Tuesday, September 20, 2016

Oven Roasted Spicy Brussels Sprouts

Brussels Sprouts — a vegetable everyone loves to hate.
Eaten raw, it has a bitter taste that puts off many. And if boiled, it becomes mushy and has a smell that rivals rotten egg and is universally hated. So much so that it is called BS in short! However, there is a way to make this vegetable taste good. Really, there is. But before we get to that let us take a grammar lesson. (It is never any other way with me, isn’t it?)
Why are Brussels sprouts spelled with a capital B, instead of just brussels sprouts? Because the modern version of the vegetable is said to have been grown mainly in Belgium and its capital Brussels got its name attached to the name of the vegetable. Therefore, it is always spelled with a capital B, at least by those who are conscious of their grammar.
Although from the family of cabbage, BS are actually bud like formations on a central stalk and hence are called sprouts denoting small growth. They contain high levels of vitamins A and C, folic acid and dietary fiber, and can help protect against colon and stomach cancer. Would you believe there are more than 100 types of BS and that they are all equally hated! :)
Now to the recipe. The best way to cook these little devils is to slow roast them in an oven. But a twirl in olive oil, add a dash of salt and pepper and roast, simply doesn’t cut it. We need to spice it up a bit to make it tastier. And what do we need for that?
  • Brussels sprouts (obviously you need it, duh!). Trim the base, cut into two halves, wash and dry them.
  • Olive oil (be generous)
  • Salt
  • Pepper
  • Sriracha Sauce or better, Sambal Oelek
  • Thick yoghurt
  • Garlic Powder
  • A dash of turmeric powder
I dont measure my ingredients but estimate them and just add. So you need figure out the amount of the powders needed, based your own experience and taste palette.
Step 1 — Mix all of the ingredients other than the BS, in a large bowl. Once they are mixed well and form a paste, add the cut BS pieces and mix them into the paste. I suggest using your hand to mix them and get the marinade into the folds of the sprouts. Let it marinate for at least 30 minutes. You are allowed to pull a couple of leaves and eat when the sprouts are marinating. Go ahead, try.
Step 2 — Line a baking tray with foil, spray some oil on it to prevent sticking and arrange the sprouts in rows, cut side down. Extra marinade can be poured over the sprouts.
Step 3 — Pre heat the oven to 400 degrees F and roast the sprouts for 20 minutes.
Step 4 — Turn over the sprouts so that they will evenly cook and roast them for a further 20 minutes.
Step 5 — The sprouts taste best when the outside is crispy and the inside is well roasted. So broil them for about 5 minutes. The aroma of the slightly burnt sprouts is divine. It is a wonder that the same sprouts smell so bad when boiled. Once you have the outside crispy, it is time to take them out of the oven. Serve and consume right away.
I wanted more spice and so served myself the sprouts topped up with some homemade spiced coconut powder (Thenkai Milagai Podi). You can try your own mods.
Bon Appetit for a plateful of BS!
PS — For those friends of mine who are into Paleo Diet, this is sure paleo friendly!

Saturday, September 17, 2016

When you do see, why don’t you observe When you do hear, why don’t you listen…

When I wrote a post on the reactions to TM Krishna getting the Magsaysay award, there were two points I had mentioned among others.
The first is that the Bhakti aspect of the music is very Hindu based and had very little to represent other religions, if at all.
And the second point was that whatever be the views of TMK be, as a musician he is excellent. There are people who mix his views with his art and are unable to appreciate what he has got to offer through his music because of their opinion on what he writes or speaks. I never understood that particular stance.
It was a surprise this morning when I got hold of a song TMK had performed in a recent concert of his. He had taken a very popular tamil song on Allah and had rendered it as a classical Carnatic Music composition. This covered both of the points I had mentioned by bringing in a popular composition on Allah and delivering it as a very beautiful Carnatic song.
The rendition of this song by Sri. Nagore Hanifa has been a favorite of many and if you have not listened to it, you should hear it first.

Am providing the lyrics for those who may be interested.

அல்லாவை நாம் தொழுதால்
சுகம் எல்லாமே ஓடி வரும்
அந்த வல்லோனை நினைத்திருந்தால்
நல்ல வாழ்க்கையும் தேடி வரும்
பள்ளிகள் பல இருந்தும்
பாங்கோசை கேட்ட பின்பும்
பள்ளி செல்ல மனம் இல்லையோ
படைத்தவன் நினைவில்லையோ
வழிகாட்ட மறை இருந்தும்
வள்ளல் நபி சொல்லிஇருந்தும்
விழி இருந்தும் பார்ப்பதில்லையோ
செவி இருந்தும் கேட்பதில்லையோ
இறையோனின் ஆணைகளை
இதயத்தில் ஏற்றிடுவோம்
இறைதூதர் போதனையை
இகமெங்கும் பரப்பிடுவோம்

TMK has sung this as a very beautiful, soothing Behag. And one that is as good as Behag can get. If someone is not listening to this track because of the lyrics, the loss is theirs. I have listened this many times ever since I got it and I am overjoyed every time not just because of what the lyrics are but because what a lovely Behag this is.
I am happy to share the joy with you all, after obtaining necessary permissions.

PS: The title is my translation of a couple of lines I love from this song .

Tuesday, September 13, 2016

மையப்புள்ளி, மெரீடியன் பின்னே மாலன்!

வெளியூருக்கோ வெளிநாட்டுக்கோ போனோமா, அங்க எடுத்த படத்தைப் போட்டோமா, போன இடத்தைப் பத்தி நாலு வரி எழுதினோமான்னு இருக்கிறது நாம எல்லாருமே பண்ணறதுதான். எங்க துளசி ரீச்சர் மாதிரி ஆட்கள் போன இடத்தைப் பத்தின தகவல்கள், வரலாறு கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு எழுதுவாங்க. இப்படி எழுதும் போது கொஞ்சம் முன்னப்பின்ன ஒரு தகவல்பிழை இருந்தா, அதைச் சுட்டிக் காட்டின உடனே அப்படியா, அடடேன்னு சரி பண்ணிக்கலாம்.
ஆனா இதுவே ஒரு பத்திரிகையாளர், அதுவும் மூத்த பத்திரிகையாளரா இருந்தா மேலெழுந்தவாரியாக இல்லாம கொஞ்சம் முனைந்து வாசகனுக்கு தன்னுடைய அனுபவங்கள், அதன் பின் இருக்கும் தகவல்கள் என எழுதி படிச்ச ஒருத்தனுக்கு படிக்கிறது முன்னாடி இருப்பதை விட படித்த பின் அந்த இடத்தைப் பற்றிய அறிவு கொஞ்சம் அதிகமாகி இருக்கணும். அது அவர்களோட கடமை. எல்லாரும் இப்படிப் பண்ணறாங்களான்னா இல்லை. எழுத்தாளர் எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அமெரிக்கா வந்துட்டுப் போன பின்னாடி எழுதினதை எல்லாம் படிச்சு கொஞ்சம் கிண்டலும் பண்ணி நிறைய வருத்தப்பட்ட காலமெல்லாம் உண்டு.
ஆனா அவரை எல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லைன்னு பண்ணிட்டாரு பத்திரிகையாளர் மாலன். மாலன் சமீபத்தில் லண்டன் போயிருக்கார். அது குறித்து லண்டன் குறிப்புகள்ன்னு ஒரு தொடர் எழுதிக்கிட்டு வரார் போல. இன்னிக்கு அதோட பத்தாவது பாகம் படிக்கக் கிடைச்சுது. நீங்களும் படிச்சுடுங்க - https://www.facebook.com/maalannarayanan/posts/10153695285991744
பதிவு காணாமப் போயிருச்சுன்னா, இந்தப் படத்தைப் பார்த்துக்குங்க.

படிச்ச உடனே மிகுந்த அருவருப்பு, ஒவ்வாமைதான் வந்தது. பெரிய எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர். இப்படி ஒரு அபத்தக் களஞ்சியமான கட்டுரை ஒண்ணை எழுதி இருக்காரே. ஒரு தப்பா ரெண்டு தப்பா எடுத்துச் சொல்ல? போன இடத்தில் படிக்கத் தரும் தகவல் குறிப்புகளைப் படித்து இருந்தால் இப்படி எல்லாம் எழுதி இருப்பாரா? அல்லது அறிவியல் பற்றி எழுதறோமே, ஒரு முறை விக்கிப்பீடியாவையாவது படிச்சுட்டு எழுதுவோம்ன்னு படிச்சிருந்தா இப்படித் தப்பும் தவறுமா எழுதி இருப்பாரா?

முதல் வரி

/உலகப் பந்தில் மேலிருந்து கீழாக, அதாவது வட துருவத்திலிருந்து தென் துருவத்திற்கு ஒரு கோடு போடுங்கள். அந்தக் கோடு பூமியின் மத்தியில் ஓடும் பூமத்திய ரேகையை ஓரிடத்தில் + போல ஊடறுக்கும் இல்லையா, அதுதான் உலகத்தின் மையப் புள்ளி இல்லையா? /
வட துருவத்தில் இருந்து தென் துருவத்திற்கு கோடு போட்டால் அதுதான் உலகத்தின் மையப் புள்ளியா? இதை இல்லையா இல்லையான்னு வேற கேட்கணுமா? இல்லைய்யா இல்லை. உலகம் ஒரு உருண்டை. இந்த உருண்டையின் மேலிருந்து கீழ் வரை கோடு போட்டால் அது உருண்டையின் எந்தப் பகுதியில் போடப்படும் கோடு என்பதை பொறுத்துதானே அது மத்தியில் இருக்கும் கோட்டை அறுக்கும்?
இந்தப் படத்தைப் பாருங்க.

வட துருவத்தில் இருந்து தென் துருவத்திற்கு எத்தனை கோடுகள் வரையப்பட்டிருக்கு? இந்தக் கோடுகள் அத்தனையும்தான் பூமத்திய ரேகையை அறுக்குது. அப்போ அறுக்கும் அத்தனை இடங்களும்தானேய்யா மையப்புள்ளி? ஒரு புள்ளி மட்டும்தான் மையப்புள்ளின்னு எப்படிச் சொல்லறது? அது மட்டுமில்லை. உருண்டையின் மேலிருக்கும் புள்ளி எப்படிய்யா மையப்புள்ளி ஆக முடியும்? அது உருண்டையின் உள்ளேதானே இருக்கணும்? இந்தப் படம் மாதிரி.

மொதல் வரியில் இவ்வளவு பிரச்னை. சரி அடுத்த வரிக்குப் போகலாம்.

இரண்டாவது வரி

/அந்த மையப்புள்ளி லண்டனுக்கு அருகில் கிரீன்விச்சில் இருக்கிறது. /
அடப்பாவி. பூமத்திய ரேகை எங்க இருக்கு, லண்டன் எங்க இருக்கு? நீங்களே பார்த்துக்கிடுங்க.

இந்தப் படத்தில் Equator என்ற பெயர் கொண்ட கோடுதான் பூமத்திய ரேகை. லண்டன் எங்க இருக்கு தெரியுமா? மேஏஏஏல United Kingdom அப்படின்னு எழுதி இருக்கு பாருங்க. அந்த நாட்டின் தலைநகரம்தான் லண்டன். குடுத்த குறிப்பைப் படிக்க வேண்டாம், விக்கிப்பீடியாவைப் பார்க்க வேண்டாம் ஆனா பூமத்திய ரேகைக்கும் லண்டனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்ன்னாவது இவ்வளவு படிச்ச மனுசனுக்குத் தெரிய வேண்டாம்? எழுதும் பொழுதே என்னமோ தப்பா இருக்கேன்னு தோண வேண்டாம்?
தமிழில் உச்சரிப்புக்கேற்ற மாதிரி எழுதணும்ன்னா அவர் சொல்லும் இடத்துக்குப் பேரு க்ரெனிச். அதை க்ரீன்விச், சேண்ட்விச்ன்னு எல்லாம் சொன்னா அந்த ஊர்க்காரனே முழிப்பான். இங்க அப்படித்தான் சொல்லறாங்க கேட்டுக்கிடுங்க — https://www.youtube.com/watch?v=X-FdjOUH5h4 . போகட்டும்.

அடுத்த வரி

/(அப்படித்தான் நினைத்தார்கள். ஆனால் பின்னாளில் செயற்கைக்கோள் மூலம் பார்த்தபோது உண்மையான மையப்புள்ளி இப்போது மையப் புள்ளி எனக் கருதப்படும் இடத்திலிருந்து 306அடி கிழக்கே தள்ளி (கிரீன்விச்சில்தான்) இருக்கிறது எனக் கண்டுபிடித்தார்கள். ஆனால் தொழில்நுட்பம் இந்த அளவு வளர்ச்சி பெறாத நாட்களில் இவ்வளவு நெருக்கமாக கண்டுபிடித்த்தே பெரிய விஷயமில்லையா?)/
306 அடி கிழக்கே. இதை எங்க இருந்து பிடிச்சாரோ தெரியலை. ஆனா நான் படிச்ச இடத்தில் எல்லாம் இது 334 அடி கிழக்கேன்னுதான் இருக்கு.
இதைக் கண்டுபிடிச்சது பெரிய விஷயமா? பெரிய விஷயம்தான். ஆனா இதுதான் ஆதியில் இருந்தே Prime Meridian எனப்படும் முதனெடுங்கோடா என்றால் இல்லை. இதற்கு முன்பே பல கோடுகள் இதைப் போல கிழக்கும் மேற்கும் சந்திக்கும் இடமாகக் கருதப்பட்டன.
வடதுருவத்தில் இருந்து தென் துருவத்தின் வரையான தொலைவை எடுத்துக் கொண்டு அதில் சரி பாதி தூரத்தில் பூமியின் மீது குறுக்குவாட்டில் ஒரு கோடு போட்டால் அதுதான் பூமத்திய ரேகை. அந்த கோட்டின் எந்த புள்ளியை எடுத்துக் கொண்டாலும் அதிலிருந்து வட துருவமும் தென் துருவமும் சமமான தூரத்தில்தான் இருக்கும். ஆனால் நெடுவாட்டில் இப்படி ஒரு கோடுதான் சரி என நிர்ணயம் செய்ய முடியாது. அதனால் எதாவது ஒரு கோடுதான் ஆரம்பம் என எடுத்துக்கொண்டாக வேண்டிய கட்டாயம். பல கோடுகளை பயன்படுத்திப் பார்த்து 1884ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் இருக்கு வாஷிங்டன் நகரில் விஞ்ஞானிகள் கூடி முடிவு செய்ததுதான் இந்த க்ரெனிச் அருகே வரும் கோட்டினை 0 பாகைக்கோடாகக் கொள்ளலாம் என்பது.
இதை வைத்துக் கொண்டு இதுதான் மையப்புள்ளி, இதுதான் உலகின் மத்தி என்று எழுதுவதெல்லாம் ஜல்லி அல்லாது வேறெதுவும் இல்லை. இதைத் தாண்டி என்னால் இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்க முடியவில்லை. என்னென்ன குண்டுகளை எல்லாம் புதைத்து வைத்திருக்கிறாரோ. இதில் ஒரு நண்பர் 2020ஆம் ஆண்டு மாலன் எழுதியதால் இந்தக் கட்டுரை பள்ளிப் பாட திட்டத்தில் சேர்க்கப்படலாம் என பயமுறுத்துகிறார். பாவம் குழந்தைகள்!
மாலன், நீங்க உலகம் பூரா சுத்தி வாங்க, படம் போடுங்க, குறிப்பெழுதுங்க. ஆனா தகவல்கள் தரும் பொழுது வரலாறாகட்டும், அறிவியலாகட்டும் இப்படி பொறுப்பில்லாம எழுதறதுக்குப் பதிலா எழுதாமலேயே இருங்க. உங்க மரியாதையும் கெடாம இருக்கும் உங்களைப் படிக்கிற ஜனமும் தப்பான தகவல்களைத் தெரிஞ்சுக்காம இருக்கும். நன்றி.
ஆனால் இப்பொழுதுதான் ஒன்று புரிகிறது. தமிழில் சில அரைகுறைகள் எல்லாம் ஏன் இப்படிப் பொறுப்பில்லாமல் எழுதுகிறார்கள் என எண்ணி இருக்கிறேன். அவர்கள் எல்லாம் இவரிடம் தொழில் கற்றுக் கொண்டவர்கள்தான். முன்னேர் எவ்வழியோ பின்னேர் அவ்வழி! தமிழ் வாழ்க!!

பி.கு: பதிவில் சொன்னபடி எங்க ரீச்சர் பாடம் எடுத்திருக்காங்க. அதையும் பார்த்துக்கிடுங்க. இவரை போடுங்கப்பா சாகித்ய அகாதமி கமிட்டியில் - https://www.facebook.com/gopal.tulsi/posts/10207432414551101

Friday, July 29, 2016

TM Krishna gets Magsaysay award!

And this has created a lot of discussions in social media. There has been a surfeit of posts in my timeline questioning if the selection of TMK for this award has been truly on merit. There have been multiple reasons put forth as to why this selection is not right. 


The first criticism has been, his stand that Carnatic (I have not gotten used to spelling this as Karnatic and the citation has used yet another variation - Karnatik!) music has become exclusive for Brahmins is not true and that it is a very inclusive art. My friend Jataayu has written an acerbic post on why this is wrong. In this he says,

/What is this 'lack on inclusiveness'? The Sabhas had accorded highest respect to the likes of Rajarathinam Pillai, Dhandapani Desikar and Madurai Somu etc., all 'non Brahmin' Vidwans. The concerts are filled with the Kritis of 'non Brahmin' composers like Puranadara Dasa, Kanakadasa, Arunachala Kavi, Muthu Thandavar, Swathi Thirunal etc. etc. Renowned art historians like Kapila Vatsyayan have recorded how every Indian classical art form transcended caste orthodoxy and rigidity of the regular society and operated on its own rules based on the spirit of Hindu spirituality and Bhakti. Carnatic Music is also no exception to this. There might have been individual cases of discrimination and non inclusion by certain persons and certain institutions - but the way the citation attributes this to the *art itself* is wrong and deserves condemnation.

However, the citation itself says "Karnatik music started centuries ago in temples and courts but was subsequently ‘classicized’ to become the almost exclusive cultural preserve of the Brahmin caste – performed, organized, and enjoyed by the elite who have access to it."

Is this art form inclusive today? From my understanding the answer is sadly no. It is learnt, performed, appreciated and administered only by the Brahmin community. If there is anyone involved from outside of this community, they would be more of an exception to the rule. 

Take the list of the performers that Jataayu himself has mentioned. Is there anyone current in that list? What proportion of Sangeetha Kalanidhis, especially in the last 50 years, are Brahmins? If you leave out the Nagaswaram and Thavil artists (who are under rated beyond belief anyways) would there be anyone of non Brahmin background, who has reached pinnacle of the art in recent years? Sadly, the answer is no. And if we were to talk about non Hindus, the list would be basically be zero. 

Even students of the art today have been only from the Brahmin community. The reason clearly is lack of exposure to this art form amongst others. Kerala, with its emphasis on learning this art form in school has been trying to make this form available for everyone and might have produced a handful of non Brahmin performers. In states like Tamil Nadu, this art form has been labelled Brahminical and has been actively discouraged. I do not know what is done in the music college and its likes in Tamil Nadu. 

All the composers that Jataayu has mentioned have all sung about Hindu Gods and today this music is almost uni-dimensional in the Bhakti format. It is only the Sanjay Subramaniams and the TM Krishnas who are trying to bring in varied compositions be it from Tamil classic literatures or from other languages. I am yet to see someone sing anything on social issues or even the Bhakti aspect to include other religions. Where is inclusiveness here? 

Should we talk about administration of this art form? Gone are the days when this art was practiced in temples and other public places and was accessible to the public at large. Stories of Rickshaw pullers listening to Mani Iyer and refusing to ply till his concerts are over are history. Today this music has gone into the firewalled zones of sabhas and it is exclusively managed by Sabha officials, who determine when and where, who can perform and who cannot. Stories of fledgling performers paying their way to get on to the schedules are plenty. Should we take a census of who runs these sabhas these days? Inclusiveness? My foot! 

The popular refrain to this is, who stops anyone from coming in to listen or learn this art form. It is open to all. Does that solve anything at all? Like any art form, there will be an audience and there will be students only when they are exposed to the art in some way or the other. Unless there is constant exposure, there will be no appreciation. Has the previous and current generation of performers and administrators done anything to take this art form into the demilitarized zone? No! So let us not cheat ourselves into believing everything is well and good with this art form and that anyone who is questioning the politics of the art is doing it with an ulterior motive. 

I came across a post by musician and musicologist Radha Bhaskar bemoaning how the Brahmin community is not interested in Carnatic music anymore and how naive is it of people to think that the community is all steeped into it. I have this urge to explain that the view Carnatic music is dominated by Brahmin community does not equal to all of the community accepting it using Venn diagrams. The tone of the post clearly shows her feeling that this music belongs to the Brahmin community first and then to the masses. The very fact TMK is so vociferous in condemning. But again, it is he who is beaten up in the comment section of this post as well! Talk about a maththalam getting it on both sides. 

Better Candidates

Another friend, Sudhakar Kasturi, has had a spate of posts ever since the award was announced and most of which can be ignored as they have very little substance. But in one post he has given a list of people who have done immense work in archiving village art forms and have never been winners of the Magsaysay award. I can only say I can add a dozen more people or a hundred more, who are worthy of the award but have not been awarded. And that would be true of any award. Should I go ahead and list the greats who have never won the Sangeetha Kalanidhi award and suggest that the people who have been awarded have been done so because of lobbying and lobbying alone? Is there any merit in such arguments that are done just for the sake of arguing? Tsk!

TMK has been vocal against the current government and leans quite far left in his thoughts and this irks many. These are the people who come up with conspiracy theories that these are all part of a grander plan of foreign entities trying to break up India. While I am not a favorite of TMK’s political leanings, I would stay further away from these crazies. 

And finally we come to a set of egotists, who can never think of any awardee to be the right candidate unless they are the awardee or if the awardee belongs to their inner circle. The prime example of this is Tamil Author Jeyamohan, who has written a very stupid post about this award. This is not the first time he has pooh poohed the choice of an award committee and won’t be the last time, knowing him. 

He goes on to say in his first paragraph that he has no idea on what premise this award has been given and if it was for musical abilities, TMK is a sub average performer who cannot be heard the second time. This only portrays his lack of appreciation for Carnatic music as even someone like Jataayu has condemned him for this statement. And if he has read the citation, he would have been clear that this was not for his musical abilities. 

Jemo himself, states that in the very next paragraph, that this award is not for the musical abilities and ‘thinks’ it is for just the articles that TMK has written. The rest of the article just goes on in this same manner. While the entire post can be shred line by line, it is not worth the effort and some of his previous posts would show his double standards in such matters. 

He ends with this line - "சமீபத்தில் மிகக்கூசிய ஒருதருணம் இது.” I just have to say that, I felt this exact same way, that Jeyamohan, whom I consider as one of the foremost writer of fiction in Tamil today has come down to this level. This too shall pass! In the same vein, I should say I loved this post from another friend and a writer in his own merit, Era Murukan - https://www.facebook.com/ERA.MURUKAN/posts/1211345282222436 😃 

My Views

  • I agree with TMK’s views that this art form has become synonymous with just the Brahmin community and there is a need to break this shackle. 
  • I have witnessed first hand on what TMK is trying to do in this regard and I am appreciative of his efforts. Especially through the Svanubhava events, I have witnessed some art forms which otherwise I had no access to and found myself enthralled by them.  
  • I have been to some of the concerts he has taken to fishermen villages and I have seen the attendees happy not because they are able to appreciate the art but because they felt included. 
  • His lectures on introducing Carnatic music to someone who is not familiar with the art form is very educative and he has delivered such lectures to a variety of audiences including school students. I personally know of people who have taken up to listening to Carnatic music after these lectures. I know he is not alone in this but he is not just about writing columns in 'The Hindu’ as well! 
  • Sumanasa Foundation, mentioned in the citation, helps music students from rural places and bring music to special children as part of their therapy. Laudable causes indeed. 
  • I do not feel it is wrong for a performer to experiment like he does on stage and agree not every experimentation would be to the liking of everyone. But it is his freedom to do so and I do not think the art would suffer from it. 
  • His political views are not to my liking but does not take away his efforts in highlighting the problems with the Carnatic music and trying to change it. 
  • I know what he speaks in the open is what a lot of his colleagues would accept in private but do not want to acknowledge publicly. It is the outsiders who are so angered and refuse to accept the need for any changes. 
  • I do not know of any standards to determine if he is worthy of the award or not. The Board of Trustees have chosen him for the award and I congratulate him for the honor and wish him the very best to take his effort in bringing Carnatic music to the larger world. 

  1. Jataayu’s post on Inclusiveness - https://www.facebook.com/jataayu.blore/posts/658222277664308?hc_location=ufi
  2. Radha Bhaskar post on propagation of Carnatic music - https://www.facebook.com/radha.bhaskar.14/posts/1738532063065868
  3. Sudhakar Kasturi’s post on better candidates - https://www.facebook.com/sudhakar.kasturi.165/posts/10206093413128236 
  4. Jeyamohan’s condemnation of this award selection - http://www.jeyamohan.in/89307#.V5uWtWXELdT
  5. Jataayu’s criticism of Jeyamohan - https://www.facebook.com/jataayu.blore/posts/659431087543427

Friday, April 01, 2016

சைவமும் வைணவமும் பின்னே கார் கம்பெனிக்காரனும்

ரொம்ப நாளாச்சு எழுதி. வழக்கம் போல நேரமெல்லாம் ட்விட்டரில் சிக்கனமாக எழுதுவதிலேயே கழிஞ்சு போயிடுது. இன்னிக்கும் ட்விட்டரில் நடந்த மேட்டர்தான். 

முதலில் செய்தி என்னான்னு பார்ப்போம். டெஸ்லான்னு ஒரு கார் கம்பெனி. மின்சாரத்தில் ஓடும் கார் ஒண்ணை அறிமுகப்படுத்தி ரொம்பப் பிரபலமானவங்க. ஆனா அந்தக் காரை எல்லாம் நாம படத்தில்தான் பார்க்க முடியும். அவ்வளவு விலை. வாங்கப் போனா கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் அமெரிக்க டாலராகிடும்.

அவங்க இன்னிக்கு, (பாதி ராத்திரி தாண்டிருச்சே, சரி நேத்து) மாடல்3 என்ற பெயரில் ஒரு புது மாடலை அறிமுகப்படுத்தி இருக்காங்க. இதோட விலை  அவங்க பழைய மாடலை பார்க்கும் போது ரொம்பவே சல்லிசு. வெறும் முப்பத்தி ஐந்தாயிரம் டாலர்தான். இன்னிக்கு அறிமுகம்னாலும் 2017 கடைசியில்தான் கார் வருமாம். ஆனா கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் பேர், ஆளுக்கு ஆயிரம் டாலர் கட்டி முதல் நாளிலேயே முன்பதிவு செஞ்சிருக்காங்க. 

நான் அதை எல்லாம் விட்டுட்டு அவங்க இந்தக் காரை அறிமுகப்படுத்தும் பொழுது பயன்படுத்திய படத்தைதான் பார்த்தேன். நீங்களும் பாருங்க. 

இதைப் பார்த்த உடனே எனக்கு என்ன தோணிச்சுன்னா, திருவிளையாடல் படத்துல நம்ம சிவகாசி கணேசன், நெத்தியில நல்ல விபூதிப்பட்டை அடிச்சுக்கிட்டு சிவன் இல்லையேல் சக்தி இல்லைன்னு கர்ஜிப்பாரு இல்லா, அதான் தோணுச்சு. சரிதான்னு 

ஆக மொத்தம் டெஸ்லாக்காரன் சைவம். பார்த்துக்குங்கடே நாமக்காரப் பார்ட்டிகளா..

அப்படின்னு ஒரு பக்தி அரசியல் ட்விட்டு ஒண்ணைப் போட்டேன். கூடவே ஆணாதிக்கப் பெண்ணடிமை அரசியல் பத்தியும் ஒரு ட்விட்டு போட்டேன். 

பட்டையைப் போட்டானே தவிர பொட்டை வெச்சானா? அப்பேர்ப்பட்ட ஆணாதிக்கவாதி இந்த டெஸ்லாக்காரன். லேடீஸ் ஆப் தி வேர்ல்ட், யுனைட்!

இந்த ரெண்டுல சமய அரசியல் நல்லாப் பத்திக்கிச்சு. ஒரு நண்பர் வந்து மசராட்டி கூட சைவம்தானேன்னாரு. திரிசூலத்தை அவங்க சின்னமா வெச்சிருக்கிறதால சொல்லி இருப்பாரு போல. ஆனா நான் அப்படி நேராப் போகாம,

சிவனுக்குக் கிரீடம் எல்லாம் கிடையாது. அவன் ஆடும் பொழுது தலைமுடி அங்கும் இங்கும் ஆடும். மசுராட்டி என்ற அவன் பெயரே மருவி மஸராட்டி என்றானது. 

அப்படின்னேன். உடனே இன்னொரு நண்பர் அப்படின்னா Bugatti என்ற பெயருக்கு என்ன காரணம்ன்னாரு. நான் அதுக்கு 

அது அசைவம். ச்சே வைணவம். தண்ணீரில் மறைந்த பூவுலகை வெளிக்காட்டியவன் - பூ காட்டி. அதன் மருவிய வடிவமே புகாட்டி.

அப்படின்னு விளக்கம் தர வேண்டியதாப் போச்சு. அவரும் விடாம அப்போ சண்டை போட்டு விரலால டூ விட்டுக் காட்டினவனாலதான் பைக் கம்பெனி பேரு Ducati ஆச்சான்னாரு. என்னடா இது சைவ வைணவச் சண்டையா ஊதி விடற நேரத்துல இவரு சின்னப் பையன் மாதிரி டூ விட்டு விளையாடறாரே. இவருக்கு இப்படி எல்லாம் சொன்னா விளங்காது. கொஞ்சம் விளக்கமாத்தேன் சொல்லணும்ன்னு நினைச்சு, 

நண்பரே, மானாட மழுவாடன்னு நடராசர் ஆடும் பொழுது என்னவெல்லாம் ஆடிச்சுன்னு ஒருத்தர் மளிகைச்சாமானுக்கு சீட்டு எழுதற மாதிரி பாட்டு எழுதினாரு. அவரு சொல்லாதது மானும் மழுவும் போக இன்னொரு கையில் உடுக்கையை வெச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு நம்ம நடராசர். உடுக்கைக்கு இன்னொரு பேரு உடுக்கு. அந்த உடுக்கை இப்படி அப்படி அசைக்கும் பொழுது அது அவர் ஆடும் தாளத்துக்கு ஏத்த மாதிரி டப டப டப டபன்னு சத்தம் தரும். 

அந்த சத்தம் மாதிரியே இந்த கம்பெனிக்காரன் தயாரிச்ச பைக்கும் சத்தம் போடறதுனால சிவன் பெயரை வைக்கலாமேன்னு நினைச்சு உடுக்காட்டின்னு வெச்சாங்க. ரோமத்தை உரோமம்ன்னு தமிழில் எழுதற மாதிரி உடுக்காட்டின்னு இருக்கறதைப் பார்த்து அவங்க தவறுதலா டுக்காட்டின்னு மாத்திட்டாங்கன்னேன். 

அப்போ புகாட்டிலேயும் டுக்காட்டிலேயும் ஏறிப் பறந்தவங்கதான். போகட்டும். இன்னும் ஆவுடையார் பிள்ளை, வினாயகரைக் குறிக்க ஆப்பிள்ளை என்றதே ஆப்பிள் ஆனது, மயிலோன் குரோதம் சாயந்ததுதான் மைக்ரோசாப்ட் போன்ற பல விஷயங்களைச் சொல்லணும். அதுக்கு முன்னாடி உங்க யாருக்கேனும் வேற எதாவது பெயரில் சந்தேகம் இருந்தக் கேளுங்க. சொல்லறேன். 

Saturday, August 29, 2015

தாராபுரம் தாம்பரம்

மாதா பிதா குரு தெய்வம் என தெய்வத்திற்கு அடுத்த படியாக குருவினை வைத்து வணங்கும் பாரம்பரியம் நம் பாரம்பரியம். அப்படிப்பட்ட குரு என்ன சொன்னாலும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் எனச் சொல்லித் தந்த அந்த பாரம்பரியமே யார் என்ன சொன்னாலும் சொல்வதை அப்படியே எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.அதிலிருக்கும் உண்மையை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொல்லித் தந்திருக்கிறது. வள்ளுவனும் கூட எப்பொருள் யார்யார்வாய் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு என்கிறான். பதிவுலகத்திலே எனது குருவான துளசி ரீச்சரின் இன்றைய வதனப்புத்தகப் பதிவினைப் பார்த்ததும் ( அந்தப் பதிவிற்கான சுட்டி! ) மனது பதபதைத்துப் போனது. ரீச்சர் சொல்வதே சரி என எடுப்பதா அல்லது அதிலிருக்கும் குறைகளைச் சுட்டிக் காண்பித்து உண்மையை நிலைநாட்டுவதா என இருதலைக் கொள்ளி எறும்பானேன். வள்ளுவப் பெருமானின் வழி நடப்போம் என்றெண்ணி இந்த பதிவினை எழுதுகிறேன். ரீச்சர் அவர்கள் இந்தப் பதிவினைப் பொறுத்தருள வேண்டும். 

ரீச்சர், அவர்கள் எழுதி இருக்கும் இந்தப் பதிவின் (ரீச்சரின் பதிவு! ) அறிமுகமாக வதனப்புத்தகத்தில் எழுதி இருப்பது என்னவென்றால் "தாராசுரத்துக்கும் தாம்பரத்துக்கும் என்ன கனெக்‌ஷன்? தாராசுரம் தாம்பரம் தலையிலே கனகாம்பரம், ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் இடுப்பிலே பீதாம்பரம்... கொஞ்சம் அபத்தமா இல்லே? அந்தக் காலத்து சினிமாப் பாட்டு இது..” என்பதே! 

இதில் ஒன்றல்ல இரண்டு குறைகள் இருக்கின்றன. முதற்கண் ரீச்சர் அவர்கள் வைணவத் தல உலா செல்லும் பொழுது தாராசுரம் போய் வந்ததால் தாராபுரம் தாம்பரம் எனத் தொடங்கும் பாடல் தாராசுரம் தாம்பரம் என மாறுமா? மாறக்கூடாதல்லவா? எனவே அதுவே முதற்குற்றம். மேலும் பேசும் முன் அப்பாடலை கேட்போம். மக்களைப் பெற்ற மகராசி என்ற திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல் இது. கேவி மகாதேவன் இசையில் தஞ்சை ராமைய்யா தாஸ் எழுதிய இப்பாடலைப் பாடியவர்கள் ஏ ஜி ரத்னமாலா மற்றும் எஸ் சி கிருஷ்ணன். 

இந்தப் பாடலில் இருந்து ரீச்சர் எடுத்தாண்ட முதல் இரு வரிகள் இவைதாம் 

ஆண்: அடி தாராபுரம் தாம்பரம் தலையிலே கனகாம்பரம்
பெண்: அட ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் உன் இடுப்புல பீதாம்பரம் 

சரி, வரிகளில் கண்ட தவறினை நேர்படுத்தியாகிவிட்டது. அடுத்து என்ன குறை கண்டீர் என ரீச்சர் வெகுண்டெழுமுன் அதையும் பார்த்துவிடுவோம். இவ்வரிகளை அபத்தம் என்றாரே. அது அல்லவா பெருங்குறை? இவ்வரிகளா அபத்தம்? சைவ இயக்கத்தின் கருப்பொருளை அல்லவா இவ்விரு வரிகளில் சொல்லி இருக்கிறார் கவிஞர். அதைப் போய் அபத்தம் எனச் சொல்லலாமா? 

தாராபுரம் என்றால் என்ன? தாரா என்றால் வாத்து என்பர் இக்காலத்தினர். ஆனால் தாரா என்றால் மனைவி என்ற ஒரு பொருளும் உண்டு. புரம் என்றாலோ உடல். மனைவியைத் தன்னுடலில் கொண்டவன் என்பதே தாராபுரம் என்ற சொல்லின் பொருள். அப்படி மனைவியைத் தன்  உடலில் கொண்டவனான சிவன் யார்? அவன் பரமசிவன். பரம் என்றால் எல்லாவற்றிற்கும் தலைவன் என்று பொருள். அதைத்தான் தாம் பரம் என்கிறார் கவிஞர். தன் மனைவியை உடலில் கொண்டவந்தான் பரம்பொருளான இறைவன் சிவன். 

அவனிருப்பதோ கயிலாயம். அக்கயிலையில், விடியற்காலையில் சூரியன் உதிக்கின்ற அவ்வேளையில், ஆகாயம் எப்படி இருக்குமென்றால் இரத்தச் சிவப்பாக இருக்குமாம். இங்கு கவிஞர் மிக அருமையான வார்த்தை விளையாட்டு ஒன்றினை விளையாடி இருக்கிறார். தலையிலே என்றால் உச்சியிலே என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் ஆரம்பத்திலே என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். நாள் தொடங்குகின்ற அந்த விடியற்காலையிலே, இவன் தலை மேலே சிவந்த வானமிருக்கும். கனகு என்றால் சிகப்பு. அம்பரம் என்றால் ஆகாயம். ஆகவே உச்சியிலே நாள் தொடங்கையிலே சிவந்த ஆகாயம் இருக்கும் என்பதை தலையிலே கனகாம்பரம் என்கிறார் கவிஞர்.

ஆண் குரலில் இப்படி சிவனை வருணிக்கத் தொடங்கி ஒரு வரி எழுதியவர் அடுத்தது பெண் பார்வையில் ஒரு வரி எழுதுகிறார். அவர்களுக்கு தோற்றம் ரொம்ப முக்கியம். அதனால் இவன் சிவன், பரம்பொருள் என்பதை எல்லாம் விடுத்து உன் இடுப்புல பீதாம்பரம் என்பதுதான் அவளுக்கு முதலில் தெரிகிறது. ஏன்? பொன்னார் மேனியனே புலித்தோலை அரைக்கசைத்து என்றார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார். சிவன் என்றால் சடா முடியுடன் மேலே பொடி பூசி, புலித் தோலை ஆடையாகக் கொண்டு சுடுகாட்டிலே அலைபவன் என்ற தோற்றம்தான் முதலில் நம் மனக்கண்ணில் வரும். 

இப்பெண் சிவனை சிதம்பரத்தில் பார்க்கிறாள். இங்கு இவர் பட்டு வேட்டியில் திருமண மாப்பிளை போல காட்சி அளிக்கிறார். உடனே இப்பெண் ஆச்சரியம் தாங்க முடியாமல் அங்கு காஞ்சியில் ஏகாம்பரம் என பெயர் கொண்டவனே இங்கு சிதம்பரத்தில் இப்படிப் பட்டு வேட்டியில் இத்துணை அழகாக இருக்கிறாயே என்று பாடுகிறாள். அதுதான் ஏகாம்பரம் சிதம்பரம் உன் இடுப்பிலே பீதாம்பரம். இப்பொழுது சொல்லுங்கள் இந்தப் பாட்டா அபத்தம்? 

இன்னும் சொல்லப் போனால் முதல் வரிக்கு பண்டிதர் சிலர் வேறு ஒரு பொருளையும் கூடச் சொல்வர். அவர்கள் அடிதாராபுரம் என்பதை பிரமனும் விஷ்ணுவும் சிவனின் தலையையும் பாதத்தையும் காண முயன்ற கதையை நினைவில் கொண்டு அடிதாராபுரம் என்றால் பாதத்தினைப் பார்க்க முடியாத உடலினைக் கொண்டவனே என்றும், தாம் பரம் தலையிலே கனகு அம்பரம் எனச் சொல்வது முதலில் பாதத்தைச் சொன்னதினால் அடுத்து அவன் தலையைப் பற்றிச் சொல்வதாகக் கவிஞர் அமைத்துள்ளார் என்பர். 

இப்படி எப்படிப் பார்த்தாலும் சைவ சமய சித்தாந்த நெறிகளை எளிமையாகக் கூறும் பாடலாகவே அமைந்திருக்கிறது இப்பாடல். நம் கவிஞர்கள் என்றுமே இந்து ஞான மரபை அடிப்படையாக கொண்டே பாடல் புனைவர் என்பதற்கும் இப்பாடலே சாட்சியாக அமைகிறது. இனியேனும் நாம் இப்படிப்பட்ட நல்ல பாடல்களின் கருப்பொருளை உணராமல் அவற்றை அபத்தம் என விலக்கி விட வேண்டாம் என விண்ணப்பிக்கிறேன். இச்சிறியவனின் அத்துமீறலை ரீச்சர் மன்னித்தருள வேண்டும். 

நமச்சிவாய வாழ்க! நாதன் தாள் வாழ்க! 


Friday, February 06, 2015

I am Offended #AIBRoast

I am late to this game and let me first give you the verdict - I am offended!

But, pray, read on. 

I have been observing social media (at least the Indian side of it) going crazy about this AIB Roast and censors and free speech. I just considered this to be yet another arm chair upheaval about 'Indian Values' versus the newly in fashion 'Freedom of Speech' and didn’t care to get the details. But since the discussions kept going on and since I had recently expressed myself in the issue of a Tamil writer crucified for his novels, I decided to at least understand what was happening. 

I am not familiar with the comedy circuit in India but for Evam, in which a friend of mine is a performer. So I was curious to hear that a US style roast happened and wanted to see it. A helpful friend of mine passed on a youtube link to an edited version of the roast. If you have not seen it, here is the video but then dont blame me for that lost bit of your life. 

(Thankfully the video is removed. You still have those 60 minutes for yourself.) 

I watched it and I was offended! And I was offended by the comic value of the content. This was not a roast. This was a juvenile. stereotypical, bland, lacklustre performance. There was a host, there were a bunch of ‘panelists’ and there were two guys who were to be roasted. What followed was a disaster. Every one of the panelist would walk to the mike, say something about the host, the fellow panelists and the roastees (yeah, I made up that word). And every single one spoke as if their lines were written by the same guy. There was one about a fat guy, one about a black guy, one about a guy being virginal (seriously, what was that shit about anyways?), the host being a closet gay and about dud acting and sexual escapades of the roastees. Every single one of them followed this pattern. And the lines were not even remotely funny. Dropping F bombs of different calibers is not roasting. Come on guys, this isn’t high school! 

And that was what was offensive about it. Not because it did not conform to Indian values, not because it disrespected anyone but because it was bad, it was full of stereotypical lines and it was seriously unfunny. After seeing this I had to see a couple of US Presidents being roasted in the Annual White House Correspondents’ Dinner to remind myself what roasting meant. (If you haven’t seen any, do google and watch a few, they are well worth your time!) And I did fume about it to my friends and another friend of mine then sent a link to this video. 

The length of it almost made me not watch it. But I am glad I watched it because it gave an insight into what is the current situation in India and what is changing and what is not. Most of the guys featured were part of the Roast and from the excerpts that form part of the video I can see that their regular fare is far better than what they peddled in the Roast. Although I dont agree to all the views that are expressed, this balanced my original thoughts by showing the other side. If you have a couple of hours to share, this is a good video to watch. 

Finally, to those who are opposing this Roast, “Guys, Grow up and go get a Life”. This was a paid show, this is a Roast, this is what you should expect. If you didn’t know that, you know it now. No one is forcing you to watch. No one is foisting this on you. If you want to exercise your right to oppose something, there are enough things happening around you. Oppose the violent attacks on women and men, Oppose the lack of civic sense your fellow men have, Oppose the lack of infrastructure and support you would expect your government to provide, Oppose the rabid corruption, Oppose the stupid politicians who force unneeded elections and waste public money, Oppose the injustice that is meted out to the less fortunate. If you are done with all of those, join me in standing up against people who protest inconsequential things. But leave these poor guys alone, being stand up comedians in India is enough punishment for them. 

Wednesday, December 10, 2014

சக்கர இனிக்கிற சக்கர....

வழக்கம் போல இந்த என். சொக்கன் சும்மா இருக்காம நம்மளை இழுத்து விட்டுட்டாரு. தருமி மாதிரி எதாவது கேள்வியைக் கேட்டுட்டு நாம அல்லாடறதைப் பார்க்க அவருக்கு ஒரு சந்தோஷம். 
இன்னிக்கு கேள்வி சர்க்கரை ஏன் இனிக்குது. இதைச் சும்மாக் கேள்வியாக் கேட்காம ஒரு பாட்டாவே பாடிட்டார். சர்க்கரை இனிக்கிற சர்க்கரை சினிமாப் பாட்டு எல்லாம் இல்லை. இவரே குழந்தைப்பாட்டு ஒண்ணு புனைந்து கேள்வியைக் கேட்டுட்டார். அந்தப் பாடலை இங்க போய் படிச்சுட்டு வந்திடுங்க - https://www.facebook.com/nchokkan/posts/10152643068653292
படிச்சாச்சா? கேள்வியைப் பாட்டாவே கேட்டாப் பதிலையும் அப்படித் தரதுதானே முறை. அதே குழந்தைப்பாடல் மெட்டுல நாமளும் பதில் சொல்லியாச்சு. 

தின்னத் தின்னத் தித்திக்கும்
… தீனியில் சர்க்கரை தானுண்டே
என்ன என்ன காரணத்தால்
… என்றும் இப்படி இனிக்கிறதே? 
உலகில் உள்ள பொருளெல்லாம்
… உண்டா னதுவும் அணுவாலே
பலரும் விரும்பும் சர்க்கரையில்
… பார்ப்பாய் இருவித அணுக்கூறே*
குளுக்கோஸ் மற்றும் ப்ருக்டோஸின்
… குணத்தால் தான்வரும் அவ்வினிப்பே
பளுவை ஏற்றும் சர்க்கரையின்
… பாகம் தானிவைப் பார்த்துக்கோ 
உண்ணும் போது உன்நாக்கில்
… உள்ள பலவகை சுவைமொட்டு
ஊணில் உள்ள ருசிகளையே
… உனக்கு அறியத் தான்தருமே 
இனிப்பை அறியும் மொட்டுகளை
… இந்த இரண்டும் போய்ச்சேர
மனிதர் நரம்பும் மூளைக்கு
… மறக்கா தனுப்பும் சுவைதனையே 
விளக்கம் இதுதான் சர்க்கரையின்
… விஞ்ஞா னமும்நீ அறிந்தாயே
அளவாய் உண்டால் அமிர்தம்தான்
… அதையும் நீயும் அறிவாயே! 
* molecule பொதுவாக மூலக்கூறு என வழங்கப்படும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட அணுக்களால் ஆன Chemical Compound என்பதை அணுக்கூறு எனச் சொல்லி இருக்கிறேன். பொதுவாக நாம் உண்ணும் சர்க்கரை (சுக்ரோஸ்) குளுக்கோஸ் அல்லது ப்ருக்டோஸ் எனப்படும் அணுக்கூறுகளினால் ஆனவையாகவே இருக்கும். 
சமயத்தில் நம்ம பாட்டைப் படிச்சுட்டு நம்ம கிட்டவே வந்து புரியலை விளக்கஞ்சொல்லுன்னு கேட்பாங்க. அந்தக் கொடுமைக்குக் காத்திருக்க வேண்டாமேன்னு ஒரு பதவுரையும் போட்டுடறேன். 
Sugar is sweet because when our tongue detects a sugar molecule the nervous impulse it sends says "sweet". Sucrose, or table sugar, is formed from two simple sugars: glucose and fructose.

Monday, December 01, 2014

There’s something about Texas…

T.M.Krishna has just concluded a whirlwind tour of the US, performing in about 15 concerts in just over a month. Of those three were in Texas - Houston, Dallas and Austin. In each of these three concerts he sang Bhairavi. I guess there is something in the Texas air that inspires Krishna to sing Bhairavi.  While he sang the Swarajathi Kamakshi Amba in Houston, it was Rama Rama Pranasakhi in Dallas and in his penultimate concert of the tour, in Austin, he sang Sari Evvaramma. And for one who attended all the three concerts it was not a repetitive dose of Bhairavi but an experience of hearing different dimensions of the raga.  I had written earlier about the Houston concert and did a photoblog of the Dallas concerts. Here is my report on the Austin one. 

The schedule took the artists all over the US in a totally random fashion. Before coming to Austin on Saturday, they had performed in Vancouver on Friday and left for Boston for the final concert of the tour on Sunday. They had landed in Austin late afternoon and had to perform within a matter of hours from landing and the concert could not begin in time. But the travails of travel were all forgotten once the first notes were sung.

The concerts of Krishna not being in the standard Kutcheri padhadhi, is now well understood by the audience that during this concert, the organizers made  the announcement about it rather than Krishna having to do it midway during the concert. And a unique concert, it was.

It started with the grand Yadhukula Kambhoji composition of Marimuthu Pillai, Kaalai Thookki Nindru Aadum Dheivame. It lasted nearly thirty minutes and it was bliss all the way. It was followed up by a stand alone Thananam which was sung in multiple ragas - Nattai, Gowlai, Arabhi, Varali and Sri, the ragams in which the famous Pancha Ratna Krithis are set to.

Then Shriramkumar played a very moving ragam rendition in Huseni. Given that Krishna  has moved on to a different ragam when Shriramkumar performs something magnificent like this, I was expecting him to sing a song in a different ragam. But he sang Rama Ninne Nammi with the twist being that he was accompanied just by Arunprakash on the mridangam. Shriramkumar put his violin down and was enjoying the rendition with the rest of the audience.  I understand there is a concert this December in Chennai, where the entire concert would be without any percussion accompaniment. I would love to be there for that one. 

Sri Ramam in Narayanagowlai was next and was sung in such a slow tempo that it was mesmerizing. Then came the main attraction of the day Sari Evvaramma in Bhairavi.  In a typical concert a main piece would be one where there is a lot of raga elaboration, niraval, laya vinyasam (as some percussionists prefer to call thani avardhanam) et al. But again here it was not the case as all of that has been done elsewhere as well. But I call this the main piece as it was the rendition with the greatest impact during this concert. 

Again, the percussionist normally has no say as to when the thani avardhanam would happen and would need to perform in the thalam of the main song of the day. Krishna is democratizing that as well by giving them a choice of a stand alone thani avardhanam in a thalam of the percussionist’s choice. In this concert, Arunprakash played a thani in Misra Jaathi Triputa Thalam and it came after a thanam in Atana and the composition Anubhava Gunambudhi. 

A few quick pieces rounded up the concert. They were the sholkam Vasudeva Sutham and the song Chandana Charchitha in Panthuvarali, Sri Rama Chandra Kripalu in Yamuna Kalyani, Mahakavi Bharathiyar’s Aaduvome Pallu Paaduvome in Maand, Karuniso Ranga in Sahana and Dikshithar’s English Notes composition of Muchukunda Varada. 

It was a concert that met the standards we have come to expect from Krishna and this team. At the end of three hours, the audience were not sated and were wanting more.  But it might be a couple of years before we can hear him live again this side of Atlantic. Then, I wish we get to hear many more of  rare ragas and krithis sung in his inimitable style.