of the Magsaysay award. I can only say I can add a dozen more people or a hundred more, who are worthy of the award but have not been awarded. And that would be true of any award. Should I go ahead and list the greats who have never won the Sangeetha Kalanidhi award and suggest that the people who have been awarded have been done so because of lobbying and lobbying alone? Is there any merit in such arguments that are done just for the sake of arguing? Tsk!

Politics 
TMK has been vocal against the current government and leans quite far left in his thoughts and this irks many. These are the people who come up with conspiracy theories that these are all part of a grander plan of foreign entities trying to break up India. While I am not a favorite of TMK’s political leanings, I would stay further away from these crazies. 

Egotists
And finally we come to a set of egotists, who can never think of any awardee to be the right candidate unless they are the awardee or if the awardee belongs to their inner circle. The prime example of this is Tamil Author Jeyamohan, who has written a very stupid post about this award. This is not the first time he has pooh poohed the choice of an award committee and won’t be the last time, knowing him. 

He goes on to say in his first paragraph that he has no idea on what premise this award has been given and if it was for musical abilities, TMK is a sub average performer who cannot be heard the second time. This only portrays his lack of appreciation for Carnatic music as even someone like Jataayu has condemned him for this statement. And if he has read the citation, he would have been clear that this was not for his musical abilities. 

Jemo himself, states that in the very next paragraph, that this award is not for the musical abilities and ‘thinks’ it is for just the articles that TMK has written. The rest of the article just goes on in this same manner. While the entire post can be shred line by line, it is not worth the effort and some of his previous posts would show his double standards in such matters. 

He ends with this line - "சமீபத்தில் மிகக்கூசிய ஒருதருணம் இது.” I just have to say that, I felt this exact same way, that Jeyamohan, whom I consider as one of the foremost writer of fiction in Tamil today has come down to this level. This too shall pass! In the same vein, I should say I loved this post from another friend and a writer in his own merit, Era Murukan - https://www.facebook.com/ERA.MURUKAN/posts/1211345282222436 😃 

My Views

  • I agree with TMK’s views that this art form has become synonymous with just the Brahmin community and there is a need to break this shackle. 
  • I have witnessed first hand on what TMK is trying to do in this regard and I am appreciative of his efforts. Especially through the Svanubhava events, I have witnessed some art forms which otherwise I had no access to and found myself enthralled by them.  
  • I have been to some of the concerts he has taken to fishermen villages and I have seen the attendees happy not because they are able to appreciate the art but because they felt included. 
  • His lectures on introducing Carnatic music to someone who is not familiar with the art form is very educative and he has delivered such lectures to a variety of audiences including school students. I personally know of people who have taken up to listening to Carnatic music after these lectures. I know he is not alone in this but he is not just about writing columns in 'The Hindu’ as well! 
  • Sumanasa Foundation, mentioned in the citation, helps music students from rural places and bring music to special children as part of their therapy. Laudable causes indeed. 
  • I do not feel it is wrong for a performer to experiment like he does on stage and agree not every experimentation would be to the liking of everyone. But it is his freedom to do so and I do not think the art would suffer from it. 
  • His political views are not to my liking but does not take away his efforts in highlighting the problems with the Carnatic music and trying to change it. 
  • I know what he speaks in the open is what a lot of his colleagues would accept in private but do not want to acknowledge publicly. It is the outsiders who are so angered and refuse to accept the need for any changes. 
  • I do not know of any standards to determine if he is worthy of the award or not. The Board of Trustees have chosen him for the award and I congratulate him for the honor and wish him the very best to take his effort in bringing Carnatic music to the larger world. 


Links: 
  1. Jataayu’s post on Inclusiveness - https://www.facebook.com/jataayu.blore/posts/658222277664308?hc_location=ufi
  2. Radha Bhaskar post on propagation of Carnatic music - https://www.facebook.com/radha.bhaskar.14/posts/1738532063065868
  3. Sudhakar Kasturi’s post on better candidates - https://www.facebook.com/sudhakar.kasturi.165/posts/10206093413128236 
  4. Jeyamohan’s condemnation of this award selection - http://www.jeyamohan.in/89307#.V5uWtWXELdT
  5. Jataayu’s criticism of Jeyamohan - https://www.facebook.com/jataayu.blore/posts/659431087543427

Friday, April 01, 2016

சைவமும் வைணவமும் பின்னே கார் கம்பெனிக்காரனும்

ரொம்ப நாளாச்சு எழுதி. வழக்கம் போல நேரமெல்லாம் ட்விட்டரில் சிக்கனமாக எழுதுவதிலேயே கழிஞ்சு போயிடுது. இன்னிக்கும் ட்விட்டரில் நடந்த மேட்டர்தான். 

முதலில் செய்தி என்னான்னு பார்ப்போம். டெஸ்லான்னு ஒரு கார் கம்பெனி. மின்சாரத்தில் ஓடும் கார் ஒண்ணை அறிமுகப்படுத்தி ரொம்பப் பிரபலமானவங்க. ஆனா அந்தக் காரை எல்லாம் நாம படத்தில்தான் பார்க்க முடியும். அவ்வளவு விலை. வாங்கப் போனா கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் அமெரிக்க டாலராகிடும்.

அவங்க இன்னிக்கு, (பாதி ராத்திரி தாண்டிருச்சே, சரி நேத்து) மாடல்3 என்ற பெயரில் ஒரு புது மாடலை அறிமுகப்படுத்தி இருக்காங்க. இதோட விலை  அவங்க பழைய மாடலை பார்க்கும் போது ரொம்பவே சல்லிசு. வெறும் முப்பத்தி ஐந்தாயிரம் டாலர்தான். இன்னிக்கு அறிமுகம்னாலும் 2017 கடைசியில்தான் கார் வருமாம். ஆனா கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் பேர், ஆளுக்கு ஆயிரம் டாலர் கட்டி முதல் நாளிலேயே முன்பதிவு செஞ்சிருக்காங்க. 

நான் அதை எல்லாம் விட்டுட்டு அவங்க இந்தக் காரை அறிமுகப்படுத்தும் பொழுது பயன்படுத்திய படத்தைதான் பார்த்தேன். நீங்களும் பாருங்க. 



இதைப் பார்த்த உடனே எனக்கு என்ன தோணிச்சுன்னா, திருவிளையாடல் படத்துல நம்ம சிவகாசி கணேசன், நெத்தியில நல்ல விபூதிப்பட்டை அடிச்சுக்கிட்டு சிவன் இல்லையேல் சக்தி இல்லைன்னு கர்ஜிப்பாரு இல்லா, அதான் தோணுச்சு. சரிதான்னு 

ஆக மொத்தம் டெஸ்லாக்காரன் சைவம். பார்த்துக்குங்கடே நாமக்காரப் பார்ட்டிகளா..

அப்படின்னு ஒரு பக்தி அரசியல் ட்விட்டு ஒண்ணைப் போட்டேன். கூடவே ஆணாதிக்கப் பெண்ணடிமை அரசியல் பத்தியும் ஒரு ட்விட்டு போட்டேன். 

பட்டையைப் போட்டானே தவிர பொட்டை வெச்சானா? அப்பேர்ப்பட்ட ஆணாதிக்கவாதி இந்த டெஸ்லாக்காரன். லேடீஸ் ஆப் தி வேர்ல்ட், யுனைட்!

இந்த ரெண்டுல சமய அரசியல் நல்லாப் பத்திக்கிச்சு. ஒரு நண்பர் வந்து மசராட்டி கூட சைவம்தானேன்னாரு. திரிசூலத்தை அவங்க சின்னமா வெச்சிருக்கிறதால சொல்லி இருப்பாரு போல. ஆனா நான் அப்படி நேராப் போகாம,

சிவனுக்குக் கிரீடம் எல்லாம் கிடையாது. அவன் ஆடும் பொழுது தலைமுடி அங்கும் இங்கும் ஆடும். மசுராட்டி என்ற அவன் பெயரே மருவி மஸராட்டி என்றானது. 

அப்படின்னேன். உடனே இன்னொரு நண்பர் அப்படின்னா Bugatti என்ற பெயருக்கு என்ன காரணம்ன்னாரு. நான் அதுக்கு 

அது அசைவம். ச்சே வைணவம். தண்ணீரில் மறைந்த பூவுலகை வெளிக்காட்டியவன் - பூ காட்டி. அதன் மருவிய வடிவமே புகாட்டி.

அப்படின்னு விளக்கம் தர வேண்டியதாப் போச்சு. அவரும் விடாம அப்போ சண்டை போட்டு விரலால டூ விட்டுக் காட்டினவனாலதான் பைக் கம்பெனி பேரு Ducati ஆச்சான்னாரு. என்னடா இது சைவ வைணவச் சண்டையா ஊதி விடற நேரத்துல இவரு சின்னப் பையன் மாதிரி டூ விட்டு விளையாடறாரே. இவருக்கு இப்படி எல்லாம் சொன்னா விளங்காது. கொஞ்சம் விளக்கமாத்தேன் சொல்லணும்ன்னு நினைச்சு, 

நண்பரே, மானாட மழுவாடன்னு நடராசர் ஆடும் பொழுது என்னவெல்லாம் ஆடிச்சுன்னு ஒருத்தர் மளிகைச்சாமானுக்கு சீட்டு எழுதற மாதிரி பாட்டு எழுதினாரு. அவரு சொல்லாதது மானும் மழுவும் போக இன்னொரு கையில் உடுக்கையை வெச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு நம்ம நடராசர். உடுக்கைக்கு இன்னொரு பேரு உடுக்கு. அந்த உடுக்கை இப்படி அப்படி அசைக்கும் பொழுது அது அவர் ஆடும் தாளத்துக்கு ஏத்த மாதிரி டப டப டப டபன்னு சத்தம் தரும். 

அந்த சத்தம் மாதிரியே இந்த கம்பெனிக்காரன் தயாரிச்ச பைக்கும் சத்தம் போடறதுனால சிவன் பெயரை வைக்கலாமேன்னு நினைச்சு உடுக்காட்டின்னு வெச்சாங்க. ரோமத்தை உரோமம்ன்னு தமிழில் எழுதற மாதிரி உடுக்காட்டின்னு இருக்கறதைப் பார்த்து அவங்க தவறுதலா டுக்காட்டின்னு மாத்திட்டாங்கன்னேன். 

அப்போ புகாட்டிலேயும் டுக்காட்டிலேயும் ஏறிப் பறந்தவங்கதான். போகட்டும். இன்னும் ஆவுடையார் பிள்ளை, வினாயகரைக் குறிக்க ஆப்பிள்ளை என்றதே ஆப்பிள் ஆனது, மயிலோன் குரோதம் சாயந்ததுதான் மைக்ரோசாப்ட் போன்ற பல விஷயங்களைச் சொல்லணும். அதுக்கு முன்னாடி உங்க யாருக்கேனும் வேற எதாவது பெயரில் சந்தேகம் இருந்தக் கேளுங்க. சொல்லறேன். 


Saturday, August 29, 2015

தாராபுரம் தாம்பரம்

மாதா பிதா குரு தெய்வம் என தெய்வத்திற்கு அடுத்த படியாக குருவினை வைத்து வணங்கும் பாரம்பரியம் நம் பாரம்பரியம். அப்படிப்பட்ட குரு என்ன சொன்னாலும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் எனச் சொல்லித் தந்த அந்த பாரம்பரியமே யார் என்ன சொன்னாலும் சொல்வதை அப்படியே எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.அதிலிருக்கும் உண்மையை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொல்லித் தந்திருக்கிறது. வள்ளுவனும் கூட எப்பொருள் யார்யார்வாய் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு என்கிறான். பதிவுலகத்திலே எனது குருவான துளசி ரீச்சரின் இன்றைய வதனப்புத்தகப் பதிவினைப் பார்த்ததும் ( அந்தப் பதிவிற்கான சுட்டி! ) மனது பதபதைத்துப் போனது. ரீச்சர் சொல்வதே சரி என எடுப்பதா அல்லது அதிலிருக்கும் குறைகளைச் சுட்டிக் காண்பித்து உண்மையை நிலைநாட்டுவதா என இருதலைக் கொள்ளி எறும்பானேன். வள்ளுவப் பெருமானின் வழி நடப்போம் என்றெண்ணி இந்த பதிவினை எழுதுகிறேன். ரீச்சர் அவர்கள் இந்தப் பதிவினைப் பொறுத்தருள வேண்டும். 

ரீச்சர், அவர்கள் எழுதி இருக்கும் இந்தப் பதிவின் (ரீச்சரின் பதிவு! ) அறிமுகமாக வதனப்புத்தகத்தில் எழுதி இருப்பது என்னவென்றால் "தாராசுரத்துக்கும் தாம்பரத்துக்கும் என்ன கனெக்‌ஷன்? தாராசுரம் தாம்பரம் தலையிலே கனகாம்பரம், ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் இடுப்பிலே பீதாம்பரம்... கொஞ்சம் அபத்தமா இல்லே? அந்தக் காலத்து சினிமாப் பாட்டு இது..” என்பதே! 

இதில் ஒன்றல்ல இரண்டு குறைகள் இருக்கின்றன. முதற்கண் ரீச்சர் அவர்கள் வைணவத் தல உலா செல்லும் பொழுது தாராசுரம் போய் வந்ததால் தாராபுரம் தாம்பரம் எனத் தொடங்கும் பாடல் தாராசுரம் தாம்பரம் என மாறுமா? மாறக்கூடாதல்லவா? எனவே அதுவே முதற்குற்றம். மேலும் பேசும் முன் அப்பாடலை கேட்போம். மக்களைப் பெற்ற மகராசி என்ற திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் இது. கேவி மகாதேவன் இசையில் தஞ்சை ராமைய்யா தாஸ் எழுதிய இப்பாடலைப் பாடியவர்கள் ஏ ஜி ரத்னமாலா மற்றும் எஸ் சி கிருஷ்ணன். 


இந்தப் பாடலில் இருந்து ரீச்சர் எடுத்தாண்ட முதல் இரு வரிகள் இவைதாம் 

ஆண்: அடி தாராபுரம் தாம்பரம் தலையிலே கனகாம்பரம்
பெண்: அட ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் உன் இடுப்புல பீதாம்பரம் 

சரி, வரிகளில் கண்ட தவறினை நேர்படுத்தியாகிவிட்டது. அடுத்து என்ன குறை கண்டீர் என ரீச்சர் வெகுண்டெழுமுன் அதையும் பார்த்துவிடுவோம். இவ்வரிகளை அபத்தம் என்றாரே. அது அல்லவா பெருங்குறை? இவ்வரிகளா அபத்தம்? சைவ இயக்கத்தின் கருப்பொருளை அல்லவா இவ்விரு வரிகளில் சொல்லி இருக்கிறார் கவிஞர். அதைப் போய் அபத்தம் எனச் சொல்லலாமா? 

தாராபுரம் என்றால் என்ன? தாரா என்றால் வாத்து என்பர் இக்காலத்தினர். ஆனால் தாரா என்றால் மனைவி என்ற ஒரு பொருளும் உண்டு. புரம் என்றாலோ உடல். மனைவியைத் தன்னுடலில் கொண்டவன் என்பதே தாராபுரம் என்ற சொல்லின் பொருள். அப்படி மனைவியைத் தன்  உடலில் கொண்டவனான சிவன் யார்? அவன் பரமசிவன். பரம் என்றால் எல்லாவற்றிற்கும் தலைவன் என்று பொருள். அதைத்தான் தாம் பரம் என்கிறார் கவிஞர். தன் மனைவியை உடலில் கொண்டவந்தான் பரம்பொருளான இறைவன் சிவன். 

அவனிருப்பதோ கயிலாயம். அக்கயிலையில், விடியற்காலையில் சூரியன் உதிக்கின்ற அவ்வேளையில், ஆகாயம் எப்படி இருக்குமென்றால் இரத்தச் சிவப்பாக இருக்குமாம். இங்கு கவிஞர் மிக அருமையான வார்த்தை விளையாட்டு ஒன்றினை விளையாடி இருக்கிறார். தலையிலே என்றால் உச்சியிலே என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் ஆரம்பத்திலே என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். நாள் தொடங்குகின்ற அந்த விடியற்காலையிலே, இவன் தலை மேலே சிவந்த வானமிருக்கும். கனகு என்றால் சிகப்பு. அம்பரம் என்றால் ஆகாயம். ஆகவே உச்சியிலே நாள் தொடங்கையிலே சிவந்த ஆகாயம் இருக்கும் என்பதை தலையிலே கனகாம்பரம் என்கிறார் கவிஞர்.

ஆண் குரலில் இப்படி சிவனை வருணிக்கத் தொடங்கி ஒரு வரி எழுதியவர் அடுத்தது பெண் பார்வையில் ஒரு வரி எழுதுகிறார். அவர்களுக்கு தோற்றம் ரொம்ப முக்கியம். அதனால் இவன் சிவன், பரம்பொருள் என்பதை எல்லாம் விடுத்து உன் இடுப்புல பீதாம்பரம் என்பதுதான் அவளுக்கு முதலில் தெரிகிறது. ஏன்? பொன்னார் மேனியனே புலித்தோலை அரைக்கசைத்து என்றார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார். சிவன் என்றால் சடா முடியுடன் மேலே பொடி பூசி, புலித் தோலை ஆடையாகக் கொண்டு சுடுகாட்டிலே அலைபவன் என்ற தோற்றம்தான் முதலில் நம் மனக்கண்ணில் வரும். 

இப்பெண் சிவனை சிதம்பரத்தில் பார்க்கிறாள். இங்கு இவர் பட்டு வேட்டியில் திருமண மாப்பிளை போல காட்சி அளிக்கிறார். உடனே இப்பெண் ஆச்சரியம் தாங்க முடியாமல் அங்கு காஞ்சியில் ஏகாம்பரம் என பெயர் கொண்டவனே இங்கு சிதம்பரத்தில் இப்படிப் பட்டு வேட்டியில் இத்துணை அழகாக இருக்கிறாயே என்று பாடுகிறாள். அதுதான் ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் உன் இடுப்பிலே பீதாம்பரம். இப்பொழுது சொல்லுங்கள் இந்தப் பாட்டா அபத்தம்? 

இன்னும் சொல்லப் போனால் முதல் வரிக்கு பண்டிதர் சிலர் வேறு ஒரு பொருளையும் கூடச் சொல்வர். அவர்கள் அடிதாராபுரம் என்பதை பிரமனும் விஷ்ணுவும் சிவனின் தலையையும் பாதத்தையும் காண முயன்ற கதையை நினைவில் கொண்டு அடிதாராபுரம் என்றால் பாதத்தினைப் பார்க்க முடியாத உடலினைக் கொண்டவனே என்றும், தாம் பரம் தலையிலே கனகு அம்பரம் எனச் சொல்வது முதலில் பாதத்தைச் சொன்னதினால் அடுத்து அவன் தலையைப் பற்றிச் சொல்வதாகக் கவிஞர் அமைத்துள்ளார் என்பர். 

இப்படி எப்படிப் பார்த்தாலும் சைவ சமய சித்தாந்த நெறிகளை எளிமையாகக் கூறும் பாடலாகவே அமைந்திருக்கிறது இப்பாடல். நம் கவிஞர்கள் என்றுமே இந்து ஞான மரபை அடிப்படையாக கொண்டே பாடல் புனைவர் என்பதற்கும் இப்பாடலே சாட்சியாக அமைகிறது. இனியேனும் நாம் இப்படிப்பட்ட நல்ல பாடல்களின் கருப்பொருளை உணராமல் அவற்றை அபத்தம் என விலக்கி விட வேண்டாம் என விண்ணப்பிக்கிறேன். இச்சிறியவனின் அத்துமீறலை ரீச்சர் மன்னித்தருள வேண்டும். 

நமச்சிவாய வாழ்க! நாதன் தாள் வாழ்க! 

#எல்லாமேதமிழ்தான்

Friday, February 06, 2015

I am Offended #AIBRoast

I am late to this game and let me first give you the verdict - I am offended!

But, pray, read on. 

I have been observing social media (at least the Indian side of it) going crazy about this AIB Roast and censors and free speech. I just considered this to be yet another arm chair upheaval about 'Indian Values' versus the newly in fashion 'Freedom of Speech' and didn’t care to get the details. But since the discussions kept going on and since I had recently expressed myself in the issue of a Tamil writer crucified for his novels, I decided to at least understand what was happening. 

I am not familiar with the comedy circuit in India but for Evam, in which a friend of mine is a performer. So I was curious to hear that a US style roast happened and wanted to see it. A helpful friend of mine passed on a youtube link to an edited version of the roast. If you have not seen it, here is the video but then dont blame me for that lost bit of your life. 


(Thankfully the video is removed. You still have those 60 minutes for yourself.) 

I watched it and I was offended! And I was offended by the comic value of the content. This was not a roast. This was a juvenile. stereotypical, bland, lacklustre performance. There was a host, there were a bunch of ‘panelists’ and there were two guys who were to be roasted. What followed was a disaster. Every one of the panelist would walk to the mike, say something about the host, the fellow panelists and the roastees (yeah, I made up that word). And every single one spoke as if their lines were written by the same guy. There was one about a fat guy, one about a black guy, one about a guy being virginal (seriously, what was that shit about anyways?), the host being a closet gay and about dud acting and sexual escapades of the roastees. Every single one of them followed this pattern. And the lines were not even remotely funny. Dropping F bombs of different calibers is not roasting. Come on guys, this isn’t high school! 

And that was what was offensive about it. Not because it did not conform to Indian values, not because it disrespected anyone but because it was bad, it was full of stereotypical lines and it was seriously unfunny. After seeing this I had to see a couple of US Presidents being roasted in the Annual White House Correspondents’ Dinner to remind myself what roasting meant. (If you haven’t seen any, do google and watch a few, they are well worth your time!) And I did fume about it to my friends and another friend of mine then sent a link to this video. 


The length of it almost made me not watch it. But I am glad I watched it because it gave an insight into what is the current situation in India and what is changing and what is not. Most of the guys featured were part of the Roast and from the excerpts that form part of the video I can see that their regular fare is far better than what they peddled in the Roast. Although I dont agree to all the views that are expressed, this balanced my original thoughts by showing the other side. If you have a couple of hours to share, this is a good video to watch. 

Finally, to those who are opposing this Roast, “Guys, Grow up and go get a Life”. This was a paid show, this is a Roast, this is what you should expect. If you didn’t know that, you know it now. No one is forcing you to watch. No one is foisting this on you. If you want to exercise your right to oppose something, there are enough things happening around you. Oppose the violent attacks on women and men, Oppose the lack of civic sense your fellow men have, Oppose the lack of infrastructure and support you would expect your government to provide, Oppose the rabid corruption, Oppose the stupid politicians who force unneeded elections and waste public money, Oppose the injustice that is meted out to the less fortunate. If you are done with all of those, join me in standing up against people who protest inconsequential things. But leave these poor guys alone, being stand up comedians in India is enough punishment for them. 

Wednesday, December 10, 2014

சக்கர இனிக்கிற சக்கர....

வழக்கம் போல இந்த என். சொக்கன் சும்மா இருக்காம நம்மளை இழுத்து விட்டுட்டாரு. தருமி மாதிரி எதாவது கேள்வியைக் கேட்டுட்டு நாம அல்லாடறதைப் பார்க்க அவருக்கு ஒரு சந்தோஷம். 
இன்னிக்கு கேள்வி சர்க்கரை ஏன் இனிக்குது. இதைச் சும்மாக் கேள்வியாக் கேட்காம ஒரு பாட்டாவே பாடிட்டார். சர்க்கரை இனிக்கிற சர்க்கரை சினிமாப் பாட்டு எல்லாம் இல்லை. இவரே குழந்தைப்பாட்டு ஒண்ணு புனைந்து கேள்வியைக் கேட்டுட்டார். அந்தப் பாடலை இங்க போய் படிச்சுட்டு வந்திடுங்க - https://www.facebook.com/nchokkan/posts/10152643068653292
படிச்சாச்சா? கேள்வியைப் பாட்டாவே கேட்டாப் பதிலையும் அப்படித் தரதுதானே முறை. அதே குழந்தைப்பாடல் மெட்டுல நாமளும் பதில் சொல்லியாச்சு. 

தின்னத் தின்னத் தித்திக்கும்
… தீனியில் சர்க்கரை தானுண்டே
என்ன என்ன காரணத்தால்
… என்றும் இப்படி இனிக்கிறதே? 
உலகில் உள்ள பொருளெல்லாம்
… உண்டா னதுவும் அணுவாலே
பலரும் விரும்பும் சர்க்கரையில்
… பார்ப்பாய் இருவித அணுக்கூறே*
குளுக்கோஸ் மற்றும் ப்ருக்டோஸின்
… குணத்தால் தான்வரும் அவ்வினிப்பே
பளுவை ஏற்றும் சர்க்கரையின்
… பாகம் தானிவைப் பார்த்துக்கோ 
உண்ணும் போது உன்நாக்கில்
… உள்ள பலவகை சுவைமொட்டு
ஊணில் உள்ள ருசிகளையே
… உனக்கு அறியத் தான்தருமே 
இனிப்பை அறியும் மொட்டுகளை
… இந்த இரண்டும் போய்ச்சேர
மனிதர் நரம்பும் மூளைக்கு
… மறக்கா தனுப்பும் சுவைதனையே 
விளக்கம் இதுதான் சர்க்கரையின்
… விஞ்ஞா னமும்நீ அறிந்தாயே
அளவாய் உண்டால் அமிர்தம்தான்
… அதையும் நீயும் அறிவாயே! 
* molecule பொதுவாக மூலக்கூறு என வழங்கப்படும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட அணுக்களால் ஆன Chemical Compound என்பதை அணுக்கூறு எனச் சொல்லி இருக்கிறேன். பொதுவாக நாம் உண்ணும் சர்க்கரை (சுக்ரோஸ்) குளுக்கோஸ் அல்லது ப்ருக்டோஸ் எனப்படும் அணுக்கூறுகளினால் ஆனவையாகவே இருக்கும். 
சமயத்தில் நம்ம பாட்டைப் படிச்சுட்டு நம்ம கிட்டவே வந்து புரியலை விளக்கஞ்சொல்லுன்னு கேட்பாங்க. அந்தக் கொடுமைக்குக் காத்திருக்க வேண்டாமேன்னு ஒரு பதவுரையும் போட்டுடறேன். 
Sugar is sweet because when our tongue detects a sugar molecule the nervous impulse it sends says "sweet". Sucrose, or table sugar, is formed from two simple sugars: glucose and fructose.

Monday, December 01, 2014

There’s something about Texas…


T.M.Krishna has just concluded a whirlwind tour of the US, performing in about 15 concerts in just over a month. Of those three were in Texas - Houston, Dallas and Austin. In each of these three concerts he sang Bhairavi. I guess there is something in the Texas air that inspires Krishna to sing Bhairavi.  While he sang the Swarajathi Kamakshi Amba in Houston, it was Rama Rama Pranasakhi in Dallas and in his penultimate concert of the tour, in Austin, he sang Sari Evvaramma. And for one who attended all the three concerts it was not a repetitive dose of Bhairavi but an experience of hearing different dimensions of the raga.  I had written earlier about the Houston concert and did a photoblog of the Dallas concerts. Here is my report on the Austin one. 

The schedule took the artists all over the US in a totally random fashion. Before coming to Austin on Saturday, they had performed in Vancouver on Friday and left for Boston for the final concert of the tour on Sunday. They had landed in Austin late afternoon and had to perform within a matter of hours from landing and the concert could not begin in time. But the travails of travel were all forgotten once the first notes were sung.

The concerts of Krishna not being in the standard Kutcheri padhadhi, is now well understood by the audience that during this concert, the organizers made  the announcement about it rather than Krishna having to do it midway during the concert. And a unique concert, it was.

It started with the grand Yadhukula Kambhoji composition of Marimuthu Pillai, Kaalai Thookki Nindru Aadum Dheivame. It lasted nearly thirty minutes and it was bliss all the way. It was followed up by a stand alone Thananam which was sung in multiple ragas - Nattai, Gowlai, Arabhi, Varali and Sri, the ragams in which the famous Pancha Ratna Krithis are set to.

Then Shriramkumar played a very moving ragam rendition in Huseni. Given that Krishna  has moved on to a different ragam when Shriramkumar performs something magnificent like this, I was expecting him to sing a song in a different ragam. But he sang Rama Ninne Nammi with the twist being that he was accompanied just by Arunprakash on the mridangam. Shriramkumar put his violin down and was enjoying the rendition with the rest of the audience.  I understand there is a concert this December in Chennai, where the entire concert would be without any percussion accompaniment. I would love to be there for that one. 

Sri Ramam in Narayanagowlai was next and was sung in such a slow tempo that it was mesmerizing. Then came the main attraction of the day Sari Evvaramma in Bhairavi.  In a typical concert a main piece would be one where there is a lot of raga elaboration, niraval, laya vinyasam (as some percussionists prefer to call thani avardhanam) et al. But again here it was not the case as all of that has been done elsewhere as well. But I call this the main piece as it was the rendition with the greatest impact during this concert. 

Again, the percussionist normally has no say as to when the thani avardhanam would happen and would need to perform in the thalam of the main song of the day. Krishna is democratizing that as well by giving them a choice of a stand alone thani avardhanam in a thalam of the percussionist’s choice. In this concert, Arunprakash played a thani in Misra Jaathi Triputa Thalam and it came after a thanam in Atana and the composition Anubhava Gunambudhi. 

A few quick pieces rounded up the concert. They were the sholkam Vasudeva Sutham and the song Chandana Charchitha in Panthuvarali, Sri Rama Chandra Kripalu in Yamuna Kalyani, Mahakavi Bharathiyar’s Aaduvome Pallu Paaduvome in Maand, Karuniso Ranga in Sahana and Dikshithar’s English Notes composition of Muchukunda Varada. 

It was a concert that met the standards we have come to expect from Krishna and this team. At the end of three hours, the audience were not sated and were wanting more.  But it might be a couple of years before we can hear him live again this side of Atlantic. Then, I wish we get to hear many more of  rare ragas and krithis sung in his inimitable style. 

Tuesday, October 28, 2014

தோசை சுடத்தக்கோர்

இரவுணவின் பொழுது பிள்ளைகளுடன் அரட்டையடிப்பதென்பது ஒரு பழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன். அப்போது படிப்பு விஷயங்கள் பேசப்பட மாட்டாது. அனுபவங்கள், வேடிக்கைகள், நினைவுகள், நக்கல்கள், கிண்டல்கள் மட்டுமே. சிரித்து உருண்டு, புரைக்கேறி, கண்ணீர் மல்கி எழுந்தால் ஒருநாள் முழுக்க மனதில் நிறைந்த சலிப்புகளை வெல்லமுடியும்.

அபூர்வமாக பேச்சு உணர்ச்சிகரமாக ஆவதுண்டு. இன்று அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம். மகள் அவளுக்களிப்பட்ட உணவின்பால் சற்றே சலிப்பைக் காட்டினாள். "வீட்டிலே குடுக்கிறதைத்தானே சாப்பிட்டாகணும். நமக்கு ஒருத்தர் உபசரிச்சுட்டு குடுக்கிறதை வேண்டாம்னு சொல்றது மாதிரி கேவலம் ஒண்ணுமே கெடையாது. அவங்களுக்கு கொஞ்சம்கூட மனசு கோணக்கூடாது… நம்ம முகத்திலே நமக்கு அதுபிடிக்கலைன்னு ஒரு சின்ன தடம்கூட தெரியப்பிடாது. அதுதான் நாகரிகம்." என்று சொன்னேன். 

சட்டென்று ஒரு நினைவு. நண்பர் ஜெயப்பிரகாஷும் நானும் ஓரு முறை சென்னையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தோம். உடன் நண்பர் சுரேஷும் உண்டு.  சுரேஷ் திருமணம் செய்து கொண்டு கொஞ்ச நாட்களே ஆகி இருந்த காலகட்டம் அது. அன்றைய சுற்றல் முடிந்து பின் இரவு தன் வீட்டில் சாப்பிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் என்றார் சுரேஷ். ஜெயப்பிரகாஷ் வழக்கமாக ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார். ஆனால் ஒத்துக்கொண்டுவிட்டார். 

சுரேஷ் அப்பொழுதுதான் வேலை மாறிச் சென்னை வந்திருந்த சமயம். நாங்கள் மூவரும் அவரின் ஸ்கூட்டரிலேயே அவரது வீட்டுக்குப் போனோம். சிறிய வீடு. ஒரு கூடம், சிறிய படுக்கையறை, சமையலறை. நேரமாகிவிட்டிருந்ததனால் போனதுமே கூடத்திலேயே மேஜை போட்டு சாப்பாடு பரிமாறினார்கள். அகலமான பீங்கான் தட்டில் செக்கச்சிவந்த வண்ணத்தில் தோசை. இன்னொரு கிண்ணத்தில் சிவப்பான சாம்பார். அவ்வளவுதான், வேறு எதுவுமே இல்லை.

எனக்குப் பகீரென்றது. ஜேபி தோசைப்பிரியரென்ற தகவல் சுரேஷுக்குத் தெரியும், அவர் மதியம் செய்த சாம்பாரைச் சாப்பிட மாட்டார் என்றுதான் தெரியாது. நல்ல வாசமுள்ள முருங்கைக்காய். பெரிய துண்டுகளாக போட்டு சாம்பார் வைத்திருந்தார்கள். ஜேபிதான் பாவம். முருங்கைக்காய் அவருக்கு ஆகாது. பாக்யராஜ் சினிமா வந்த பொழுது அதை வைத்து  ஜேபியை கிண்டல் செய்திருக்கிறோம். இன்று அந்தக் கிண்டல் செய்யத் தைரியம் உண்டா என்பது சந்தேகமே. அதையும் விட தோசைக்குக் கோழிக் குழம்பு இல்லாமல் அவருக்கு உள்ளேயே இறங்காது. இங்கு தொட்டுக்கொள்ளத் தேங்காய் சட்னி, காரச் சட்னி என்று கூட ஏதுமில்லை. அப்படி ஒரு வழக்கமே அவர்கள் வீட்டில் இல்லை போலும். அந்த சாம்பாரைச் சூடாக்கும் எண்ணம்கூட அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை.

ஜேபி இளையராஜா இசை குறித்த ஏதோ கேள்விக்கு பதில் சொன்னபடி சாதாரணமாக வந்து அமர்ந்தார். அரைக்கணம் கூட முகம் மாறுபடவில்லை. ஆனால் அரைக்கணத்திற்கும் குறைவான நேரத்தில் என் கண்களை அவர் கண்கள் வந்து சந்தித்து தடுத்துச் சென்றன. நான் திக்பிரமை பிடித்து மேஜை முன் அமர்ந்தேன்.

அருமையான சாம்பார். தோசையும் நல்ல சுவை. ஆனால் எனக்கு மரத்தூள் தொண்டையில் சிக்கியதுபோல இருந்தது. பிறந்த மறுநாளே  மதியம் செய்த சாம்பாருடன் தோசையச் சாப்பிடுவது வழக்கம் என்பது போல ஜேபி  தோசையைச் சாம்பாரில் முக்கிச் சாப்பிட்டார். ஜேபி தோசைப்பிரியர். சுவைத்து மெதுவாக ‘ஸ்டைலாக’ சாப்பிடுவார். அப்படித்தான் இதையும் சாப்பிட்டார்.

அந்த வீட்டுக்கு விருந்தாளிகளே வருவதில்லை போலும். அவர்களுக்கு உபசரிக்கவே தெரியவில்லை. ஏழெட்டுத் தோசைகளையையும் சாம்பாரையும் அந்த அம்மாள் மேஜையிலேயே வைத்துவிட்டாள். மேஜைக்கு சுற்றி ஊரில் இருந்து வந்திருந்த அவர்களின் இரு தங்கைகளும் நின்று நாங்கள் சாப்பிடுவதை வேடிக்கை பார்த்தார்கள். ஜேபி அந்தப்பிள்ளைகளிடம் அவர்கள் எந்த எப் எம் ரேடியோவில் பாட்டு கேட்பார்கள் என்று கேட்டார். அவர்களுக்குப் பிடித்த ஆர்ஜே யார் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டே இருந்தார். 

அந்த அம்மாளிடம் அந்தப்பக்கமெல்லாம் ஏதோ இலைகளைப் போட்டு கூட தோசை செய்வார்களே என்றார். அந்த அம்மாள் பரவசத்துடன் ”முருங்கைக்கீரை முருங்கைக்கீரை” என்று சொல்லி அதை வைத்து எப்படி அடை செய்வார்கள் என்று சொன்னாள். ”அருமையாக இருக்கிறது” என்றார் ஜேபி. அவளுக்கு பதற்றத்தில் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் கதவு நிலையைப் பற்றிக்கொண்டாள். ”எங்க ஊரிலே அதிகம் முருங்கைக்கீரை உண்டு” என்று  அபத்தமாக உரக்கச் சொன்னாள். ”உங்க ஊர் எது?” ”திருவண்ணாமலை” ”அப்படியா? திருவண்ணாமலையிலே எனக்கு தக்ஷிணாமூர்த்தி என்று ஒரு நண்பர் உண்டு” ஊரில் அந்த அம்மையாரின் குடும்பத்தைப்பற்றி நான்கு கேள்விகள் கேட்டு தெரிந்துகொண்டார். அவரது தமிழ் சென்னைத்தமிழ் நெடியடித்தாலும் பிழையில்லாமலிருக்கும்.

அவர்கள்  அத்தனை பேருக்கும் அந்த நாள் ஒரு மாபெரும் நிகழ்வாக இருந்திருக்கும் என தோன்றுகிறது. அவர் அருகிலேயே மொத்தக் குடும்பமும் நின்று வாயைப்பிளந்து வேடிக்கை பார்த்தது. பதினைந்து நிமிடம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு கிளம்பினோம். ஜேபி சுரேஷிடமிருந்து நாற்றமான ஒரு சிகரெட்டை வாங்கி புகை விட்டார்.

திரும்பி எங்கள் விடுதி அறைக்கு வந்தபின் கதவைச் சாத்தியதுமே நான் கேட்டேன் ”இதுக்கு முன்னாடி மதியம் செய்த சாம்பாரைச் சாப்பிட்டிருக்கீங்களா சார்?” ”இல்லே…நல்லாவே இல்லியே..ஐஸ்தண்ணி மாதிரி இருக்கே” ”கஷ்டப்பட்டீயளோ?” என்றேன். ஜேபி பதில் சொல்லவில்லை. அவரது இங்கிதங்களை நான் பொருட்படுத்துவதில்லை. ”கஷ்டப்பட்டீயதானே?” என்றேன். ”ஷார்ட்ஸா கொண்டு வந்திருக்கேள்? பெர்முடாப் போட மாட்டேளா?”

தூங்குவதற்காக படுத்தவர் உடனே எழுந்து விட்டார் ”ஒருமாதிரி இருக்கு…” என்றார். ஏதோ மாத்திரை போட்டுக்கொண்டார். ”நீங்க அவங்ககிட்டே முருங்கைக்காய் பத்திச் சொல்லியிருக்கலாம்” என்றேன். ”அந்த வீட்டிலே வேறே ·புட்டே இல்லை. பாத்தேன். நான் சாப்பிடலைன்னா ஏமாற்றத்திலே அவர் அந்தம்மாவை போட்டு அடிச்சாலும் அடிப்பார்..பரவாயில்லை.நாளைக்குச் சரியாயிடும்” நள்ளிரவு வரை ஜேபி விழித்து அவஸ்தைப்பட்டார். மூக்கிலிருந்து தண்ணீர் வந்து கொண்டே இருந்தது. எனக்கு பயமாக இருந்தது. ஏதாவது ஆகிவிடுமா என்று. ”கொஞ்சம் மூச்சு தெணறறது…பரவால்லை” என்றார். 

நானும் விழித்திருந்தேன். விஜய் சதாசிவம் என்ற இலக்கிய விமரிசகர் பற்றி ஜெயப்பிரகாஷ் சொன்னார்.  எல்லாக் கதைகளையும்  கிழி கிழி என்று கிழிக்கும் அவர் கடைசியில் பதாகை என்ற சிற்றிதழில் ஒரு மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை எழுதினார். ரொம்பவே சுமாரான கதை. ஆனால் அது ஆகச்சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு என்று சொன்னார் ”உண்மையிலேயே நம்பிண்டிருந்தார், அதான் பிரச்சினையே” என்றார் ஜேபி.  ”இந்தக்கதையை மனசுக்குள்ள அளவுகோலா வைச்சுண்டுதான் அவர் ஜெயனுக்கும் நாஞ்சில் நாடனுக்கும் கதை எழுதத் தெரியலேன்னு சொல்லிண்டிருந்திருக்கார்” மூக்கு குழாய் போல ஒழுகியது. வாயில் எச்சில் வந்து துப்பிக்கொண்டே இருந்தார். மறுநாள் கிளம்பும்போது முகம் சற்று உப்பியபடி காணப்பட்டதை தவிர்த்தால் ஒன்றுமில்லை. ”இதை நீங்க எங்கயும் சொல்ல வேண்டாம்” என்றார். நான் தலையசைத்தேன்.

நான் சொல்லி முடித்தேன். மகன் பயங்கரமாக மனம் நெகிழ்ந்துவிட்டான். முகம் கலங்கி கண்கள் பளபளத்தன. ” நீ இப்பல்லாம் அவரை பத்தி பேசினா அவரோட இசைரசனை பத்தியே பேசறதில்லை” என்றாள் மகள். ”உண்மைதான். இப்ப யோசிக்கிறப்ப எழுதினது பேசினது சர்ச்சை பண்ணினது எல்லாமே பின்னாலே போயிட்டுது…மனுஷங்க முழுமையா வாழற சில தருணங்கள் இருக்கு…அது மட்டும்தான் மிச்சம்னு தோணுது” என்றேன்.

டிஸ்கி 1: இன்றைக்கு என்ன சாப்பாட்டு என்று நண்பர் ஜேபியை விசாரிக்கப் போக, அவர் மதியம் செய்த சாம்பாரோடு தோசை என அலுத்துக் கொண்டார். இதை கொஞ்சம் கண்ணு காது மூக்கு எல்லாம் சேர்த்து வரலாற்றின் ஏடுகளில் பதிந்து வைக்க வேண்டியது நம் கடமை என்பதால் உடனே இந்த கட்டுரையை எழுதி வைத்துக் கொண்டேன். நாளை மீள்பிரசுரம் செய்ய வசதியாக இருக்கும் பாருங்கள். ஜேபி, நீர் இன்னுமொரு நூற்றாண்டிரும். 

டிஸ்கி 2: மத்தபடி இதுக்கும் இந்த கட்டுரைக்கும் (http://www.jeyamohan.in/?p=5706) சம்பந்தம் இருக்குன்னு நினைச்சுக்கிட்டீங்கன்னா அது உங்க கற்பனை வளத்திற்குச் சான்றே அன்றி வேற ஒண்ணுமில்லை. 

டிஸ்கி 3: இந்த கட்டுரைக்கு முதலில் வைத்த பெயர் "ஒண்ணுமில்லாமல் 700 வார்த்தைக் கட்டுரை ஒன்று தேத்துவது எப்படி?"

டிஸ்கி 4: மேற்கண்டவை அனைத்து எழுத்தாளரின் கற்பனையே. சில உண்மைகளும் கலந்திருக்கலாம்.

டிஸ்கி 5: நான் மேற்கண்டவை என்று சொல்லிக் கொண்டது என் பதிவை மட்டும்தான்.

டிஸ்கி 6: அண்ணன் மருத்துவர் விஜய் அவர்களின் கதையைப் படிக்க -  http://padhaakai.com/2014/10/26/medic-story/


Wednesday, October 15, 2014

மீனாக்ஷி ஊரில் காமாக்க்ஷி ஊர்வலம்!

ஒரு கச்சேரி என்றால் என்ன எதிர்பார்ப்போம். வர்ணம், விநாயகர் மேல ஒரு பாட்டு, ரெண்டு மூணு பிரபல சாஹித்தியங்கள், கொஞ்சம் சூடு பிடித்த பின் ஸ்வரம் நிரவலோட ஒரு மெயின் ராகம், நேரம் இருந்தால் ஒரு ராகம் தானம் பல்லவி, தொடர்ந்து சில துக்கடாக்கள் என விளிக்கப்படும் ஜனரஞ்சகமான பாடல்கள், ஒரு தில்லானா, மங்களம். இப்படி ஒரு கட்டுக்கோப்பான நிகழ்ச்சி நிரலை ஒட்டி அன்றைய நிகழ்வு இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் நம் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கும். இதைத்தான் கச்சேரி பத்ததி என்கிறார்கள். இப்படி ஒரு நிரலைப் போட்டுத் தந்தது அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார். பல காலமாய்த் தொடர்ந்து இதுதான் கச்சேரி என்பதற்கான கட்டமைப்பு. நான் இந்தக் கட்டமைப்பைத் தாண்டி வேறு வடிவங்களில் கச்சேரிகள் கேட்டதே கிடையாது. ஒரு மாலை முழுவதும் ஒரே ராகம் பாடுவார்கள், விடிய விடிய நடக்கும் கச்சேரிகளில் பிரதான ராகம் மட்டுமே பல மணி நேரம் இருக்கும் என்பதெல்லாம் படித்துத் தெரிந்து கொண்டவையே தவிர கேட்டது கிடையாது.
இந்தக் கட்டமைப்புதான் கச்சேரி என்றால் நான் செய்யப் போவது கச்சேரியே இல்லை என்று முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறார் டிஎம் கிருஷ்ணா. Like how a conference, that does not adhere to the traditional rules that govern conferences, is called an unconference, his recent performances can be termed as unconcerts or unkutcheris. இதற்கு அக்டோபர் 12ஆம் தேதி ஹூஸ்டனில் நடந்த கச்சேரி, (இப்படி சொல்லலாமா என்றே சந்தேகம் வருகிறதே) இதற்குச் சரியான உதாரணம்.

தொடர்ந்து படிக்க - தமிழோவியம் மின்னிதழ். 

Tuesday, September 23, 2014

அனுமனுக்கு எந்தப் பக்கம் Offside?

பெங்களூர் வந்திருக்கின்றேன். பெங்களூரில் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும் என நினைத்தவைகள் ஒன்று இங்கு நடக்கும் கம்பராமாயண முற்றோதல் வகுப்பில் ஒரு முறையேனும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது. நான் சென்ற முறை வந்திருந்த பொழுதுதான் இவ்வகுப்பு தொடங்கியது. இணையத்தில் ஏற்றப்படும் காணொளிகளை அவ்வப்பொழுது பார்க்கும் பொழுது, நேரில் இவ்வகுப்பில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுவேறத் தொடங்கியது. பொதுவாக சனிக்கிழமைகளில் நடக்கும் இவ்வகுப்பு சென்ற வாரம் ஞாயிறன்று நடந்தது எனக்கு வசதியாக ஆனது. கொஞ்சம் தாமதமானாலும் சென்றுவிட்டேன். சீர் பிரித்துப் படிக்கக் கற்றுக் கொண்டால் கம்பனின் பாடல்களுக்குப் பெரும்பாலும் உரையே தேவை இல்லை. தேவைப்படும் பொழுது மட்டும் விளக்கமும் மற்ற நேரங்களில் சில தொடர்புடைய செய்திகளையும் சொல்லி ஹரி அண்ணா இந்த வகுப்பினை ஒழுங்கு செய்வது அழகு. 

புதிதாக வந்த என்னையும் பாடல்களைப் படிக்கச் சொல்லிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். சில பாடல்களைப் படித்தேன். அப்படிப் படிக்கும் பொழுது பார்த்த பாடல் ஒன்றுதான் இந்த பதிவின் தலைப்பில் இருக்கும் கேள்விக்குப் பதில். முதலில் அது என்ன பாடல் என்பதைப் பார்த்துவிடுவோம். 

எறிந்தன,எய்தன, இடி உரும் என மேல்
செறிந்தன படைக்கலம், இடக் கையின் சிதைத்தான்,
முறிந்தன தெறும்கரி; முடிந்தன தடந் தேர்;
மறிந்தன பரிநிரை-வலக் கையின் மலைந்தான்.

சுந்தரகாண்டம். சம்புமாலி வதைப்படலம். நேத்திக்கு டால்பின்ஸ் டீம் போட்ட பந்தை எல்லாம் கிரவுண்டுக்கு வெளில அடிச்ச ரெய்னா மாதிரி (நானும் நேர்ல மேட்ச் பார்த்ததை சொல்ல வேண்டாமா? ஹிஹி) அனுமன் ராவணன் அனுப்பின சேனை எல்லாத்தையும் அடிச்சு துவம்சம் பண்ணறான். அப்போ இந்த சம்புமாலியை அனுப்பி அந்த குரங்கை அடக்கி கொண்டு வான்னு சொல்லறான் ராவணனன். அந்த சம்புமாலியும் அடிவாங்கிச் சாவறதுதான் இந்தப்படலம். இந்தப் படலத்தோட ஆரம்பத்துல சம்புமாலி யாரு, அவனோட சேனை எவ்வளவு பெருசுன்னு எல்லாம் சொல்லிட்டு அப்புறம் அந்த சேனை என்ன ஆகுதுன்னு சொல்லறதுதான் இந்தப் பாட்டு. 

அனுமன் என்ன பண்ணறானாம், தன் மேல இடி இடிக்கிற மாதிரி வந்து விழும் ஆயுதங்களை இடது கையால் சிதைக்கறானாம். என்ன மாதிரி ஆயுதங்கள்ன்னா எறியப்பட்ட ஆயுதங்கள், எய்யப்பட்ட ஆயுதங்கள் அதாவது வேலும் அம்பும். சினிமாவில் எல்லாம் பார்ப்போமே, அந்த மாதிரி. இடது கையில் இதைச் செஞ்சா வலது கை எதுக்கு? 

சம்புமாலியோட சேனையைப் பத்திச் சொல்லும் போது, கம்பன், அவன் கூடப் போன படையின் அளவு பத்தி சொல்லறாரு. அவன் தேரைச் சுத்திப் பத்தாயிரம் தேர்கள் போச்சாம். அதுக்கு ரெண்டு மடங்கு யானையாம். யானைக்கு ரெண்டு மடங்கு குதிரையாம். குதிரைகளுக்கு ரெண்டு மடங்கு காலாட்படையாம். அதாவது பத்தாயிரம் தேர்கள், இருபதாயிரம் யானைகள், நாற்பதாயிரம் குதிரைகள், எண்பதாயிரம் காலாட்படையினர். சம்புமாலியோட அத்தனை பேர் போறாங்க. இந்தப் படையோட சண்டை போடற அனுமனோட வலக்கை ஒண்ணும் சும்மா இல்லை. யானைகளையும் தேர்களையும் குதிரைகளையும் வலது கையால பின்னி எடுத்துடறானாம். 

குத்துச்சண்டையில் பார்த்தீங்கன்னா தன்னை நோக்கி வரும் குத்துகளில் அடி படாம இருக்க பல வழிகள் இருக்கு. அப்படியே தடுத்து நிறுத்தினா அது block. தடுத்து நிறுத்தாம அதைத் கொஞ்சம் தட்டி அது வரும் பாதையில் இருந்து விலகச் செய்து அந்த குத்துக்கான பாதையில் இருந்து அதனை மாற்றிவிடுவது Parry. இப்படி ஒரு கையால் நம்மை குத்த வரும் கையை விலக்கி, கிடைக்கும் அந்த இடத்தில் மற்ற கையால் தான் குத்துவது என்பது சாதாரணமாக நடக்கும் ஒன்று. 

அனுமனும் அப்படித்தான் செய்யறானாம். தன்னை நோக்கி ஏவப்படும் ஆயுதங்களை இடக்கையால் தள்ளி விட்டு வலக்கையால் அந்த ஆயுதங்களை ஏவிய படையை அடித்து அழித்து விடுகிறானாம். இதுல ஒண்ணு பாருங்க. பெரும்பாலான நேரத்தில் வலது கைப்பழக்கம் இருப்பவர்கள்தான் தடுக்க இடது கையும் அடிக்க தன்னோட வலிமையான கையான வலது கையையும் பயன்படுத்துவாங்க. இடது கைக்காரங்க ரிவர்ஸ். வலது கையால தடுத்து இடது கையால அடிப்பாங்க. 

அனுமனும் இடது கையால் தடுத்து, வலது கையால அடிக்கிறதால அவர் வலது கைப்பழக்கம் கொண்டவர்தான். எனவே அவருக்கு ஆப்சைட் வலக்கை ஆட்டக்காரர்களுக்கு எல்லாம் இருப்பது போல வலப்பக்கம்தான்! நான் சொல்லலை. கம்பனே சொல்லிட்டான்.  

Wednesday, August 13, 2014

Cul De Sac என்ற காரணப்பெயர்!

இன்று வதனஏட்டில் நண்பர் சீமாச்சு ஒரு சுவாரசியமான கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார். Cul de sac என்பதற்கு இணையான தமிழ் வார்த்தை என்ன? என்பதே அவர்தம் கேள்வி. கேள்விதனைக் கேட்கும் பொழுதே அவரது முன்முடிவைப் பாருங்கள். இந்தச் சொல் தமிழ் இல்லை, எனவே இதற்கு இணையான சொல் ஒன்று வேண்டும் என்பது இவருடைய முன் முடிவு.

எல்லாமே தமிழ்தான் எனத் தீர்மானமாகச் சொல்ல முடியும் என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கையுடைய எனக்கு இந்த முன்முடிவு வருத்தத்தைத் தந்தது. ஆனால் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதன் மூலம் அந்தச் சொல்லும் தமிழ்தான் என நிறுவ ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்ததால் சீமாச்சு அண்ணாவுக்கு ஒரு நன்றியை முதலில் சொல்லி விடுகிறேன்.

ஒரு சொல் ஒரு மொழியிலிருந்து மற்றொரு மொழிக்குச் செல்லும் பொழுது அந்த மொழியின் இலக்கணத்தின்படி சற்று சிதைவது இயல்புதான். அப்படியே ஒரு தமிழ்ச்சொல்லின் சிதைந்த வடிவமே Cul de sac. இதன் மூலம் என்ன என்பதைப் பார்ப்போம்.

தொன்மையான கோட்டைகளில் கோட்டை வாயிலில் இருந்து வரும் வழி நேராக இருக்காது. சற்றே திரும்பிச் செல்லும். கோட்டை வாசலைத் தகர்த்து எதிரி உள்ளே வரலாம் என்ற நிலை வந்தால் அந்தத் திருப்பத்தை ஒட்டி மரங்களை வெட்டி நிறுத்தி வழியை அடைத்துவிடுவார்கள். வாசலைத் தகர்த்து வந்த எதிரிப்படை போக வழி இல்லாமல் திணறும்.

பின்னர் எதிரிகள் இந்த மரங்களை தீ வைத்து எரித்து வழியை மீட்டு ஊரினுள் வரத் தொடங்கிய பொழுது ஒரு பழைய மந்திரி மரங்களை விடுத்து கற்தூண்களை அடித்து நிறுத்தி வழியை அடைத்தால் எதிரிகள் வரமுடியாது போகும் என்பதைச் சொல்ல கல்லடித்து ஆக்கு என்றார். அப்படி கற்தூண்களால் வழியை அடைப்பதை அவர் சொன்ன சொற்களின் நினைவாக கல்லடித்தாக்கு என்றே வழங்கினர்.

கோட்டைகளில் நிகழ்ந்தவற்றைப் பார்த்த குடியானவர்கள், தங்கள் நிலத்திற்கு நீர் வர வேண்டும் என்பதற்காக ஓடைகளை கற்களைக் கொண்டு அடைத்து நீரின் போக்கை மாற்றி தம் நிலத்திற்கு வரச் செய்தனர். அவர்களும் கோட்டையில் வழங்கப்பட்ட கல்லடித்தாக்கு என்ற பெயரையே தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்தனர்.

முறையான கல்விக்கு வழியில்லாத பாமரர்கள்  காலப்போக்கில் கல்லடித்தாக்கு என்பதைக் கல்லடிச்சாக்கு என மருவி வரும்படி உச்சரிக்கத்தொடங்கினர். இப்படி மருவிய பெயருக்கு ஏற்றபடி சாக்குப் பைகளில் மண்ணை அடைத்து அப்பைகள் சரிந்துவிடாமலிருக்க அவற்றின் மேல் கற்களையும் வைக்கத் தொடங்கினர்.  இப்படிக் கற்களுக்கு அடியே சாக்குப் பைகள் இருப்பதால் அது கல்லடிச்சாக்கு என்பது காரணப்பெயர் என்றே நம்பத்தொடங்கினர்.

நம் நாட்டில் இருந்து மிளகு வாங்கிச் செல்ல வந்த பிரெஞ்சு வணிகர்கள் இது போலத் தடுத்து நிறுத்தப்படும் வழிமுறைக்கு கல்லடிச்சாக்கு என்ற பெயர் இருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் மொழியிலும் அதையே எடுத்தாளத் தொடங்கினர். அம்மொழி இலக்கணத்திற்கு ஏற்றவாறு இது கல் டி சாக் என்று வழங்கப்பட்டது. நாளாவட்டத்தில் இந்தச் சொல் ஆங்கிலத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்றானது.

இது குறித்த ஒரு சுவராசியமான கட்டுக்கதையும் உண்டு. கணவனை வீட்டோடு வைத்துக்கொள்ள ஒரு வழி அவனுக்குப் பிடித்ததை சமைத்துத் தருவது என்பது உலகத்தில் பல நாடுகளில் பழமொழியாகச் சொல்லப்பட்ட ஒன்று. அப்படி அரிசியில் இருந்து கற்களைப் பொறுக்கி அதனை சாப்பாடாகச் செய்து தர உன் கணவன் ஊர் பொறுக்காமல் உன்னுடனே இருப்பான். அவனுடைய வழியானது உன் வீட்டுக்கு வரும் ஒரு வழிப்பாதை ஆகிவிடும். இதைத்தான் கல் எடுத்து ஆக்கு என்பார்கள் என்பதும் இப்படி ஒரு செவிவழிக்கதையே. கல் பொறுக்கின் ஊர் பொறுக்கான் என்ற சொலவாடையும் இப்படி வந்ததே. கல் என்பது சாப்பிடும் பொழுது வாயில் வரும் கல் என்று கொள்ளாமல் மனத்தை நெருடும் விஷயங்கள் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இப்படி கல் அடித்து ஆக்கு -> கல்லடித்தாக்கு -> கல்லடிச்சாக்கு -> cul de sac என்று மாறியதே வரலாறு. இன்று முட்டுச்சந்து Cul de sac என்று அழைக்கப்பட்டாலும். அதன் மூலம் நம் தமிழ்தான் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

#எல்லாமேதமிழ்தான்

பிகு: ஆய்வில் முக்கிய பங்காற்றிய உபிச பெனாத்தலுக்கு என் தனிப்பட்ட நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.