மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்!?

தவறான மேற்கோள் என்பது, சொல்லக்கூடாத ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு அதிலிருந்து தப்பிக்க நம் அரசியல்வாதிகள் சொல்லும் காரணம். உண்மையில் தவறான மேற்கோளுக்காகக் கோபம் கொள்ள வேண்டிய ஒருவர் நம் மகாகவி பாரதிதான்.  

”மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் – அந்த

மேற்கு மொழிகள் புவிமிசை யோங்கும்

என்றந்தப் பேதை யுரைத்தான் - ஆ!

இந்த வசை எனக்கெய்திடலாமோ?” 

என்று சொன்னாலும் சொன்னான், பலரும் தமிழ் சாகும் என்று பாரதி சொன்னதாக ஒரு மேடை விடாமல் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய ஊடகங்களில் தமிழ் படும் பாட்டைப் பார்த்தால் அது உண்மைதானோ என்று தோன்றுகிறது.

பேசும் பொழுதும் சரி எழுதும் பொழுதும் சரி. தமிழ்க் கொலை என்பது எங்கும் வியாபித்து இருப்பதைத்தான் நாம் காண்கிறோம். காளான்கள் போல் முளைத்து வரும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களிலும், பண்பலை வானொலி நிலையங்களிலும், நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணைப்பவர்கள் பேசும் தமிழைக் கேட்டால், நம் கண்களில் கண்ணீர் வருவது நிச்சயம். வேறு சில மொழிகளில் இருந்தாலும் கூட தமிழின் சிறப்பு என்று நாம் பெருமைப்படும் ழகரம் இவர்களிடம் படும் பாட்டைப் பார்த்தால் ரத்தக் கண்ணீர்தான் வரும்.

சமையல் குறித்த நிகழ்ச்சி ஒன்றை பிரபலத் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். புதிய வகை தோசை செய்வதைப் பற்றி ஒருவர் விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். ”இந்த தோசை ப்ரிபேர் பண்ணும் போது கொஞ்சம் கீ(ghee)அப்ளை பண்ணிட்டு வெஜிடெபிள்ஸ் ஸ்டப் பண்ணி போல்ட்(fold)பண்ணினா கஸ்டமர்ஸ் லைக் பண்ணுவாங்க!” என்று ஆங்கிலத்தில் கொஞ்சமே தமிழைத் தூவி பேசிக்கொண்டிருந்தார். இன்று பலரும் இப்படித்தான் பேசுகின்றனர். இந்நிகழ்ச்சியில் இடையே வரும் திரைப்படப் பாடல்களும் இதே லட்சணம்தான். ‘கணவுகலில் மூல்கினேன்’ என்று பாடகர் ஒருவர் பாடுவதைக் கேட்ட பொழுது தாங்க முடியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்துவிட்டேன்.

பேஸ்புக், ட்விட்டர் போன்ற சமூக ஊடகங்களிலும் தமிழ் படும் பாடு இதுதான். வானொலி, தொலைக்காட்சிகளில் உச்சரிப்புப்பிழைகள் என்றால் இங்கு எழுத்துப்பிழைகள். ஆனால் அவற்றைச் சரி செய்ய முயன்றால், அதைச் சரியான முறையில் எடுத்துக் கொள்பவர்கள் சிலரே. ‘இந்த அளவாவது தமிழில் பேசுகிறோமே எழுதுகிறோமே என்று சந்தோஷப்படுங்கள், எப்பொழுதும் தவறுகளைத் திருத்துவதையே வேலையாகக் கொண்டிருப்பதை விடுங்கள்’ என்பதே அவர்களின் வாதமாக இருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் யாரேனும் தவறாகப் பேசும் பொழுது இவர்களே அவர்களைக் கேலி செய்வதுதான் முரண். ஆங்கிலத்தில் சரியாகப் பேச வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்கள் தமிழில் பேசும் பொழுது அது போல் தவறின்றிப் பேச வேண்டும் என ஏன் நினைப்பதில்லை என்பது எனக்குப் புரிவதே இல்லை.

இன்று புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்/அறிஞர்கள் பலரின் எழுத்துகளில் கூட ஏகப்பட்ட எழுத்துப்பிழைகளும் இலக்கணப்பிழைகளும் காண முடிகிறது. சில சமயங்களில் இவர்கள் எழுதும் வரிகளின் வடிவங்களும், சில வேற்று மொழி சொற்றொடர்களின் மொழிபெயர்ப்புகளையும் படித்தால் அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. இவற்றை எல்லாம் சுட்டிக் காட்டினால் ‘இதனைச் சொல்ல நீ யார்?’ என்பதுதான் எதிர்வினையாகக் கிடைக்கிறது. பிழையாக எழுதுவதைப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வோரும் உண்டு.

“ஏற்கனவே ‘நல்லதோர் வீணை செய்தே’ என்றுதானே பாரதி எழுதி இருக்கின்றான். இதையே பாமரரான நாம் ‘ஓர் கனவு’ என்று எழுதக் கூடாதா?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. கத்தியைத் தொடாதே என்று குழந்தைகளிடத்தில்தான் சொல்வோம், கத்தியை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று தெரிந்த மருத்துவருக்குச் சொல்வோமா? இலக்கணம் அறிந்து சந்தம், தளை காரணமாக கவிதையில் அதனை மீறுவதும், அது பற்றி ஒன்றும் அறியாமல் தவறாக எழுதுவதும் ஒன்றே அன்று. இலக்கணத்தை அறிவதை, தமிழார்வலர்கள் தம் கடமையாகவே நினைக்க வேண்டும்..

இன்றைக்குச் சிலர், தமிழில் புதிய இலக்கணம் எழுதப்பட வேண்டும். இப்பொழுது உள்ள இலக்கணம் கவிதை வடிவில் எழுதுவதற்காகச் செய்யப்பட்டது. உரைநடைக்கென இலக்கணம் வேண்டும். பல துறைகளில் உள்ள தமிழ்நடைகள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் எனச் சொல்லத் தொடங்கி உள்ளனர். இதற்கும் தேவையே இல்லை. புதிய இலக்கணம் ஒன்றும் உருவாக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.  நம் இலக்கணம் பரந்துபட்ட ஒன்றுதான். இன்றைய தேவைகளில் பெரும்பான்மையானவற்றை இருக்கும் இலக்கணம் கொண்டே சீர் செய்ய முடியும்.

ஆனால் முடிவதில்லையே, பிரச்சினை எங்கிருக்கிறது என்று பார்த்தோமானால் இலக்கணத்தை, மொழியைக் கொண்டு சேர்ப்பதில்தான்! பள்ளிகளில் கணக்கு, அறிவியல் போன்ற பாடங்களுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம் மொழிகளுக்குத் தரப்படுவதில்லை. அதனால் இப்பாடங்களை ஏதோ கடமையே என்றுதான் மாணவர்கள் படிக்கின்றார்கள். அதிலும் தமிழைப் பாடமாக எடுத்தால் மதிப்பெண்கள் குறைந்துவிடுகிறது என்று , சமஸ்கிருதம், ஹிந்தி, ப்ரெஞ்ச் என்று வேறு மொழிப்பக்கம் செல்வதும் அதிகமாகிவிட்டது.

இப்படி இருக்கும் பொழுது இந்தப்பாடங்களை சுவையாகத் தர வேண்டியது ஆசிரியர்களின் கடமை. ஆனால் அப்படிச் செய்பவர்கள் வெகுசிலரே. அவர்களை மட்டுமே காரணமாகச் சொல்வதும் தவறு. இன்று இருக்கும் பாடத்திட்டங்களும் சரி, பாடப்புத்தகங்களும் சரி, மொழியை மாணவர்களிடையே கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லாமல் செய்யப்பட்டவைகளாகவே இருக்கின்றன. இணையத்தில் நம் பாடப்புத்தகங்கள் கிடைக்கின்றன. ஒரு நாள் தமிழ்ப்பாடப்புத்தகம் ஒன்றை புரட்டிப் பார்த்தேன்.

வெண்பா இலக்கணம் பற்றிய பாடம். அதில் நேரிசை வெண்பா என்பதற்கான விளக்கம் எப்படி இருக்கின்றது தெரியுமா?

”நான்கடிகளையுடையது. இரண்டாம் அடியின் இறுதியில் தனிச்சொல் பெறும். அத்தனிச்சொல் முன்னிரண்டடிகளின் எதுகையை உடையதாய் இருக்கும். முன்னிரண்டடிகளில் ஓரெதுகையும், பின்னிரண்டடிகளில் ஓரெதுகையும் வருதல் பெரும்பான்மையாகும். இரண்டிற்கு மேற்பட்ட எதுகைகளும் வரலாம். எதுகையை ‘விகற்பம்’ எனச் சுட்டுவது உண்டு.” 

இதுதான் விளக்கம். இதற்கு உதாரணமாக நன்னெறியில் இருந்து ஒரு பாடல். அதற்கு உரையும் கிடையாது. நட்பு பற்றிய அருமையான பாடல் இது. ஆனால் வெண்பா பற்றி ஒன்றும் தெரியாத ஒரு மாணவனிடம் இதுதான் வெண்பா அதற்கு இதுதான் உதாரணம் என்றால் பின்னங்கால் பிடரியில் படும்படி ஓடத்தானே செய்வான்.

இங்குதானே சீர்த்திருத்தம் வேண்டும். இந்த இலக்கணத்தை எளிமையாக அந்த மாணவர்கள் மனத்தில் இருத்த முடியாதா? எளிமையான உதாரணங்களில் தொடங்கிப் படிப்படியாக சொல்லிக் கொடுக்க முடியாதா? அப்படிச் செய்தால் பள்ளி தவிர்த்த இடங்களிலும் தானாக இலக்கண சுத்தமான மொழியில் எழுதவும் பேசவும் செய்வார்கள்?

எனவே புதிய இலக்கணம் வேண்டாம், ஆனால் இலக்கணத்தைப் பயிற்றுவிக்க சரியான ஒரு திட்டம் அவசியம். இது மேலோட்டமாக சில மாற்றங்களைச் செய்யாமல் நன்றாகத் திட்டமிட்ட புதிய புத்தகங்கள், புதிய எளிய, படிப்பதை மகிழ்வான நிகழ்வாக்கும் பயிற்றுவிக்கும் முறைகள், ஆசிரியர்களுக்கு தொடர்ந்து பயிற்சி என்று ஒரு மாற்றம் வர வேண்டும்.

ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் பல நாடுகளுக்குச் சென்று வந்தவர். சில இடங்களில் பல வருடங்கள் இருந்ததால் அங்குள்ள மொழியைப் படித்துத் தேர்ச்சி பெற்றவர். பேசிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுது ஒரு சுவையான கேள்வியை எழுப்பினார். நான் எங்கு சென்றாலும், அங்கு என்னைப் போன்றவர்கள் அங்குள்ள மொழியைப் படிக்க, பள்ளியல்லாத ஒரு கட்டமைப்பு இருக்கிறது. அது போன்று ஏன் தமிழுக்கு இல்லை? உதாரணமாக ப்ரெஞ்ச் படிக்க Alliance Française போலத் தமிழ் படிக்க ஏன் ஒரு கட்டமைப்பு இல்லை என்று வினவினார். ஏன் தமிழ்நாட்டின் மூலைமுடுக்குகளிலும் கூட ஹிந்தி பிரச்சார் சபா இருக்கிறதே, பள்ளிசாராக் கட்டமைப்புதானே அதுவும்?

யோசித்துப் பார்க்கும் பொழுது நம் நாட்டில் பிற மொழிகளைப் படிக்க இவ்வளவு வசதி இருக்கும் பொழுது, நம் மொழியை மற்றவர்கள் படிக்க வசதி இல்லை என்பதும் அது குறித்து நாம் யாரும் கொஞ்சமும் கவலை கொள்ளவும் இல்லை என்பதும் உரைத்தது. இலவசங்களை அள்ளித் தெளிக்கும் அரசாங்கங்கள் அவற்றினை விடுத்து இது போன்ற பயனுள்ள சில நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். அதுதான் நம் மொழியின் முன்னேற்றத்திற்கு முக்கியம்.

அரசாங்கத்தை மட்டுமே எதிர்பார்க்காமல் மற்றவர்களும் தம் பங்கைச் செய்ய வேண்டும். எழுதும் திறன் கொண்டவர்கள் தமிழை எளிதாகக் கற்க வகை செய்யும் புத்தகங்களை எழுத வேண்டும். இணையத்தில் விக்கிபீடியா போன்ற தளங்களில் ஆக்கபூர்வமாகச் செயல்பட்டு தமிழ் இலக்கணத்திற்கான உள்ளடகத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்.

இன்னும் ஒரு கவலையும் கூட எனக்கு உண்டு. தமிழில் படிப்பது என்பது அறவே ஒழிந்துவிட்ட ஒன்றாகிவிட்டது.  ஆனந்தவிகடன், குமுதம் போன்ற இதழ்கள், அதனை விட்டால் போன தலைமுறை கல்கியின் நாவல்களையும் இந்தத் தலைமுறை சுஜாதாவின் எழுத்துகளையும் படிப்பதோடு நின்றுபோய்விட்டது. வரும் தலைமுறைகள் தமிழில் படிப்பதாகவே தெரியவில்லை. அதற்கான வழிகளும் இல்லை.  பாடப்புத்தகம் தவிர்த்து பூந்தளிர், அம்புலிமாமா எனத் தொடங்கி தமிழில் படிப்பதற்கு எனக்கு ஏராளமான வாய்ப்புகள் இருந்தன. ஆனால் இன்று? நான் பார்க்கும் குழந்தைகள் யாருமே, இன்று வருகின்ற சிறுவர் இதழ்கள் எதையும் படிப்பது இல்லை.

நம் இலக்கியங்கள் எல்லாத் தமிழ்க் குழந்தைகளையும் சேர, அவற்றின் எளிமையான வடிவங்களை புத்தகங்களாகக் கொண்டு வர வேண்டும். படப்புத்தகங்களாக வந்தாலும் கூட நல்லதுதான்.  இதைச் செய்யாத வரை அடுத்த தலைமுறைக்கு தமிழை கொண்டு சேர்ப்பது என்பது நடக்காத காரியம்.

எழுத்துக்கு இப்படி என்றால் பேச்சுத்தமிழுக்கு நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன? தமிழில் பேச வேண்டும். இன்று நம்மால் கலப்பின்றி தமிழில் பேச முடிகிறதா? எத்தனை பேரால் ‘பண்ணு தமிழ்’ பேசப்படுகிறது? ‘ஓப்பன் பண்ணு, கால் பண்ணு, நாளைக்கு மீட் பண்ணுவோமா? தியேட்டர் வாசலில் பார்க் பண்ணுவோமா?’ என்று எல்லாவற்றையும் பண்ணத்தானே செய்கிறோம். அதை விடுத்து ‘திற, கூப்பிடு, சந்திப்போமா? நிறுத்துவோமா’ என்று பேசுவது கடினமான ஒன்றா என்ன? பண் என்றால் பாடல். ஆனா இந்த ‘பண்ணு தமிழ்’ ஒரு படுத்தல். அதனை விட்டொழிப்போம்.

இது கட்டாயம் மாற வேண்டும். குழந்தைகள் தமிழில் படிக்காத வரை அவர்களுக்கு நம் மொழியோடு ஒரு அன்னியோனியம் வரப்போவது இல்லை. புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் தமிழ் படிக்கும் மாணவர்ளைக் கேளுங்கள் - தமிழ் மொழியைப் பற்றி பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள். புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் கற்கும் உள்ளூர் மொழியோடு தமிழ், தமிழ் இலக்கணம் கற்பதால் மொழியியல் மொழி வரலாறு மட்டும் கற்பதில்லை! அமெரிக்கா / கனடாவில் நடக்கும் தமிழ்ப் பள்ளிகளில் படிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மாணவர்கள் இலக்கணத்தோடு தம் மொழிப் பழமை குறித்த பெருமையும் அல்லவா கற்கிறார்கள்?

தமிழ் பேசப்படும் நிலங்களில் எல்லாம் - தமிழ்நாடு முதல் ஜப்பான் வரை, ஆஸ்திரேலியா முதல் அமெரிக்கா, கனடா வரை எல்லாரும் விரும்பி, பெருமையோடு தமிழும் இலக்கணமும் கற்க வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முன் தொல்காப்பியர் எழுதிய இலக்கண நூல் இன்றும் தமிழ் இலக்கணத்துக்கு அடிப்படையாய் இருப்பதைப் பற்றி நாம் எல்லாரும் பெருமை கொள்ள வேண்டும். இதை எல்லாம் செய்ய காலம் கடந்து போய் விடவில்லை. தமிழார்வலர்கள், தங்கள் முயற்சியாலும், அரசாங்கத்துடன் இணைந்தும் தமிழைக் காத்திட, அடுத்தத் தலைமுறைக்கு சேர்த்திடச் சரியான திட்டங்களைத் தொடங்கினால், இந்த சீரழிவை நம்மால் நிறுத்த முடியும். இதற்கு நாம் அனைவரும் தோள் கொடுக்க வேண்டும். கொடுப்போம்.

FeTNA அமைப்பினரால் இவ்வருடம் ஜூலை 5 முதல் 7 வரை டொராண்டோ நகரில் நடத்தப்பட்ட தமிழ் விழா நிகழ்ச்சியில் வெளியிடப்படவிருக்கும் ஆண்டு மலருக்காக எழுதிய கட்டுரை. விழா மலரை இங்கு காணலாம் - http://issuu.com/fetna2013/docs/fetna_2013_malar_web

Beyond The Summit - Book Review

When was the last time you had read one of those inspirational self help books end to end? I remember reading Richard Bach's Jonathan Livingston Seagull and imagined myself doing things which were not the prescribed standards and reaching for greater heights and glory. And I think I was in eighth grade when I read that book and remember reading it a few times then.

Since then, I have started on many such books but never had completed one. Most of these books just preach. Be good, be true, be honest, be this, be that and are pretentious at best. If I need that kind of preaching, I have a book which is much older and goes 'Thou shalt not steal', 'Thou shalt not murder'and so on. Or they try to take a bunch of random events and try to interpret them for you. There is no way you can have a one-size-fits-all interpretation and it is precisely there these books fail. I have never been able to relate to what the author says as the events described do not appeal to me nor can I make the techniques suggested work in my case.  Rarely are such books inspiring. I have never gone back to read Jonathan Livingston Seagull ever again, as I did not want the magic it created then to evaporate now.

I recently attended an internal meeting of our company where the leaders of my team walked us through what their goals where and how we fit in the larger scheme of things. In the welcome kit was a book - Beyond The Summit by Todd Skinner. And the blurb on the cover was a kitschy 'Setting and Surpassing Extraordinary Business Goals'. It happened so that the leader of our team is a hiking / backpacking aficionado and was impressed by the words of this author, a world class mountain climber. This resulted in the theme of the meeting being about surpassing summits and this book finding its way into the welcome kit.

How can a guy like me, with barely any physical activity in my lifestyle, relate to a book on climbing mountains? Never to pass on an opportunity to read I started, albeit with much trepidation. But I was pleasantly surprised. The book is about one particular climb of the author - The conquest of a vertical wall of a mountain called the Trango Tower in the Himalayas.

In typical movie style, the book begins when the team is almost near the summit but facing so much trouble that they may not make it to the top. Todd Skinner, then takes a pause and rewinds to talk about his early experiences in climbing mountains, a few lessons that he learnt along the way before he started off on this journey of his to be on top of Trango Tower.

The story, and that is what it is a story with no preaching in between, begins with describing the need for climbing the tower, a need for reaching out to a greater goal than what has been accomplished by him so far. He goes on to talk about his preparations, the strategies he adopted at various times, the hardships he faced, how he was driven to almost giving it up and ultimately how he triumphs in his quest. Along the way, he summarizes his actions into a pile of about forty points which serve as places where you pause and ponder about what he is doing and why.

Simple statements such as "The specter of the mountain might loom larger than the mountain itself" or "If you are not afraid, you have chosen too easy a mountain" or "Don't ask if reaching the summit is possible; ask if it is impossible" or "If you can take one step, you can take one more" take a profound meaning when read in context with what Todd was experiencing at that time. Some of these relate very well to some stuff I am doing and so I could appreciate very well from a personal point of view.

 The best part about the book is that Todd does not interpret his actions to your situation or any business situation at all. He just lays down his set of variables and what he interpreted them as to make his plans. This gives you the room to think of the current mountain you are climbing and what you are facing in that climb. The mountain differs for each reader or at different times even for the same reader. It just sets  you off to think what would Todd do in such a situation and what would I have to do. This is what I found as the best part of the book.

The book is about mountain climbing. Of course, there is terminology I don't understand. I did not know that climbing involved setting up bases and climbing DOWN to them every day. I do not understand what belaying means. I do not understand the concept of dividing a climb into pitches or what the difference is between a pitch with a value of 5.12 and another with 5.13. But I can understand pitch means a subdivision and that a 5.13 pitch is harder than a 5.12. These special terms do not affect the flow of the story. You can still go along Todd in his quest to reach the summit. And it is a good read.

This book is not going to make me take up mountain climbing or even make me believe that I am going to surpass every mountain that I will face in my life. It gives me a good set of things that we need to consider while planning for anything and how to fine tune the plans as and when things change. At work, it does gives me the confidence that I can tell this team "This is my Trango Tower" and be understood. That is a good start.

Title of the Book   : Beyond the Summit

Author                  : Todd Skinner

Published by         : Portfolio, A Penguin Group Company

ISBN                   : 1-59184-004-X

மீண்டு மீண்டும் வா!

அண்ணன் @mayavarathaan இன்று ஒரு அருமையான வெண்பாம் எழுதினார். வள்ளுவரின் துப்பார்க்கு துப்பாய துப்பாக்கி ரேஞ்சுக்கு இருக்கும் வெண்பாம் இது.

முதலில் வெண்பாமைப் பார்த்துவிடலாம். 

திரும்பத் திரும்ப திரும்பத் திரும்ப

திரும்பத் திரும்ப திரும்ப

படித்த உடன் அப்படியே மலைத்து நின்றுவிட்டேன். எவ்வளவு ஆழமான கருத்தை எத்துணை எளிமையாகச் சொல்லி இருக்கிறார். யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு முறை படித்த உடனே நினைவில் வைத்துக் கொள்ளும்படியான அமைப்பு. 

ஆனால் இதனுள் புதைந்து இருக்கும் சிறப்பான கருத்தினைப் பார்க்கலாம். 

திரும்பத் திரும்ப - தன்னை விட்டு விலகிச் செல்லும் உயிர்களைக் கூட ஆசையோடு அரவணைத்து அவருக்கு மோட்சம் தருவது இறைவன் குணம். இந்து மதமாகட்டும், கிறுத்துவமாகட்டும், இஸ்லாமாகட்டும் இது குறித்த கதைகள் ஏராளம் உண்டு. இப்படி மந்தையில் இருந்து விலகிய ஆடுகள் மீண்டும் இறைவனைச் சேர என்பதையே திரும்பத் திரும்ப எனச் சொல்லி வெண்பாமைத் தொடங்குகிறார் அண்ணன். 

திரும்பத் திரும்ப - அப்படி மந்தையை விட்டு விலகிய ஆடானது சட்டென மனம் மாறி உடனே திரும்பிவிடுமா? அது நடக்கக்கூடிய விஷயமா என்று பார்த்தோமானால் இல்லை. எதோ ஒரு பொறியில் திரும்ப வேண்டும் எனத் தோன்றினாலும் அதனை புறக்கணித்துத் தன் வழியே செல்லவே துணியும். ஆனால் அந்தப் பொறி தோன்றியதில் இருந்து தான் செய்வது தவறோ என எண்ணி தன் செயல்களைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கத் தோன்றும்.அப்படி நினைக்கும் பொழுதிலெல்லாம் தன் வழியில் இருந்து விலகி மீண்டும் இறைவனை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்குவதை வர்ணிக்கவே அண்ணன் திரும்ப திரும்ப என்று அந்த மெதுவான திருப்பத்தினைக் குறிக்கிறார். 

திரும்பத் திரும்ப திரும்ப 

இரண்டாம் அடியில் மிக அழகாக ஒரு திருப்பத்தினைத் தருகிறார். திருவின் கணவனாகிய திருமால் நம் மனத்தினுள் ரொம்பி இருக்க வேண்டுமானால் முதலடியில் சொன்னது போல் நம் வழியில் இருந்து திரும்ப வேண்டும் என்கிறார். 

மேற்கூறியவாறு திரும்ப, திரும்பதி ரொம்ப என்பதையே இரண்டாம் அடியாக திரும்பத் திரும்ப திரும்ப என்று எழுதி இருக்கிறார். மற்ற இடங்களில் திரும்பத் திரும்ப என வலி மிகுந்து எழுதியவர் கடைசி இரண்டு சொற்களை எழுதும் பொழுது வலி மிகாமல் எழுதியது அது திரும்பதி ரொம்ப என்று பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாலே. வெண்பாமின் ஓசை நயம் கருதி ரொம்ப என்பது ரும்ப என்று வருவது தமிழ் இலக்கியங்களில் காணக்கிடைக்கும் ஒரு வகைப் போலியே. 

அதே போல, நாள் மலர் காசு பிறப்பு என்ற அடிப்படையில் திரும்பு என்று முடிக்க வேண்டியது வெண்பாம் இலக்கணம் என்றாலும் இது திரும்புதல் பற்றிய வெண்பாம் என்பதால் அவ்விலக்கணத்தை மீறி திரும்ப என்றே முடித்திருப்பது அண்ணனின் அத்துமீறிய இலக்கிய வளத்தினையே பறை சாற்றுகிறது. 

சமகாலத்தில், இறைவனின் கைத்தலத்தில் ஐக்கியமாகிவிட்டாயா என்பதை ஜனரஞ்சகமாகச் சொன்ன “கையப் புடிச்சு இழுத்தியா? என்ன கையப் புடிச்சு இழுத்தியா?” என்ற திரை இலக்கியத்திலேயும் “திரும்பத் திரும்பப் பேசறே நீ” என்று இந்த வெண்பாம் எடுத்தாளப்பட்டிருப்பது எதேச்சையான நிகழ்வல்ல.



இந்த அருமையான வெண்பாம் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு மைல்கல் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. 

வெண்பாம்: 
திரும்பத் திரும்ப திரும்பத் திரும்ப
திரும்பத் திரும்ப திரும்ப

(https://twitter.com/mayavarathaan/status/346132235679834112)

கொத்தனார் உரை: 
தன் வழி விட்டு மீண்டும் இறைவனிடம் திரும்ப வேண்டி மனத்தினை மெதுவாக திருப்பி நல்வழியே திரும்பினால் திருவின்பதியான திருமால் நம் மனத்தினுள் நிறைந்திருப்பார்.

இந்த வெண்பாம் குறித்து சில பிரபல இலக்கியவாதிகளின் கருத்துகள்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் 

அன்பின் ஜெ

திரும்பத் திரும்ப என்றொரு வெண்பாமைப்பற்றி நிறையப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுபற்றி உங்கள் கருத்தை அறிய விரும்புகிறேன்.

அயன்புரம் சத்தியநாராயணன்.

சத்தி,

இலக்கியம் என்பதன் உள்ளார்ந்த எழுச்சி கொஞ்சமும் எந்தத் திருக்குறளிலுமே இருந்தது கிடையாது. அது போலவே இந்த வெண்பாமிலும் இல்லை.

இந்து ஞானமரபில் மறுபிறவி பற்றிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் அனேகம். அவற்றின் உள்ளொளி தரிசனம் சற்றும் இன்றி இயற்றப்பட்டிருக்கிறது இந்தப்பா. திரும்பத் திரும்ப என்பதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது ஒரு நல்ல உத்தியே தவிர இலக்கியம் ஆகிவிடாது.

திரிச்சி திரிச்சி என்று மலையாள இலக்கியத்தில் பலகாலமாக உள்ள பாடலே இது. அது ஒரு புறவயமான அகவெழுச்சியை முன்னுக்குக் கொண்டு வருவதாக சுந்தர ராமசாமி சொன்னபோது எதிரில் ஒரு மொண்ணை தும்மல் போட்டார். அவரைத் தனியாக அழைத்துக்கொண்டு போய் அவருடைய மொண்ணைத்தனத்துக்காக என் கோபத்தையெல்லாம் காட்டி அவரை கன்னியாகுமரி ஜில்லாவைவிட்டே நாடுகடத்தினேன். இதற்கும் எதிர்வினைகள் வரும். அவற்றை நீங்களும் சுட்டிக்காட்டுவீர்கள், நான் அவற்றையெல்லாம் படிக்காமலேயே வரிக்கு வரி எதிர்வினை எழுதுவேன்.

ஜெ.

கவிஞர் மனுஷ்யபுத்ரன்

இந்தப்பாடலைப்பற்றிய என் கருத்தை சாட்டில் வந்த பெண் ஒருத்தி கேட்டார். என் நேரம்.. படுக்கையறையில் யாரோ ஒழிந்திருக்கிறார்கள் என்று நான் எழுதியதையெல்லாம் பற்றிக் கேட்காமல் இதைக் கேட்கிறார்கள். கேட்டது வேறு யாராவதாக இருந்தால் கண்டுக்காமல் விட்டிருக்கலாம். என் எல்லா போஸ்டுக்கும் லைக் போடும் பெண்ணாகிவிட்டதால் சொன்னேன்: இன்று மாலை 5-6 பொந்தி டிவியில் இதுபற்றிக் கலந்துரையாடுகிறேன். இரவு 2 மணிக்கு ஒளிபரப்பாகும். பார்த்துக்கொள் என்று. 

எழுத்தாளர் சாரு 

திரும்பிக்கூடப் பார்க்கமாட்டேன்

தினமும் காலை 5 மணிக்கு எல்லாம் எழுந்துவிடுவேன். இன்று காலை அப்படி எழுந்துகொள்ளும்போதுதான் அவந்திகா “என்ன தினமும் 9 மணிக்குதானே எழுந்துக்குவே.. இன்னிக்கு ஏன் சீக்கிரமா?” என்றூ கேட்டாள். வீட்டில் காஃபிப்பொடி இல்லை. கடந்த 15 வருஷமாக நான் காஃபி குடிப்பதில்லை என்பதால் காஃபிப்பொடிக்காக கடைக்குச் சென்றேன். கடையில் ஒரு ஆள் பார்த்து “எப்படி இருக்கீங்க சார்?” என்றான். இவனுக்கெல்லாம் நான் பதில் சொல்லவேண்டுமா? ஃப்ரான்ஸில் பிறந்திருந்தால் எனக்கு நோபல் பரிசு நிச்சயம். ஒரு லத்தீன் அமெரிக்க டீக்கடைக்காரன் இப்படித்தான் போர்ஹேவைப்பார்த்துக் கேட்டிருப்பானா? எல்லாம் இந்த நாட்டின் சாபக்கேடு.

என்ன கேட்டீர்கள்? இந்தப்பாட்டைப்பற்றியா? நான் இதையெல்லாம் கேட்பதில்லை. இந்த யூடூப்பில் உள்ள பாட்டைக்கேளுங்கள். 4:14-4:28க்குள் நீங்கள் செத்துப்போவதற்கு நான் காரண்டி.

எழுத்தாளர் ஞாநி 

தலைநகரில் பெண்களின் பாதுகாப்பின்மை, அரசியல் கொலைகள், தூக்கில் தொங்குவதே விதி எனக் காத்திருக்கும் கைதிகள், தண்ணீர் மற்றும் மின்சாரப் பற்றாக்குறை, அணு உலை என்ற பூதம் இப்படிப் பேச வேண்டிய விஷயங்கள் எவ்வளவோ இருக்கும் பொழுது இப்படி திரும்பத் திரும்ப இந்த திரும்பத் திரும்ப வெண்பாம் போன்ற ஒரு சிறிய வட்டத்திற்குள் மட்டுமே சிலரால் எப்படி இயங்க முடிகிறது. 

இவ்வளவுக்கும் இதனை எழுதிய மாயவரத்தான் எனக்கு நன்கு அறிமுகமானவர்தான். என்னை விட இருபத்தியிரண்டு வயது இளையவர். அவர் பிரபல பத்திரிகையில் இளம் நிருபராக சேர்ந்த பொழுதே என்னைச் சந்தித்துப் பேசி இருக்கிறார். நானும் பல அறிவுரைகளைத் தந்திருக்கிறேன். அந்த அறிவுரைகளைத் தீட்டிய மரத்திலேயே கூர்பார்த்த வலியும் எனக்குப் பழக்கப்பட்டுப்போனதுதான். திண்ணைகளில் நடக்கும் அக்கப்போரில் நாங்கள் வேறு வேறு குரல்களில் பேசினாலும் அடிப்படையில் இருவரும் இலக்கியவாதிகள். தங்கள் கொள்கையில் தவறாது இருப்பவர்கள் எனவே அவர் எழுதியதைப் பற்றிப் பேச விமர்சிக்க எனக்குத்தான் அதிக உரிமை. ஆனால் அது பற்றிப் பேச வேண்டிய நேரம் இதுவல்ல. 

கட்டுரை.காம் ஆசிரியர் தேள் 

ஹி. ஹிஹிஹி..ஹிஹிஹிஹிஹி...

இலவசம் என்ற ஆசாமி திரும்பத் திரும்பக் கவிதைக்கு உரை எழுதி இருக்கிறார் என்று மாயவரத்தானின் உபிக்கள் கும்மாளமாகவும் குஜாலாகவும் இருக்கிறார்கள். இதுகுறித்து நம்முடைய நிருபர் படையை (கூகுள் சர்ச்தான்) அனுப்பி விசாரித்தோம்.

இலவசம் என்ற நபர் இதுவரை 234 விமர்சனங்கள் எழுதி இருக்கிறார். எல்லாமே இதுபோன்று யாருக்கும் புரியாத விமர்சனங்கள்தான். அவரைப்பற்றி பொதுவான பேச்சு என்னவென்றால் “எந்தக்குப்பையை அனுப்பினாலும் அதற்கு இவர் யாருக்கும் புரியாத விமர்சனம் ஒன்று எழுதிவிடுவார்: என்பதுதான்.

திரும்பத் திரும்ப பாடல் நல்ல பாடலாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் இந்த உரையால் இந்தப்பாட்டுக்கு மரியாதை என்பது.. ஹி. ஹிஹிஹி..ஹிஹிஹிஹிஹி...

பிகு 1: நகர்படத்தில் குறிப்பிட்ட வசனம் பேசுபவர் மாயவரத்தான் இல்லை. காணப்படும் ஒற்றுமைகள் யதேச்சையான ஒன்றே!

பிகு 2: இலக்கியவாதிகளின் சிந்தனை ஓட்டம் பற்றி நன்கு அறிந்து, அவற்றினை எழுத்து வடிவத்தில் பெனாத்திய அண்ணன் @penathal அவர்களுக்கு கம்பெனியின் நன்றிகள்.

Happy Birthday Sachin! - ஒரு விருத்த விளையாட்டு.

இன்னுமோர் நூற்றாண்டிரும்! 

இன்றைய விருத்த விளையாட்டு - Happy Birthday Sachin! 

இந்த ஈற்றடி வெச்சுத்தான் போன முறை நாம எல்லாம் வெண்பா எழுதினோம்  - http://elavasam.blogspot.com/2012/04/blog-post.html

சொக்கனும் நானும் சேர்ந்து விருத்தம் எழுதப் பழகிக்கிட்டு இருக்கோம். இந்தத் தளத்தில் போனா இதுவரை எழுதிய விருத்தங்களைப் பார்க்கலாம் - http://6seer.wordpress.com

இன்னிக்கு விருத்தம் வழியே சச்சினுக்கு வாழ்த்து சொல்லிடலாம்ன்னு எழுதிட்டோம்.

எண்ண முடியா ஓட்டங்கள்
...எடுத்தாய் நீயே வல்லவனே
பண்ண ஏதும் பாக்கியுண்டா
...பாரினில் வேறு சாதனையே
மண்ணில் இருந்து மாறாகால்
...மனத்தில் இருத்து வேண்டுமதே
அண்ணன் சொல்லைக் கேட்டதினால்
...அமைதி தானுன் வாழ்வதிலே

உலகம் முழுதும் ரசித்திடுமே
...உந்தன் பேட்டிங் தானதையே
பலநாள் அதையே பார்த்தாலும் 
...பழசே ஆகா கலையதுவே
சிலபேர் பலதும் சொல்வார்கள்
...சிந்தை தனிலே ஏற்றாதே
விளையா டிடுவாய் பலகாலம்
...விருந்தாய் ரசிப்போம் நாங்களுமே!

வரிகள் நூறு போதாது
...வார்த்தை வழியே சொல்லிடவே
அறிந்தோம் ஆட்டம் அதனழகை
...அற்பு தமாய்நீ ஆடிடவே 
சிறந்த மனிதன் நீதானே
...சிரித்தே இருக்கும் வரம்பெறுவாய்
பிறந்த நாளாம் இன்றைக்கு
...பிரியம் தருவோம் பரிசாக!

சொக்கன் எழுதியது 

பால்மணம் கமழ்கிற பாலகனாய்ப்
....பாரதம் பார்த்தது அப்பயலை,
‘நூல்தரம் உணர்ந்திட அட்டையினை
....நோக்குதல் போதுமா?’ என்றவனும்
வேல்கரம் ஏந்திய முருகனைப்போல்
....வெறியுடன் ஆடினன் தாண்டவமே,
ஆல்மரம் போலவே தன்விதையை
....ஆடிய களம்தொறும் பதித்துவிட்டான்!

சுருள்கிற முடியினில் சூட்சுமமோ?
....சுழல்கிற பந்துகள் சிதறடிப்பான்,
வெருட்டிடும் விரைவுடன் வீசிடினும்
....வேகமாய் பவுண்டரி அவன்குவிப்பான்,
கருத்தினைக் குவித்தெவர் முனைந்திடினும்
....கட்டிடக் கூடுமோ காற்றினைத்தான்?
வருத்திய பவுலரென் றெவருமில்லை,
....வாமனன் இவன்புகழ் குறையவில்லை!

இவன்பொழி ரன்மழை தினங்களிலே,
....இந்திய தேசமே திளைத்திருக்கும்,
உவப்புடன் கண்ணிமை கொட்டாமல்
....ஊரெலாம் அவன்திறம் பார்த்திருக்கும்,
நவமணி ஒருஉரு எடுத்ததுபோல்
....நாயகன் ஆட்டமும் ஜொலிப்பதனால்,
தவம்புரி வோர்பலர் டீவிமுன்பு,
....தாமதம் தான்பிற வேலையெல்லாம்!

சோர்வினில் கிடக்கிற மனத்துக்கும்,
....சுமைகளில் களைக்கிற உடலுக்கும்,
ஓர்மருந் தாகிடும் இவன்ஆட்டம்,
....உடனடி வைட்டமின், கொண்டாட்டம்!
சீர்நிறை குணங்களின் உறைவிடமாய்ச்
....செந்நெறி உணர்த்திடும் சீராளன்!
பார்புகழ் குறைவறக் கிடைத்ததுவே,
....பண்புடன் உழைப்பினைக் கலந்ததனால்!

செஞ்சுரி செஞ்சிரு தொடங்கிஇவன்
....செய்தவை எழுதிடத் தாள்போதா,
எஞ்சிய சாதனை ஒன்றிரண்டே,
....இமயமும் இவனது இணையாமோ?
விஞ்சிட ஒருவரும் இலைஎனினும்
....வெற்றியில் கருவமும் கொள்ளாதோன்,
கொஞ்சிடத் துடித்திடும் இந்நாடே,
....கோமகன் சச்சினின் புகழ்பாடி!

இதைப் பார்த்த பெனாத்தலால சும்மா இருக்க முடியுமா? 

அடித்துக் களைப்பான் என்றெதிரி
... ஆவல் கொண்டே இருக்கையிலே
வெடித்துக் களத்தில் அதகளமாய்
... வேரை அறுத்து ஓட்டத்தை
முடித்துக் கொடுத்து வந்திடுவான்
...முழுமை தந்தே தான்சிரிப்பான்
படித்து மாளா சாதனையே
... பலநாள் சுகமாய் வாழ்ந்திடுநீ!

Happy Birthday Sachin! May you live another 100 years!

இத்தாம்ப பெர்ய மன்சன்றது....

ஞாயிற்றுக்கிழமை கார்த்தால. வீட்டுல வேலையா உள்ள இருக்காங்க. இவன் சும்மாத்தானே இருக்கான், எப்படி, சும்-மாத்-தா-னே இருக்கான் அப்படின்னு குழந்தையை இவன் இருக்கிற ரூமில் விட்டுட்டுப் போய் இருக்காங்க. இவன் போனில் பேசிக்கிட்டு இருக்கான். அன்னிக்கு என்ன ஆபீஸ் மேட்டராப் பேசப் போறான், சாயங்காலம் என்ன சினிமாப் போகலாம்ன்னு ப்ளான் பண்ண ஒரு போன். 

இவன் இப்படி போனில் பேசும் போது குழந்தை அழுவுது. இவன் இப்படித் திரும்பி பேசறான் அப்படித் திரும்பிப் பேசறான் ஆனா குழந்தை அழுதுக்கிட்டே இருக்கு. இவனுக்குப் போனையும் விட மனசில்லை. உடனே உள்ள பார்த்து, ஏ இவளே இந்த சனியன் கத்திக்கிட்டே இருக்கு கொஞ்சம் என்னான்னு பாருங்கறான். என்னாது, இந்த சனியன். இப்படித்தான் பொதுவா எல்லாருமே சொல்லறது. 

புலவர் கீரன் கானடாவுல பேசின ஒரு சொற்பொழிவோட ஒலிப்பதிவு கிடைச்சுது. தொடர்ந்து பல நாட்கள் ராமாயணம் பத்திப் பேசறார். கிஷ்கிந்தா காண்டம். அனுமன் ராமனைப் பார்க்கறான். அது பத்தி உணர்ச்சிகரமாப் பேசறார். அனுமன் மனத்தில் ஏற்பட்ட மரியாதை பத்திப்பேசும் பொழுது குரல் கம்முது. குரலை அப்படியே கீழ இறக்கி அது பத்திப் பேசறார். 

அப்போ ஒரு குழந்தை வீல்வீல்ன்னு கத்துது. அந்த குழந்தையோட அம்மா, குழந்தையை அடக்க முடியாம, அந்த மண்டபத்துக்கு வெளிய குழந்தையைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகப் பார்க்கறாங்க. அதனால கூட்டத்துல ஒரு சின்ன சலசலப்பு. 

நார்மலா என்ன நடக்கும்? கூட இருக்கறவங்க எல்லாம் உஷ் உஷ்ம்பாங்க. பேசறவரு பேசறதை நிறுத்திட்டு மூஞ்சியில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்க அப்படியே பார்த்துக்கிட்டு இருப்பாரு. முன்ன சொன்ன மாதிரி சனியனேன்னு வாயால சொல்லலைன்னாலும் சொன்னா மாதிரியே இருக்கும். 

இவரு என்ன பண்ணறாரு.”குழந்தைன்னா அழத்தான் செய்யும் கத்தத்தான் செய்யும். அழுதாத்தான் குழந்தை கத்துனாத்தான் குழந்தை. அதுக்கு எதுக்கு இப்போ இவ்வளவு டென்ஷன்?

நீங்க எல்லாம் தொலைவுலேர்ந்து வரீங்க. வர ஒரு மணி நேரம் போக ஒரு மணி நேரம். நான் பாட்டுக்கு ஒன்றரை மணி நேரம் கேப் விடாமப் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். மொத்தமா மூணு நாலு மணி நேரம் ஆயிடுது. சினிமாப் போனாலே ஒரு மணி நேரம் ஆச்சுதுன்னா இண்டர்வல் விடறான். நாம் அதை எல்லாம் செய்யறது இல்லை. பாஆஆவம் குழந்தைங்க. எவ்வளவு நேரம்தான் சும்மா இருக்கும். 

அதுக்காக குழந்தையை எடுத்துக்கிட்டு வெளிய எல்லாம் போகாதீங்க. அது ஒரு கட்டை குரலில் அழுதா நான் ஒன்றரைக் கட்டை குரலில் பேசிட்டுப் போறேன். இங்க சொல்லறது ராமனோட கதை. அது குழந்தை காதுல விழுந்தா நல்லது. குழந்தை இங்கவே இருக்கட்டும். குழந்தைகளோட வந்திருக்கிற தாய்மார்கள் பெரியோர்கள் இது பத்தி எல்லாம் கவலைப்பட வேண்டாம். அப்படியே உக்காந்து கதையைக் கேளுங்க.” 

பெரிய மன்சன் பெரிய மன்சன்றாங்களே. இந்தோ இவருதான்யா பெரிய மன்சன்! 

(நடந்த இந்த நிகழ்வைப்  பத்தி புலவர் கீரன் அவர்களே பேசி இருந்தா எப்படிப் பேசி இருப்பாருன்னு அவரோட ஸ்டைலில் எழுதிப் பார்த்தேன். அவர் பேசிக் கேட்டவர்கள் அவர் குரலிலேயே படிச்சுக்குங்க!)

ராம காதைக்குக் கொத்தனார் நோட்ஸ்

நம்ம சொக்கன் இருக்காரே சொக்கன், கொஞ்ச நாளா கம்பராமாயணத்தில் மூழ்கி இருக்காரு. பாட்காஸ்ட் என்ன, பதிவுகள் என்னன்னு புகுந்து விளையாடிக்கிட்டு இருக்கார். 

இதெல்லாம் போறாதுன்னு இன்னிக்கு நம்ம ஹரி அண்ணா தலைமையில் வாரம் 100 கம்பராமாயணப் பாடல்களைப் படிப்பதும் அதற்கு விளக்கம் சொல்வதும் என்று ஒரு புதிய முயற்சியை ஆரம்பித்து இருக்கிறார்.

இதை எல்லாம் வெளியூர்காரர்கள் தவற விடுகிறோமே எப்படிக் கலந்து கொள்வது எனப் பார்த்தால் பெங்களூர் வந்து சேர் என்கிறார். சரி கம்பன் தந்த ராமாயணம் கை வரவில்லை என்றால் என்ன கொத்தனாரே ராமாயணம் எழுதுவான் என களத்தில் இறங்கி விட்டேன்.

அறுசீர் விருத்த பா வகையில் சுருக்கமாக கதையின் முக்கிய இடங்களைச் சொல்ல ஒரு முயற்சி செய்தேன். படித்து கருத்தினைத் தெரிவித்தால் மகிழ்வேன்.

பக்தியோடு இக்காதையைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு சகல சம்பத்துகளும் வாய்க்கும், மோட்ச பலன் கிட்டும்! :)

முத்துப் போன்ற மூவருக்கு
...முன்னம் வந்தான் முதல்வனவன்
தத்தை போன்ற பெண்ணவளை
...தனுசை உடைத்துக் கைப்பிடித்தான்

சித்தி சொன்ன காரணத்தால்
...சிரித்தே சென்றான் காட்டுக்கு
தொத்திக் கொண்டான் தம்பியுமே
...தொண்டு செய்யத் துணையாக


பத்தில் பாதி ஐந்தாக
...பரமன் கண்டான் குகனைப்பின்
பத்தி முத்திப் பாட்டியவள்
...பழங்கள் கடித்துத் தந்தனளே

பத்து தலையன் ராவணனும்
...பற்று வைத்தான் பிறன்மனைமேல்
எத்தன் மாரீ சன்துணையால்
...எடுத்தே சென்றான் இலங்கைக்கு

பித்தம் பிடித்தப் பெருமானும்
...பிரிய அனுமன் தனைக்கண்டான்
சித்தம் மாறி வாலியினை
...சீறும் அம்பால் அவன்வென்றான்

பக்தன் அனுமன் இலங்கைக்கு
...பறந்து சென்று பார்த்தவுடன்
ரத்தம் கொதித்து அவ்விடத்தை
...ரணமும் செய்து வந்தானே

மொத்தக் குரங்குப் படைகொண்டு
...மோத ராமன் முடிவெடுத்தான்
சத்தக் கடல்மேல் கல்போட்டு
...சாதித் திடத்தென் திசைசென்றான்

வித்தை பலவும் செய்தாலும்
...வீணாய்ப் போனர் இலங்கையரும்
யுத்தம் தனிலே யுவராசர்
...யுதிரம் கொட்டி வீழ்ந்தனரே

செத்துத் தொலைந்தான் ராவணனும்
...சேர்ந்தாள் சீதை ராமனுடன்
அத்தி தாண்டி அவர்களெல்லாம்
...அயோத்தி சென்று அடைந்தனரே!

நோட்ஸ்! 

பாடலைக் காண்பித்த பொழுது நண்பர்கள் சிலர் அது என்ன சத்தக்கடல் என்று கேட்டார்கள். அலையோசை மிகுந்த கடலே சத்தக்கடல்.

சரி, அது என்ன அத்தி? அத்தி என்றால் கடல். பாற்கடலில் படுத்துறங்கும் திருமாலுக்கு அத்திசயனன் என்று ஒரு பெயர் உண்டு. 

Voices Within - Bombay Jayashri & T M Krishna with Mythili Chandrasekar

Coffee Table Book என்றாலே உடனே என்ன தோன்றும்? வழவழத் தாளில் படங்கள், அங்கும் இங்குமாய் கொஞ்சமே கொஞ்சம் வார்த்தைகள், கெட்டியான அட்டை, தூக்க முடியாத எடை, நட்சத்திர ஹோட்டல் அல்லது பெரும் பணக்காரர்கள் வீட்டு வரவேற்பறையில் இருக்கும், யாரும் படிக்க மாட்டார்கள். இதுதானே நினைவுக்கு வரும். எதோ இயற்கை காட்சிகள் என்றால் படமாவது பார்க்கும்படியாக இருக்கும் ஆனால் இசை பற்றிய அதுவும் பாரம்பரிய இசை பற்றிய புத்தகம் என்றால்?

 

பார்க்கலாம், படிக்கலாம், பிரமிக்கலாம், சேமிக்கலாம், இன்னும் பல -லாம்கள் போடலாம். கர்நாடக சங்கீத உலகில் கொடி கட்டிப் பறக்கும் பாம்பே ஜெயஸ்ரீயும் டி.எம்.கிருஷ்ணாவும், விளம்பர உலகில் புகழ் பெற்று விளங்கும் மைதிலி சந்திரசேகருடன் இணைந்து வெளியிட்டு இருக்கும் Voices Within என்ற புத்தகத்தைப் பற்றிய ஒரு சிறு விமர்சனம்தான் அது. படங்கள், வழவழ பக்கங்கள், கெட்டி அட்டை, ஒற்றைக் கையால் தூக்க முடியாத எடை என்ற சம்பிராதயமான விஷயங்கள் எதிலும் குறை வைக்காமல் இருந்தாலும் சுவாரசிய தகவல்களையும் சம்பவங்களையும் அள்ளித் தெளித்து கையில் எடுத்தபின் முழுவதும் படிக்காமல் கீழே வைக்க முடியாமல் செய்தது வித்தியாசம்தான்.  

 

கர்நாடக சங்கீத உலகில் கோலோச்சிய ஏழு பிரபலங்களின் வாழ்க்கையை பற்றிய சிறு குறிப்பு வார்த்தைகளாவும் படங்களாகவும் இப்புத்தகத்தின் மூலம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது வெறும் புத்தகம் அல்ல இவர்கள் ஏழு பேர்களுக்கும் எங்கள் வணக்கம் என்று முன்னுரையில் சொல்லப்பட்டு இருப்பது புத்தகத்தின் எல்லா பக்கத்திலும் கொஞ்சமும் மாற்றமில்லாமல் பின்பற்றப்பட்டு இருக்கிறது. சரிகமபதநி என்ற சப்த ஸ்வரங்கள் தொடங்கி கர்நாடக சங்கீதத்தில் ஏழு என்ற எண்ணிற்கு எப்பொழுதுமே ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு. அதை ஒட்டியே இவர்களும் ஏழு ஆளுமைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு தங்கள் புகழ்மாலையாக இப்புத்தகத்தை வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள் இவ்விருவரும். 

யார் அந்த எழுவர்? எத்தனையோ பேர் இருக்கும் பொழுது ஏன் இவர்கள் மட்டும்? இக்கேள்விகளுக்கும் புத்தகத்திலேயே விடை இருக்கிறது. 

 

•  அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார் - இன்றைய கச்சேரி முறையை அறிமுகப்படுத்தி கர்நாடக சங்கீதத்தை பெரும்பான்மையிடம் கொண்டு சேர்க்கும் அரிய காரியத்தைச் செய்தவர்.
•  டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை - நாகஸ்வர ராஜா. நாகஸ்வர வித்தையையும் தாண்டி நின்ற ஆளுமை. தனக்கான, தன் இசைக்கான இடத்தைப் பெற போராடத் தயங்காத போராளி.
•  செம்மங்குடி ஸ்ரீநிவாச ஐயர் - கர்நாடக சங்கீத உலகின் பீஷ்ம பிதாமகர். இசை தாண்டி பலவித ஒழுங்குமுறைகள் வரக் காரணமாக இருந்தவர்.
•  ஜி.என்.பாலசுப்ரமணியம் - தேன் குரலோன். தனக்கென ஒரு தனி பாணியை உருவாக்கி அதுவரை இல்லாத ஒரு ரசிகர்கள் பட்டாளத்தை சம்பாதித்தவர்.
•  பாலக்காடு மணி ஐயர் - மிருதங்கம் என்றால் மணி ஐயர். மணி ஐயர் என்றால் மிருதங்கம் என்ற அளவிற்கு திறமை கொண்டவர்.
• எம்.எஸ்.சுப்பலக்ஷ்மி - இசைக்குயில். கர்நாடக சங்கீதத்தை இந்திய அளவில் மட்டுமில்லாமல் உலகமே அறியச் செய்தவர். நம் பாரதத்தின் ரத்தினம்.
•  டி.ஆர்.மஹாலிங்கம் - புல்லாங்குழலுக்கென்றே பிறந்தவர். ஜீனியஸ். எந்த விதமான சட்டதிட்டங்களும் தம்மை பாதிக்காமல் இருந்த புரட்சியாளர்.

இவர்கள்தான் அந்த ஏழு பேர். ஒவ்வொரு கலைஞனுக்கும் 25 - 30 பக்கங்களில், அவரின் வாழ்க்கை பற்றிய குறிப்புகள், சம்பவங்கள், அவர்களின் கலை, அவர்களின் பழக்கவழக்கங்கள் என்று கலவையாகத் தொகுத்து எழுதப்பட்ட பக்கங்கள். இதற்குத் துணையாக அரிய கருப்பு வெள்ளை படங்கள் என்று அமர்க்களமாய் செய்திருக்கின்றார்கள். 

மூத்த கலைஞர் முசிறி சுப்ரமணிய ஐயருக்கு பதிலாக களமிறங்கிய சின்ன வயது ஜிஎன்பியின் கச்சேரியை விவரிக்கும் விதமாகட்டும், அரியக்குடி காலை எழுந்தது முதல் இரவு படுக்கச் செல்லும் வரை அவருடைய நாள் ஒன்றை விவரிக்கும் விதமாகட்டும் நாமும் அவர்கள் கூடவே இருப்பது போன்ற விவரிப்பு. எனக்கு குழலை விட வயலின் நன்றாக வரும் எனச் சொல்லும் மாலி, என் கச்சேரிக்கு நேரம் நிர்ணயிக்க நீங்கள் யார் என்று ஆல் இந்திய ரேடியோவை கேள்வி கேட்ட பிள்ளைவாள், மற்றவர்களை விட தனக்கு ஒரு ரூபாயாவது அதிகம் சன்மானம் தர வேண்டும் எனச் சொன்ன அரியக்குடி என்பது போன்ற சுவாரசியத்திற்கு குறைவில்லா தகவல்கள் நிறைந்த புத்தகம். வெறும் பெருமைகளை மட்டும் சொல்லாமல் அரியக்குடியின் கருமித்தனம், மாலியின் சூதாட்டம் என்று அவர்களை சாதாரண மனிதர்களாகவே சொல்லி இருப்பது எனக்குப் பிடித்தது. 

ஆனால் Coffee Table Book என்பதால் தேடித்தேடித் தேர்ந்தெடுத்த படங்கள்தான் புத்தகத்தின் ஹைலைட். ராஜாவைப் போன்ற ராஜரத்தினம் பிள்ளை, ராஜா வேஷத்தில் சினிமாவில் நடித்த ஜிஎன்பி, செம்மங்குடியின் இளமை முதுமை காலப் படங்கள் என்று அற்புதமான படங்களோடு, 78ஆர்பிஎம் ரெக்கார்டுகளின் படங்கள், 1943ஆம் ஆண்டு அரியக்குடி பாடிய கச்சேரியின் பாட்டு லிஸ்ட்(ஹமாம் விளம்பரத்துடன்), எம்.எஸ் ஆங்கில உரை ஒன்றை எழுதி வைத்துக் கொண்டு தயார் செய்கையில் சரியான உச்சரிப்புக்காக அதில் தமிழில் எழுதிக் கொண்ட படம் என வித்தியாசமான படங்கள் பலவற்றையும் தந்திருக்கிறார்கள். 

2007ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்தப் புத்தகம், கர்நாடக இசைக்கலைஞர்கள் பற்றி அத்துறை வல்லுநர்களால் எழுதப்பட்டிருக்கும் புதிய முயற்சி என்பதே வாங்கிப் படிக்கவும் பாதுகாத்து வைத்துக் கொள்ளவும் போதுமான காரணம். இதன் தமிழ் மொழியாக்கம் ஒன்றும் வந்திருக்கிறது. அதை படித்துப் பார்க்கவில்லை என்பதால் மொழியாக்கம் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. 

Voices Within | Bombay Jayashri, TM Krishna | 188 Pages | Rs.1900 | http://www.matrka.org/voiceswithin/index.html 

ஆம்னிபஸ் என்ற தளத்தில் தினம் ஒரு புத்தகத்தின் விமர்சனத்தினை வெளியிடுகிறார்கள். அத்தளத்தில், ஒரு வாரம் முழுவதும் அவர்கள் இசை பற்றிய புத்தகங்களின் விமர்சனங்களை வெளியிட்ட பொழுது, எழுதியது - http://omnibus.sasariri.com/2013/03/voices-within-bombay-jayashri-t-m.html

தமிழ் வளர்க்க சங்கம். சரி, ஆனால் தமிழைக் கற்க?

நண்பர் @anoosrini எழுப்பும் கேள்வி இது. விளையாட்டாய் பலரும் வாத்தி என்று ட்விட்டரில் அழைப்பதால் இதை என்னிடம் கேட்டுவிட்டார் போல! அவர் என்னிடம் கேட்டு கொஞ்ச நாள் ஆனது. ஆனால் என்னிடம் பதில் இல்லை. இது குறித்து உங்கள் கருத்துகளைச் சொல்லுங்களேன். 

இனி அனுவின் கேள்வி 

தமிழை தனிப்பட்ட முறையில், பள்ளி சாராமல், ஒரு மொழியாக கற்க முடியுமா? இது எனக்குள்ள ரொம்ப நாளா இருக்கற கேள்வி. நான் பள்ளியில் இரண்டாவது மொழியாக தமிழ் படித்தேன்.  ஆனால் பள்ளியில் தமிழை ஒரு மொழியாகச் சொல்லித் தராமல் ஒரு பாடமாகத்தான் சொல்லித் தருகிறார்கள்.

 நான் பள்ளி வழியாக இல்லாமல் தனிப்பட்ட முறையில் இந்தி படித்திருக்கிறேன். அதற்கு தக்ஷிண பாரத் இந்தி ப்ரசார் சபா இருக்கு. ஃப்ரென்ச் படித்திருக்கிறேன், Alliance Française இருக்கு. ஸ்பானிஷ் படித்திருக்கிரேன், Instituto de Cervantes இருக்கு. மாண்டரின், ஆங்கிலம், ஜாப்பனீஸ், ஜெர்மன், என்று எல்லா முக்கிய மொழிகளையும் உலகம் முழுவதும் படிக்க முடியும். அதற்கான கட்டமைப்புகள் உள்ளன.

அவ்வளவு ஏன்? சென்னையிலேயே இவை அனைத்தையும் படிக்க முடியும். ஆனால் தமிழ் கற்றுக் கொடுக்க, இப்படி ஒரு அமைப்பு இல்லையே என்ற ஆதங்கம் வெகு நாட்களாக எனக்கு உண்டு.

நான் சென்னையில் இருந்த போது, பக்கத்து வீட்டிற்கு ஒரு ஃப்ரென்ச் குடும்பம் குடி வந்தது. அந்த ஃப்ரென்ச் அம்மணி என்னிடம் "நான் தமிழ் படிக்க விரும்புகிறென். இங்கு எதாவது ஸ்கூல் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார். தனியாக ட்யூட்டர் வைத்து படிக்கலாம் என்றேன். "தமிழ்நாட்டில் தமிழ் ஸ்கூல் இல்லையா?" என்று வியந்தார். நானும் யோசித்தேன்.

சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்தோம் என்று பெருமை பேசுவதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் புதுசாக யாரும் செய்யவில்லை. தமிழ்ப் படங்களை தடை செய்வதை விட்டு, தமிழைக் கற்றுத் தர வழி செய்யலாமே!

பி.கு. - ட்விட்டர் நிறுவனத்தார் இந்த பாஸ்டரஸ் தளத்தினை வாங்கிவிட்டார்கள். ஏப்ரல் மாதத்தோடு இந்த சேவைக்கு சங்கு ஊதப் போகிறார்களாம். வழக்கம் போல மீண்டும் ப்ளாக்ஸ்பாட்டுக்கே போக வேண்டியதுதான் போல. செய்வோம். 

 

Posted via email from elavasam's posterous

நிறுத்தணும்! எல்லாத்தையும் நிறுத்தணும் - 2!

போன முறை இந்த நிறுத்தணும் பதிவு போடும் பொழுது இவ்வளவு பேர் படிப்பாங்கன்னு எதிர்பார்க்கவே இல்லை. இவ்வளவு பேர் ஆர்வமாப் படிக்கறாங்க என்பதே என்னை அடுத்த பதிவை எழுத தூண்டி விடுது. (அதுக்காக இந்தப் பதிவை படிக்காம விட்டா நிறுத்திடுவேன்னு நினைக்காதீங்க!)

இந்த முறை குறிப்பிடும் தவறுகள் முன்பே பல முறை சொல்லி இருப்பதுதான். ஆனாலும் தொடர்ந்து கண்ணில் தவறான வடிவம் பட்டுக் கொண்டே இருப்பதால் திரும்பவும் சொல்ல வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது. சொல்லும் முறை மாறினாலாவது மனத்தினுள் செல்கிறதா என்று பார்க்கலாம்.

கண்ணில் படுவது  :  அமுல்

எழுத வேண்டியது  : அமல்

அமல் என்றால் கட்டாயமாக செயல்படுத்துதல் என்று பொருள். இன்றிரவு முதல் புதிய ரயில் கட்டணங்கள் அமுலுக்கு வருகின்றன். அந்த விதியை அப்படியே அமுல் செய்வது ஆபத்தானது என்று அச்சு ஊடகத்தில் கூட அதிகம் பார்க்கிறோம். அமுல் என்பது தவறான பயன்பாடு. அமல் என்பதே சரியான சொல். Enforcement Directorate என்பதை அமலாக்கத்துறைன்னு தமிழில் எழுதுவது. இதை அமுலாக்கத்துறைன்னு சொன்னாத் தப்பு.  அமல் செய்வது என்றால் செயல்படுத்துவது அமுல் செய்வது என்றால் எதோ பால் சம்பந்தப்பட்ட மேட்டர். அமுல் பால், அமலா பால்? இல்லையா? அமலா பாலில்லை என்று ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்

கண்ணில் படுவது : பொரி

எழுத வேண்டியது : பொறி

பொரி, பொறி ரெண்டுமே தமிழ் வார்த்தைகள்தான். ஆனா வேற வேற அர்த்தம். பொரி என்றால் எண்ணெய் கொண்டோ, அது இல்லாமலோ வறுப்பது.  அப்படி வறுத்த அரிசியையும் பொரி என்கிறோம். பொரித்த மீன், பொரியுருண்டை என்றெல்லாம் சொல்லும் பொழுது இந்தப் பொரி என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஒருவர் கடுமையாகத் திட்டிப் பேசுவதையும் பொரிந்து தள்ளுகிறான் என்கிறோம்.

பொறி என்னும் சொல்லுக்குப் பல விதமான அர்த்தங்கள் உண்டு. தீப்பொறி, எலிப்பொறி, பொன்னெழுத்தால் பொறிக்கப்பட வேண்டியது என்றெல்லாம் சொல்லும் பொழுதே - Spark, Trap, Carve என அர்த்தம் தெளிவாகவே தெரிகிறது அல்லவா?  பொறி வைத்துப் பிடித்தேன் என்று எழுத வேண்டிய இடத்தில் பொரி வைத்துப் பிடித்தேன் என்றால் எலியும் அணிலும்தான் கிடைக்கும் இல்லையா.  பொரி - Fry, பொறி - Machine

கண்ணில் படுவது :  உரி

எழுத வேண்டியது : உறி

பொரி பொறி போன்று உரி, உறி இரண்டுமே தமிழ்ச் சொற்களே. ஆனால் பொருள் வேறு.  உரி என்றால் தோல். அதனால்தான் மரவுரி எனச் சொல்கிறோம். இந்த தோலை அகற்றுவதையும் உரி என்கிறோம்.  வாழைப்பழத் தோலை உரித்த பின் உண்ண வேண்டும். உறி என்பதற்கு முக்கியமாய் இரண்டு அர்த்தங்கள். உறிஞ்சிக் குடிப்பது மற்றும் கயிறு கொண்டு கட்டி மேலெழுப்புவது.  மோர் தயிர் பாத்திரங்களை அப்படி மேலே கட்டி இருப்பதனால்தான் உறி எனப் பெயர். உறியில் இருப்பதை உறிஞ்சு.  உரி- Peel உறி - Sip

கண்ணில் படுவது : பண்ணிரெண்டு

எழுத வேண்டியது : பன்னிரண்டு

பண் என்றால் பாடல்.  பண் என்றால் இசை.  பண் என்றால் தகுதி. எண் என்பதற்கு எதுகை என்பதைத் தவிர பண்ணுக்கும் எண்ணுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.  பதினொன்று எனச் சொல்கிறோம். பத்து+ இன் + ஒன்று = பதினொன்று என வருகிறது. அது போல பத்து+ இரண்டு என்பது பன்+இரண்டு = பன்னிரண்டு என மாறுகிறது. இதை பண்ணிரெண்டு, பண்ணிரண்டு என்றெல்லாம் எழுதினால் தவறு.  பண்ணிரண்டுன்னா ரெண்டு பாட்டு. பன்னிரண்டுதான் 12.

கண்ணில் படுவது: அணைத்து

எழுத வேண்டியது : அனைத்து

மீண்டும் ணகரக் குழப்பம். அனைத்து உயிர்கள்பால் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்பதை அணைத்து உயிர்கள்பால் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்றால் அநர்த்தம் ஆயிடும். இந்த மாதிரி ணகரப்பிழைகளுக்குக் காரணம் தவறான உச்சரிப்புதான். உச்சரிக்கும் பொழுது சரியாக அனைத்து எனச் சொல்லத் தொடங்கினால் எழுதும் பொழுது பிழை வராது.  அனைத்து மக்களையும் அணைத்து வாழவேண்டும். அணைத்து பெண்களை மதிக்க வேண்டும் என்றால் எவனாச்சும் அதைப் பண்ணப் போய் - எதுக்கு வம்பு?

கண்ணில் படுவது : நாகரீகம்

எழுத வேண்டியது : நாகரிகம்

விளக்கம் எனத் தொடங்கினால் பெரிதாகப் போகும் அபாயம். சுருங்கச் சொல்லப் பார்க்கிறேன். நகரத்தன்மை என்பதே நாகரிகம் என வழங்கப்படுகிறது.  இகம் என்றால் இருப்பது, இந்த உலகம் என்று பொருள். அதாவத் நகரத்தன்மை இருப்பது நாகரிகம். அது என்ன நகரத்தன்மை என்று தொடங்கினோமானால், நாகரிகம் என்றால் என்ன என்று பல பக்கங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியது வரும். அது இப்பொழுது வேண்டாம்.  நகர் + இகம் என்பது புணர்ந்து வரும் பொழுது நாகரிகம் என்றாகிறது.

அதே மாதிரிதான் தேசியம், காந்தியம், மார்கசியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தேசீயம்,  காந்தீயம் என்று ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றாமல் இருப்போம்.  இந்த இகம் இயம் எல்லாம் அளவா வச்சுக்கணும். இழுத்தா அறுந்துடும்

கண்ணில் படுவது : கறுப்பு

எழுத வேண்டியது : கருப்பு

ரொம்பவே சண்டை வரக்கூடிய விஷயம். மீண்டும் விளக்கம் சொல்லத் தொடங்கினால் பக்கம் பக்கமாகப் போய்விடக்கூடிய அபாயம். எனவே எது சரி என்பதோடு நிறுத்தி விடுகிறேன்.  நிறத்தைப் பற்றிச் சொல்லும் பொழுது கருப்பு என்று சொல்ல வேண்டும். கருமை, கருங்குரங்கு என்று எல்லா இடங்களிலும் இடையின ரகரம் வருவதை நினைவில் கொண்டால் கருப்பு என்றே எழுதுவோம். அப்போ கறுப்பு என்றால்? எனக் கேள்வி கேட்பவர்களுக்கு. கறுப்பு என்றால் சினம். இப்போதைக்கு இது போதும்.  கருப்பு கலர் கறுப்பு சினம்.

கண்ணில் படுவது : அய்யா

எழுத வேண்டியது : ஐயா

ஐ என்றால் கடவுள், தலைவன் எனப் பல பொருட்கள் உண்டு. அந்த ஆண்டவனையோ, தலைவனையோ மரியாதையாக அழைக்கும் பொழுது ஐயா என்று அழைக்கிறோம். அய் என்றால் ஒரு பொருளும் கிடையாது எனவே அய்யா என்று அழைத்தால் மரியாதை என்றாகப் போவதில்லை. ஐ என்பதற்கு அய் போலி என்று சிலர் சொல்லக்கூடும்.  ஐயோ என்பதை அய்யோன்னு சொல்லலாமோ? சரியாகச் சொல்ல முடிகிற பொழுது போலி எதற்கு?  ஐயோ பாவம் ஐயா என்றே சொல்லுவோம் அய்யோப் பாவம் அய்யா வேண்டாம்.

கண்ணில் படுவது: ஞாயம்

எழுத வேண்டியது : நியாயம்

அய்யா இந்த ஞாயத்தைக் கேட்க மாட்டீங்களா? இப்படி ஒரு வரியை பார்த்தா என் அடிவயிற்றில் அமிலம்தான் சுரக்கிறது. அய்யாவைப் பார்த்தாச்சு. அடுத்தது இந்த ஞாயம். பேசும் பொழுது ஞாயம் என்றே உச்சரிப்பதினால் வரும் தவறு. நியாயம் என்பதே சரி. ஞாயம் என்று தமிழில் ஒரு வார்த்தையே கிடையாது. ஞாபகத்தில் இருக்கட்டும் நியாயம்தான் சரி.

கண்ணில் படுவது: தோழி மார்

எழுத வேண்டியது : தோழிமார்

சரியான எழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதினால் எழுத்துப்பிழை இல்லாமல் இருக்குமா? இருக்காது. தேவை இல்லாத இடங்களில் கொஞ்சம் இடம் விடாமல் இருக்க வேண்டும். உதாரணத்திற்கு வைரமுத்து தோழிமார் கதை எழுதி இருக்கார். ஆனா அதை விமர்சனம் பண்ணறேன் பேர்வழின்னு நாம வைரமுத்துவின் தோழி மார் கதை பிரமாதம்ன்னு நாம எழுதினா அர்த்தம் எப்படி மாறிப் போயிடுது பார்த்தீங்களா? ஒரு குழந்தைக்கும் அடுத்த குழந்தைக்கும் போதிய இடைவெளி தரவேண்டும். ஆனால் தேவையில்லாத எழுத்துகளுக்கு நடுவே இல்லை.

அடுத்த முறை இன்னும் பல பிழைகளோட வரேன். அதுவரை உங்களிடமிருந்து விடை பெறுவது உங்கள் அன்பு…...

Posted via email from elavasam's posterous

குஞ்சரி மணவாளா...

முருகா என்றதும் உருகாதா மனம் மோகன குஞ்சரி மணவாளா!

பாட்டு பிரபலம்தான்.

ஆனா அது என்ன மோகன குஞ்சரி?

இங்க ஒரு எட்டு போய்ப் பாருங்க.  -  http:// 4varinote.wordpress.com/2013/02/04/guest05/

எந்த பதிவைப் பார்க்க? 

எல்லாம் நம்ம பதிவுதேன்...

 

Posted via email from elavasam's posterous