The Price of Possibility!

 

A few evenings ago, after my daughter committed to Texas A&M University, we gathered the mountain of college mail that had accumulated over the past year and spread it across our living room floor.

There were glossy brochures from every corner of America. Thick embossed envelopes. Personalized letters. Smiling students walking beneath trees that seemed permanently trapped in perfect October sunlight. Laboratories where breakthroughs were apparently occurring at hourly intervals. Residence halls that looked suspiciously like boutique hotels. And enough promises of leadership, innovation, purpose, and transformation to suggest that every university in America has independently discovered the secret to human flourishing.

At the center of it all sat her maroon hoodie. The decision had been made.

For months our mailbox had delivered this steady flood of courtship. Universities had pursued my daughter with a determination usually reserved for political campaigns and luxury car dealerships. Every envelope suggested that somewhere just beyond our front door lay the exact future she had always dreamed of, though admittedly several dozen institutions seemed to be offering precisely the same dream. 

Standing there, looking at that sea of glossy persuasion surrounding the sweatshirt she had chosen, I felt what every parent probably feels at this moment.

Pride, first. Relief, certainly. And then a question lingered.

When did education start looking so much like retail?

When I was younger, I thought of universities as solemn places. Libraries. Debate. Discovery. Serious minds asking difficult questions. I imagined professors who forgot what day it was because they were too busy thinking about the nature of truth. I did not imagine direct mail campaigns sophisticated enough to make luxury resorts seem understated.

And yet this is where we are.

For twelve years, we treat education as a public good. Society funds it because we understand that learning benefits everyone. We do not ask whether elementary school offers sufficient return on investment before allowing children to learn arithmetic.

Then, at eighteen, something curious happens. Education transforms into a consumer product. At that point, families are expected to make one of the largest financial decisions of their lives with less clarity than most would demand when buying a refrigerator.

And the numbers are astonishing.

Tuition rises faster than inflation with a consistency that deserves academic study of its own. Add housing, meal plans, books, transportation, technology charges, activity fees, orientation fees, insurance, and a collection of mandatory expenses whose purpose is usually explained in prose so dense that even lawyers might ask for clarification, and the total becomes staggering.

The dormitory experience is especially impressive. Universities have somehow persuaded families that paying premium apartment rates for a room approximately the size of an optimistic storage closet is both reasonable and character building. Meal plans are their own small marvel. Students somehow pay restaurant prices for food they will still complain about every weekend.

And still we pay.

We pay because this is our children’s future.

That simple fact explains almost everything.

We sit at kitchen tables with calculators and spreadsheets, pretending this is an exercise in financial analysis when in truth we are trying to assign a dollar value to possibility itself. How much is opportunity worth? What price should we place on growth, independence, friendships, intellectual challenge, and the chance to become who they are meant to become? No parent can answer those questions easily.

The pressure on our children is even greater.

At seventeen, they are expected to present resumes suggesting the discipline of accomplished professionals while still being reminded to enjoy their youth. They are encouraged to dream boldly while also calculating practical return on investment like financial analysts. They are told to discover themselves while making decisions that may shape decades of their lives.

And hanging over all of it is selectivity.

Admission itself has become a kind of national theater. The emotional burden this places on young people is enormous. Acceptance rates at many institutions have dropped so low that rejection becomes statistically likely even for extraordinary students. Teenagers who have spent years collecting achievements with the discipline of Olympic athletes are informed, often by algorithmically timed email, that they were simply not exceptional enough this time. Scarcity has become part of the product itself. Universities quietly understand that the harder it is to get in, the more desirable they appear.

We have somehow normalized this.

Parents feel it too. Every acceptance letter brings excitement, followed almost immediately by arithmetic. Can we afford this? Should we? What sort of life begins with this kind of debt? For students who go on to pursue medicine, law, or advanced graduate study, the numbers become so large they seem less like loans and more like geopolitical obligations.

And then there is the peculiar American phenomenon of college sports.

To much of the world, this requires explanation.

In many countries, universities are places where students sometimes play sports. In America, there are moments when one suspects the arrangement has been reversed.

This is only a slight exaggeration.

Across the country, public universities maintain athletic complexes so elaborate they could easily be mistaken for professional franchises with a modest academic side business. Stadiums seat tens of thousands. Training facilities gleam. Coaching contracts climb into the millions.

In several states, the highest paid public employee is not a governor, scientist, or surgeon. It is the football coach at the state university. Apparently shaping young minds matter, but converting third and long is more lucrative.

To be fair, athletics build community. They create identity, loyalty, excitement, and opportunity for many students. But it is difficult for parents writing tuition checks not to occasionally wonder whether they are funding a university with a football team or a football enterprise with some classrooms attached.

That question becomes sharper when one considers the enormous resources already flowing into higher education through alumni donations, research grants, public support, philanthropic gifts, tax advantages, and institutional endowments. American universities are not passing around a hat to keep the lights on. Many command resources that would have impressed small kingdoms. And yet families still feel squeezed. This is the contradiction at the heart of the system.

And still, for all of this, I cannot simply criticize and walk away. That would be too easy, and it would also not be true. 

American universities remain among the finest institutions in the world. They produce extraordinary scholarship, innovation, research, and opportunity on a remarkable scale. They change lives. They broaden horizons. They introduce young people to ideas and friendships that shape who they become forever.

I believe in that promise. That is precisely why my daughter’s decision fills me with hope. The maroon hoodie in our living room is proof that she has not surrendered to some vast marketing machine. It is simply a reminder of her hard work and of the life she is about to begin.

Like every parent sending a child to college, I feel pride and excitement for what comes next. But I also feel a quiet unease that we have allowed one of society’s most important institutions to become so entangled with branding, prestige, spectacle, and financial strain. Education should stretch young minds. It should not stretch family finances to the breaking point. It should expand possibility, not mortgage it.

The brochures are gone now. The choice is made. The next chapter begins. Like every parent at this moment, I am hopeful. I am proud. Somewhere along the way, possibility acquired a price tag. 

I am still wondering when we decided that was normal.

மர்ம மாளிகை

 

எங்கள் தினம் எழுதும் குழுமத்தில் ஒரு நாள் தரப்பட்ட தலைப்பு - பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டிக் கிடக்கும் ஓர் அறை. அதற்குள் மனிதர்கள், விலங்குகள் என யாரும் இல்லை. ஆனால், உங்கள் கற்பனை நுழையமுடியாத இடம் உண்டா என்ன? அந்த அறையை மனக்கண்ணில் பார்த்து நுணுக்கமாகக் காட்சிப்படுத்துங்கள்.

எத்தனை நாட்கள் தனியனாக எங்கோ வெளிநாட்டில் இருப்பது? இளம் வயதிலேயே மனைவியைக் கேன்சருக்குப் பலி கொடுத்த பின் வேலை வேலை என்று இருந்தாகிவிட்டது. இன்றைக்கு தேவைக்கும் மேல் பணம் இருக்கிறது ஆனால் நிம்மதிதான் இல்லை. வேலையை விட்டுவிட்டு ஊருக்குப் போகலாம்தான். ஆனால் சும்மா இருக்கும் வயதும் இல்லை மனமும் இல்லை. 

ஊரில் இருக்கும் பழைய ஜமீந்தார் அரண்மனை விற்பனைக்கு வருகிறது என்று தெரிந்தவுடன் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று கூட நினைத்துப் பார்க்காமல் முகவரிடம் பேசி வாங்கச் சொல்லிவிட்டேன். புலிப்பட்டி ஜமீன் என்றால் அந்தக் காலத்தில் அவ்வளவு மரியாதை. வீட்டில் ஏதேனும் விசேஷம் என்றால் தாத்தா அப்பாவெல்லாம் ஜமீனுக்குச் சென்றுதான் முதல் பத்திரிக்கை வைப்பார்கள். ஜமீந்தாரைப் பார்த்தாலே கையெடுத்துக் கும்பிடத் தோன்றும். அவரொன்றும் பட்டு உடையும் தங்க நகையுமாகவெல்லாம் இருக்க மாட்டார். சாதாரணமான துணிமணி, நெற்றி நிறைய நீறு என இருந்தாலும் அவர் முகத்தில் இருக்கும் ஒளி நம்மைத் தானாகவே மரியாதை கொடுக்கச் செய்யும். ஆனால் வாரிசு இல்லாமல் அவர் இறந்து போக யார் யார் கையிலோ அவர் சொத்து சென்றடைந்து அரண்மனை விற்பனைக்கு என்பதில் வந்து நிற்கிறது. 

சுற்றிப் பார்க்க அத்தனை இடங்கள் இருந்தாலும் தங்குவதற்கு நல்ல இடமில்லாமல் தொலைவில் இருக்கும் திருநெல்வேலியில் தங்க வேண்டியதாக இருக்கிறது. இந்த அரண்மனையை நல்ல தங்குமிடமாகச் செய்தால் செய்யத் தொழிலும் இருக்கும், ஊருக்குப் போன மாதிரி இருக்கும் என்பதுதான் என் திட்டம். ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் எல்லாவற்றையும் விற்றுவிட்டு மூட்டை முடிச்சோடு ஊருக்குக் கிளம்பிவிட்டேன். 

பரந்த இடத்தைச் சுற்றி பெரிய சுவர். உள்ளே நுழைய இரும்புக் கதவுகள். நுழைந்த உடன் அரண்மனை தெரியாத அளவு மரங்கள். அரண்மனையைச் சுற்றி அழகான புல்வெளி. பிரம்மாண்டமான நீள அகலத்தில் மூன்று மாடிகள் கொண்ட கட்டடம். இப்படித்தான் அரண்மனை என் நினைவில் இருக்கிறது. பராமரிப்பற்றுப் பாழடைந்து கிடந்தாலும் செப்பனிட்டால் பழைய கம்பீரத்தைக் கொண்டு வந்துவிடலாம். உள்ளே நுழைந்தால் பழைய படங்களில் வரும் பேய் பங்களாவைப் போல தூசும் ஒட்டடையுமாக இருந்தது. இருந்த அறைக்கலன்கள், கலைப்பொருட்களில் பாதிக்கு மேல் காணாமல் போயிருந்தாலும் மற்றவையாவது இருக்கிறதே என ஆசுவாசமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துக் கொண்டே மாடி ஏறினேன். 

ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்துக் கொண்டு வரும் பொழுது அகலக் கால் வைத்து விட்டோமோ என்ற எண்ணம் எழுந்தது. நல்ல வேளை பணத்திற்குக் குறைவில்லை, யாருக்கும் வைத்து விட்டு போக வேண்டிய அவசியமும் இல்லை, நினைத்ததைச் செய்வோம் என்ற நினைத்துக் கொண்டே நடந்த பொழுது கால் இடறி சுவரில் முட்டிக் கொண்டேன். இடித்த வேகத்தில் பூச்சு பொலபொலவென்று உதிர்ந்து மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கதவு தெரிந்தது. இழுத்துத் திறக்க கைப்பிடி ஒன்றுமில்லாமல் அந்தக் கதவில் சாவியை நுழைக்க மட்டும் ஓர் ஓட்டை மட்டும் இருந்தது. அந்த ஓட்டையில் ஒரு கண்ணை வைத்துப் பார்த்தேன். 

அத்தனை பெரிய அறை எப்படி அங்கு இருக்க முடியும் என்றே புரியவில்லை. அரண்மனையின் வேறெந்த அறையும் அவ்வளவு பெரிதாக இல்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு மாடியின் அகல நீளத்தில் பாதி அளவிற்கு இருக்கும் போலிருந்தது. முதலில் கண்ணில் பட்டது அறையின் நடுவே இருந்தப் பளிங்குத் தரைதான். கருப்பும் வெள்ளையுமாகச் செஸ் பலகை போல இரண்டடிக்கு இரண்டடி கற்கள். ஆங்காங்கே கட்டிப் பிடித்தால் கைகளைக் கோக்க முடியாத பருமனில் மரத்தூண்கள். பார்த்தாலே பர்மா தேக்கு போன்ற உயர் ரக மரத்தால் செய்யப்பட்டவை என்று தெரிந்தது. நான்கு புறங்களிலும் தாழ்வாரம் போல அமைப்பு. நடுவில் இருக்கும் இடம் மட்டும் இரண்டு மாடி உயரம். எங்கிருந்தோ சூரிய ஒளி நுழைந்து வெளிச்சமும் இருட்டுமாய் அந்த அறையை பழங்காலப் படம் போலக் காட்சியளிக்கச் செய்து கொண்டிருந்தது. ஒரு திசையில் இருந்துதான் பார்க்க முடிந்தது என்றாலும் முழுவதும் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்ய முடிந்தது. 

இந்த தாழ்வாரத்தின் கூரை முழுவதும் மரங்கள் உத்திரங்கள் போல அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆங்காங்கே அமர்வதற்காக நாற்காலிகள். இரண்டு நாற்காலிகளுக்கு இடையே ஒரு டேபிள், அவற்றின் மேல் கேடயம், விளக்குகள் என ஏதேனும் கலைப்பொருட்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில இடங்களில் நீளமாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொள்ளும் படியான நாற்காலிகள். பட்டுத்துணியால் கண்கவர் வண்ணங்களில் அவற்றின் இருக்கைகள் அமைந்திருந்தன. சுவர்களில் பெரிய பெரிய படங்கள். ஜமீன் பரம்பரையினரின் படங்களாக இருக்க வேண்டும். வலப்புறச் சுவர் முழுவதும் புத்தக அலமாரியாகச் செய்யப்பட்டிருந்தது. அவ்வளவு வெளிச்சம் இல்லை என்பதால் என்னென்னப் புத்தகங்கள் என்று தெரியவில்லை என்றாலும் நூற்றுக்கணக்கில் புத்தகங்கள் இருப்பது தெரிந்தது. நடக்குமிடத்தில் ஆங்காங்கே கம்பளங்கள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன. 

கொஞ்சம் அண்ணாந்து பார்த்தால் நடுவில் இருக்கும் இடத்தைச் சுற்றித் தாழ்வாரத்திற்கு மேல் அழகிய மரவேலைப்பாடு கொண்ட உப்பரிகை போன்ற அமைப்பு தெரிந்தது. அதற்குப் பின் இருக்கும் சுவரில் மேலும் படங்கள். கொஞ்சம் வெளிச்சம் அதிகமிருந்ததால் அவற்றை நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. ரவி வர்மா ஓவியங்களில் பிரதியாக இருக்கலாம். அவர் வரைந்த படங்களாகவே இருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை. நடுநாயகமாக ஒரு பெரிய ஷாண்டிலியர் விளக்கு சூரிய வெளிச்சத்தில் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது. இத்தனை பெரிய அரண்மனையை எப்படிப் பழைய கம்பீரத்திற்குக் கொண்டு வர, அதற்காகும் செலவைத் தாங்க முடியுமா என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடையாக இந்த அறையில் இருந்த பொருட்கள் தோன்றின. ஒரு புறம் நிம்மதியாக இருந்தாலும் எதோ உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. 

அறையின் ஒவ்வொரு இடமாக மீண்டும் பார்க்கும் பொழுதுதான் அது என்னவென்று உரைத்தது. மெல்லிய தூசுப் படலம் இருந்தாலும் அந்த அறையில் வெளியில் இருந்த தூசும் ஓட்டடையும் இல்லாமல் இருந்தது. கைவிடப்பட்ட அரண்மனை போலல்லாமல் யாரோ கொஞ்சம் நாள் ஊருக்குப் போயிருந்த மாதிரி அந்த அறை காட்சியளித்ததைக் கண்டு திகைப்பாக இருந்தது. காற்றே நுழைய வழி இல்லாத அந்த அறையில் நட்ட நடுவாகப் போடப்பட்டிருந்த ஆடும் நாற்காலி யாரோ அப்பொழுதுதான் எழுந்து சென்றதைப் போல லேசாக ஆடிக் கொண்டிருந்தது. ஜமீந்தார் வரும் பொழுது எழும் திருநீறும் ஜவ்வாதும் கலந்த வாசம் திடீரென என் நாசியை நிறைத்தது.  

இதில் தரப்பட்ட விவரணையை ஆங்கிலத்தில் சாட்ஜிபிடியிடம் தந்தேன். அதற்கு அது வரைந்து தந்த படம் என் மனத்தில் இருந்ததிற்கு மிகவும் நெருக்கமாகவே அமைந்தது! 

Last Man Standing!

 

The corral has been quieter than ever before over the last three days. From over one hundred and seventy runners, just two remain. Seventy-two laps are behind them. They had both finished the last lap almost side by side, with seconds to spare. The bell sounds a seventy-third time and they both step forward. 

There is no surge of speed. Just rhythm, fragile and hard-earned. The course, worn down by hundreds of runners, feels different now. The rain has played its part. It is softer in places and harder elsewhere. The runners settle into the loop.

After a while, the first runner appears on the final approach. There is no celebration, no exuberance. Just a runner focused on finishing what he started. He crosses the line, still within the hour. Minutes pass. The second runner does not appear. It is over. The bell does not need to ring again.

After more than three days and over three hundred miles, only one runner remains. He had stood at that same spot seventy-two times before. The difference this time is that he is alone. He is the last man standing.

That was how the ‘Last Man Standing’ ultra marathon race ended at Bare Ranch in Liberty Hill, just outside Austin, TX.

Nick Bare, founder of Bare Performance Nutrition, started hosting this race, known as ‘Go One More Ultra,’ after becoming interested in the backyard ultra marathon format. Though still relatively young, the race already attracts elite ultrarunners and a global audience that follows it through livestreams.

Backyard ultra marathons are simple in concept. The course is a 4.167-mile loop. A new lap begins every hour, on the hour. If you fail to start, you are eliminated. The race continues until only one runner remains. Unlike traditional marathons or ultramarathons, there is no fixed finish line and no predetermined distance. The race could last a day, two days, or, as seen this year, stretch into a fourth. It is not just a test of endurance, but also a psychological battle and a challenge of sleep deprivation.

Why that specific distance? Running 4.167 miles every hour adds up to one hundred miles in 24 hours. Most participants complete each loop in 45 to 50 minutes, leaving them with roughly ten minutes between laps. In that short window, they rest, hydrate, eat, tend to blisters, change gear, and sometimes grab a brief nap.

At the next hour, they must be back in the starting corral. Miss the start, and they are marked DNF (Did Not Finish). Fail to complete the loop within the hour, and they are out. This cycle repeats until only one runner is left, however long it takes.

In 2025, the final two were Kendall Picado Fallas of Costa Rica and Germany’s Kim Gottwald, who had each completed 56 laps. However, during their 57th lap, a severe thunderstorm with lightning forced organizers to stop the race, and both were declared joint winners. Naturally, there were high expectations that they would face off again this year.

Instead, it was Mark Dowdle from the United States who stood out, completing a staggering 73 laps, covering over 300 miles. Kendall finished with 72 laps, while Kim completed 58. In this format, it is worth noting that everyone except the winner is recorded as DNF, regardless of how far they go. The current world record in the backyard ultra format is held by Australian Phil Gore at 119 hours, over 495 miles, achieved at Dead Cow Gully, Australia in June 2025. 

An important part of this setup is the support crew. The size of the crew varies by race, and here a maximum of three members was allowed. In many ways, they function like a pit crew in an F1 race. They take over the moment the runner finishes a lap, handling food and fluids, managing gear, treating blisters, monitoring hydration, waking the runner from short naps, and offering emotional support. Their role is critical in helping the runner go back out each hour. However, all assistance is limited to the time between laps. Once a lap begins, no external aid is allowed. Runners may carry water, hydration gels, or small snacks, but unlike a marathon, there are no aid stations on the course.

In keeping with the spirit of the format, there is no prize money attached to the race. Runners compete for recognition and reputation rather than financial reward. For elite athletes, a strong performance can open doors to sponsorships, but that is secondary. At its core, the motivation is simple and deeply personal. The winner is not chasing a payout, but the knowledge that he was able to go one more lap than everyone else.

Elite athletes are invited by the organizers, while others register and are typically selected through a lottery. This year, there were close to one hundred and seventy runners on the roster. One such first-time participant was Nakul Rao, who completed an impressive nineteen hours, covering nearly eighty miles. While new to the backyard ultra format, Rao is no stranger to endurance events, having taken part in multiple marathons and Ironman races.

Rao offered an insider’s perspective. The question he is asked most often is why. His answer is simple: why not? He believes that pushing his body to its limits makes him stronger, not just physically but as a person. It prepares him to step up when needed in everyday life and helps him stay calm under pressure. For him, life is a collection of stories, and not all of them have to come from races like this. They could occur during training or during a casual lap. These are stories he loves to share. 

He entered the race with two goals: to complete one hundred miles and to see how far he could push himself. He came close to the first and was proud of how far he went on the second. When asked how he felt at the start versus the end, he described the beginning as a mix of emotions. There was excitement, stress, uncertainty, fear, and calm, all at once. By the end, however, his mind was completely blank. He had given everything in the final lap, and there was nothing left to process. Later, after IV fluids and some recovery, he felt a deep sense of pride in not giving up.

One striking aspect of the race, he said, was the lack of hostility among competitors. Every runner wanted the others to go one more lap. They leaned on each other for motivation. Sometimes it was a word of encouragement, sometimes a shared laugh, and sometimes just the steady rhythm of footsteps around them. Friendships were formed over those long hours, and he looks forward to carrying them forward.

Rao also spoke about the lessons he learned. With only an 8 to 10 week training block, he focused on building endurance and simulating race conditions, including running repeated loops and learning how to conserve energy. He has already lined up several races for later this year. The next major one he is excited about is the iconic Georgia Death Race, an approximately 74-mile trail race with over 16,000 feet of elevation gain.

His advice is straightforward. Do not get discouraged by what others say. Start somewhere. The effects of compounding apply not just to finances, but also to habits. Not everyone needs to run ultramarathons, but there is value in pushing yourself in whatever you choose to do.

Or, as an ethos of the Last Man Standing Ultramarathon format says, “Die on the course, not in the chair”!

All images courtesy of Nakul Rao

This is the English translation of my article about this race in Tamil written for Solvanam magazine

ஆய கலைகளும் அடியேனும்!

என் பெற்றோர் கர்நாடக இசைப்பிரியர்கள். என் அம்மாவிற்கு தன் பெற்றோர் தனக்கும் இசை பயிற்றுவிக்கவில்லை என்பதைக் குறையாகச் சொல்வார். அதிலும் அவர் அக்கா வீணை வாசிக்கக் கற்றிருந்தார் என்பதால் இது பெருங்குறையானது. அப்படி இருந்தும் நான் இசை பயில அவர் ஏன் வழி செய்யவில்லை என்பது கொஞ்சம் புதிர்தான். எதோ இரண்டு நாள் யாரோ பக்கத்து வீட்டு மாமா மிருதங்கம் கற்றுத் தருகிறேன் பேர்வழி என்று சொல்ல எங்காத்துக்காரரும் கச்சேரிக்குப் போறார் என்பதைப் போல நானும் போய் வந்தேன் என்ற ஞாபகம் ஆனால் தொடர்ந்து போகவில்லை. 

கர்நாடக சங்கீதத்துடனே வளர்ந்தாலும் பின்னர் பல வகை இசை வடிவங்களைக் கேட்டு வளர்ந்தேன். திரை இசை, ஆங்கிலப் பாடல்கள், மேற்கத்திய செவ்வியல் இசை, ஜாஸ் என்று பல்வேறு இசை வடிவங்களை வளரும் பொழுது வேறு வேறு நேரங்களில் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் மீண்டும் கர்நாடக இசையை விரும்பிக் கேட்கத் தொடங்கினேன். ஒரு ரசிகனாகக் கேட்டேனே தவிர அப்பொழுதும் கற்றுக் கொள்ளத் தோன்றவில்லை. 

வாழ்க்கை எங்கெங்கோ அலைக்கழித்தாலும் கர்நாடக இசை ரசிகனாகத் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தேன். என் பையனுக்குப் பத்து வயது ஆகும் சமயத்தில் அவனை பாட்டு வகுப்பில் சேர்த்தோம். அப்பொழுது நாமும் கற்றுக் கொண்டால் என்ன என்று உந்தப்பட்டு நானும் அந்த ஆசிரியரிடமே சேர்ந்தேன். கொஞ்ச காலம் வகுப்புகளுக்குச் சென்றாலும் அப்பொழுது இருந்த பணி நிர்பந்தங்களினால் தொடர்ந்து போக முடியாமல் போனது. அது மட்டுமில்லாமல் நல்ல பாடகர்கள் பாடிக் கேட்ட பாடல்களை நான் கொலை செய்வதை என்னாலே தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் பாட்டு வகுப்புக்கு முழுக்குப் போட்டாகிவிட்டது. 

ஆனாலும் வீட்டில் எப்பொழுதாவது ரெண்டு வரி பாட நினைத்தால் என் மகள் வந்து உடனே வாயைப் பொத்தி விடுவாள். அவள் பாடகி என்பதால் என் அபஸ்வரம் பாவம் அவளுக்குத் தாங்காது. ஆக நமக்குப் பாட வராது, வேறெந்த வாத்தியமும் வாசிக்கத் தெரியாது என்பது தெளிவானதும் வேறு ஒரு முடிவு எடுத்தேன். நமக்குப் பாட வராவிட்டால் என்ன, பாடத் தெரிந்தவர்கள் பாட  நாம் பாடல்களைப் புனையலாமே என்பதுதான் அந்த முடிவு. 

அப்படி சிலப் பாடல்களை எழுதி இருக்கிறேன். முதலில் விளையாட்டாக எழுதிய பாடல்கள் சிலவற்றை என் நண்பரின் மகள் பாடி இருக்கிறார். அதன் பின் எழுதியவற்றை மிருதங்க வித்வான் நண்பர் ஈரோடு நாகராஜன் மெட்டமைத்துப் பாடிக் காட்டி இருக்கிறார். இப்படி கொஞ்சம் விளையாட்டுத்தனமாக எழுதிக் கொண்டிருந்த பொழுது பாடகர் விக்னேஷ் ஈஷ்வர் புறம்போக்கு என்பதைப் பற்றி ஒரு பாடலை எழுதித் தர வேண்டும் எனக் கேட்டார். நான் எழுதித் தந்ததை கர்நாடக இசையில் விருத்தம் என்ற முறையில் பாடி அதன் பின் பாரதியார் பாடல் ஒன்றையும் பாடினார். மேடையேறிய என் முதல் பாடல் இதுதான். அவர் முதலில் சென்னையில் நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றில் இந்தப் பாடலைப் பாடினார். பின் ஒரு சமயம் டாலஸ் நகரில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் எனக்காக மீண்டும் இப்பாடலைப் பாடினார் - https://youtu.be/6vbiBPLvZAI?si=FrPtuJ5bLtkECBd2 

அதே போல வித்வான் அருண்பிரகாஷ் எதேனும் மெட்டமைத்து அனுப்பினால் அதற்கு பாடல் புனைந்து அனுப்புவேன். நான் எழுதும் பாடல்களுக்கு அவர் மெட்டமைத்துத் தருவதும் நடக்கும். சமீபத்தில் என் மகளுக்குச் சொன்ன அறிவுரையை ஒரு பாடலாக எழுதி, அவருக்கு அனுப்பினேன். அதை அடாணா ராகத்தில் மெட்டமைக்க வேண்டும். அது கட்டளைத் தொனி இல்லாமல் அன்பாகப் பேசுவது போல அமைக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டேன். அவர் அதை அழகாக மெட்டமைத்துப் பாடி இருக்கிறார் - https://youtu.be/ubSIH5vh_qk?si=LA5Hil-pJ9MvhMXP

நாம் எழுதியது மெட்டமைத்துப் பாடலாகப் பாடப்படுவதைக் கேட்கும் பொழுது பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டாவது வார்த்தையில் விவரிக்க முடியாத ஓர் உணர்ச்சிதான். பாடல் புனைவது ஆயக்கலைகளில் ஒன்றா என்பது தெரியவில்லை. இருக்கும் என்றுதான் நினைக்கிறேன். இல்லை என்றாலும் இருப்பதாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்! 

பிகு: ஆய கலைகளில் அரைகுறையாகத் தெரிந்த கலை பற்றி எழுதவும் என்ற குறிப்புக்கு எழுதியது.

மெழுகுவத்தி

ஊரில் நான் வளர்ந்த காலத்தில் மின்சாரம் எப்பொழுதும் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. திட்டமிட்ட லோட் ஷெட்டிங், திட்டமிடாமல் நடக்கும் மின்சார வெட்டு என்று எப்பொழுதும் மின்சாரம் இருக்கும் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. காற்று அடித்தால் கரெண்ட் போய் விடும். மழை பெய்தால் மின்சாரம் இருக்காது. அது என்னவோ என்றைக்குப் புழுக்கமாக இருக்குமோ அன்றைக்குப் பார்த்து ப்யூஸ் பிடுங்கி விடுவார்கள். எங்கள் வீட்டு வாசலில் ஒரு மின்சாரக் கம்பம் நிற்கும். அதிலிருந்து யார் வீட்டுக்கு எந்த வயர் போகிறது என்று தெரியாத மாதிரி சிக்கலாக வயர்கள் தொங்கும். காக்கி உடை போட்ட மின்சாரத்துறை பணியாளர்கள் அதில் ஏறி எதையோ கழட்டி மாட்டுவது அடிக்கடி நடக்கும். எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடிக்குப் போக எனக்கு அந்த மின்சாரக் கம்பம்தான் குறுக்கு வழி. 

இப்படி மின்சாரம் இருந்தால் உண்டு என்று இருந்ததால் எல்லார் வீட்டிலும் ஹரிக்கேன் விளக்கு, சிம்னி விளக்கு, அகல் விளக்கு, டார்ச் லைட், மெழுகுவத்தி என்று இருக்கும். ஒவ்வொரு அறை மாடத்திலும் தீப்பெட்டியும் மெழுகுவத்தியும் கட்டாயம் இருக்கும். அதிக நேரம் எரிய வேண்டுமானால் ஹரிக்கேன் லைட்டைத்தான் ஏற்றுவார்கள். 

காற்றில் அணையாது, கைப்பிடி இருப்பதால் தூக்கிக் கொண்டு போவது எளிது என்று பல காரணங்களைச் சொல்லலாம். மண்ணெண்ணெய் ரேஷன் கடைகளில் கிடைக்கும் என்பது முக்கியக் காரணம். ஆனால் ஆஸ்துமாத் தொல்லையில் அவஸ்தைப்பட்ட எனக்கு அந்த மண்ணெண்ணெய்ப் புகை ஆகாது. அதன் அருகே சிறிது நேரம் அமர்ந்தாலே மூச்சு முட்டத் தொடங்கிவிடும். அதே காரணத்தினால் சிம்னி விளக்கும் எனக்குச் சரி வராது. 

வெளியில் செல்லும் பொழுதோ வீட்டுக்குள் நடமாடும் பொழுதோ மட்டும்தான் டார்ச் லைட். பேட்டரிக் கட்டை விலை அதிகம் என்பதால் அதை அதிக நேரம் போட மாட்டார்கள். அதிலிருந்து வரும் வெளிச்சம் ஒரு இடத்தில் குவிந்திருக்கும் என்பதால் அறை முழுவதுமெல்லாம் வெளிச்சம் வராது. அகல் விளக்குகளில் இருந்து வரும் வெளிச்சம் மிகக் குறைவாக இருக்கும். அதனால் நான் படிக்க வெளிச்சம் வேண்டுமென்றால் மெழுகுவத்திதான். எங்கள் ஊரிலே மெழுகுவத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள் சில இருந்ததால் உள்ளூர் தயாரிப்புகளின் விலை குறைவாகத்தான் இருக்கும். 

தரையில் வைத்தால் அதன் வெளிச்சம் ஒரு சிறிய வட்டத்தில்தான் இருக்கும் என்பதால் அதற்குக் கொஞ்சம் உயரம் வேண்டும். கண்ணாடியில் செய்யப்பட்ட மெழுகுவத்தி ஸ்டாண்டுகள் உண்டு. மெழுகுவத்தியில் அடியில் கொஞ்சம் சூட்டைக் காட்டி லேசாக இளகச் செய்து இந்த ஸ்டாண்டுகளி ஒட்டி வைத்தால் அவற்றில் நெட்டுக்குத்தாக மெழுகுவத்தி நிற்கும். எரியும் பொழுது வழியும் மெழுகு இந்த ஸ்டாண்டுகள் இருக்கும் குழியில் சேரும். அதை இளக்கி ஒரு திரியை சொருகி மீண்டும் பயன்படுத்துவது உண்டு. ஸ்டாண்ட் கிடைக்காத நேரத்தில் பழைய பாட்டி ஒன்றைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் மெழுகுவத்தியை நிறுத்துவதும் உண்டு. 

மெழுகுவத்தியின் அருகே அமர்ந்து கொண்டு வீட்டுப்பாடம் செய்யும் பொழுதோ, பள்ளிக்கூடப் புத்தகங்களைப் படிக்கும் பொழுதோ ஒன்றும் சொல்லாத அம்மா, கதைப்புத்தகங்கள் படித்தால் மட்டும் கண் கெட்டுப் போய்விடும் என்பார். அன்றைக்குக் கதைப்புத்தகங்கள்தான் அதிகம் படித்ததாலோ என்னவோ இன்றைக்குக் குறைவான பார்வையும் கண்ணாடியுமாக இருக்கிறேன். சமயத்தில் இந்த மெழுகுவத்தியைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கும் பொழுது உருகிய மெழுகு நம் கைகளில் பட்டுவிடும். ஒரு நொடி சுட்டாலும் அதன் பின் அது நம் தோலில் ஒரு உறைந்து அதை உரித்து எடுப்பது விளையாட்டாகவே இருக்கும். அதற்காகவே மெழுகுவத்தியின் திரிக்கு அருகில் தொடுவதும் நடக்கும். 

மெழுகில் அதிகக் கலப்படம் கிடையாது என்பதால் மெழுகுவத்திப் புகை கருப்பாக வராது. லேசான நறுமணம் கூட இருக்கும். ஆனால் பின்னாட்களில் மெழுவத்திகளில் இருந்து கரும்புகை கிளம்புவதைப் பார்க்கும் பொழுது என்னவெல்லாம் கலந்திருக்கிறார்களோ என்று கவலையாகவே இருக்கும்.  ஆனால் ஒரு தாளை எடுத்து தீச்சுடரின் மேலே காட்டினால் லேசாக கரி படியும். அதன் பின் அதில் தீக்குச்சியை வைத்துப் படம் வரையலாம்.  

சென்னைக்கு வந்த பின் ஒரு நண்பனோடுதான் கிறுத்துமஸ் இரவுகள் கழியும். அப்பொழுது அவன் குடும்பத்தோடு சர்ச்சுக்குச் செல்லும் பொழுது மெழுகுவத்தி கொண்டு சென்று அங்கே ஏற்றி வைப்போம். சர்ச் முழுவதும் மெழுகுவத்தி வாசனை பரவி இருக்கும். வெளிநாடு செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்த பொழுது அந்த ஊர்களில் உள்ள சர்ச்சுகளிலும் இதே அனுபவம் கிடைத்திருக்கிறது. 

இன்றைக்கு நானிருக்கும் இடத்தில் மின்சரத் தடை மிக அரிது என்பதால் வீட்டில் மெழுகுவத்தியே கிடையாது. தீப்பெட்டியே கூட எங்கோ ஒன்று இருக்கும் வீட்டில் மெழுகுவத்திக்கு ஏது இடம்? குழந்தைகளுக்குப் பிறந்தநாள் வரும் பொழுது கேக்கின் மேல் வைக்கத்தான் மெழுகுவத்தி வாங்குவது. அதை ஏற்றி உடனே ஊதி அணைத்துவிட்டு எங்கேனும் வைத்துவிட்டால் அது இருக்கும் இடம் மறந்துவிடும். அடுத்த வருடம் மீண்டும் வாங்குவோம். இப்பொழுது அவர்கள் பெரியவர்களாகிவிட்டதால் இதற்கும் தேவை இல்லாது போய்விட்டது. 

மெழுகுவத்தியின் வாசம் மட்டும் இன்னும் நினைவில் நிற்கிறது. 

அண்ணாச்சிக் கடை பார்சல்!

 

சில நாட்களுக்கு முன் நானும் மகளும் எங்கோ சென்றிருந்தோம். அவளுக்குக் கை நிறைய சாக்லேட்டுகள் கிடைத்தன. இரு கைகள் போதாமல் என்ன செய்ய என்று நின்றவளைப் பார்த்துச் சிரித்தேன். ஒரு செய்தித்தாளை எடுத்து ஒரு கூம்பாகச் செய்து அதில் அந்தச் சாக்லேட்டுகளைப் போட்டு மடித்துத் தந்தேன். கண்கள் விரிய இது எப்படி உனக்குத் தோன்றியது என்றாள். என் சிறு வயதுப் புராணத்தை ஆரம்பித்தேன். 

ஊரில் எல்லாம் பலசரக்குக் கடைகள் என்றாலே அண்ணாச்சிக் கடைதான். எங்கள் தெரு முக்கில் ஒரு பலசரக்குக் கடை. அண்ணாச்சி பெயர் சண்முக நாடார். தெருவில் இருந்து கடை முகப்புக்கு நான்கு படிகள் ஏற வேண்டும். கருங்கற்களால் ஆன படிகள். ஏறிப் போனோமானால் ஒரு நீள மரப்பலகை நமக்கும் கடைக்கும் நடுவே போடப்பட்டு இருக்கும். இடப்புறத்தில் சுவரில் சாய்ந்த மாதிரி அண்ணாச்சி அமர்ந்திருப்பார்கள். ஒரு கண் கடைக்குள்ளேயும் மறு கண் கடைக்கு வெளியே நிற்கும் நம்மைப் பார்த்தும் இருக்கும்படி இருப்பார். “சார்வாளுக்கு ஒரு கிலோ புளி போடு”, “இந்தி டீச்சர் நிக்காங்க பாரு, என்ன வேணும்ன்னு கேளு”, “கோமு மாமி பையன் தேங்காய்ப் பத்தை கேக்கான் பாரு” என்று உத்தரவுகள் பறந்து கொண்டே இருக்கும். கடைக்குள்ளே வேலை பார்க்கும் அண்ணன்மார் அவர் சொல்வதைக் கேட்டு சுறுசுறுப்பாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். 

அந்த மரப்பலகைக்கு மேலே இரண்டு மூன்று இடங்களில் பெரிதாக வட்ட வடிவில் சுற்றப்பட்ட சணல் கயிறுகள் தொங்கும். பலகைக்குக் கீழே பழைய செய்தித்தாள்கள் வைக்கப்பட்டு இருக்கும். பலகைக்கு வெளிப்புறம் நம்மிடையே வந்து என்ன வேண்டும் என்று ஓர் அண்ணன் கேட்பார். ஒரு கிலோ சீனி என்றோமானால், பலகைக்கு அடியில் இருந்து ஒரு தாளை உருவி லாகவமாக ஒரு சுழற்று சுழற்றினார்கள் என்றால் அது ஒரு கூம்பாக வடிவெடுக்கும். அதன் கீழ் முனையை மடித்துச் சொருகினார்கள் என்றால் சீனி, ரவை, மாவு போன்ற சன்னமான பொருட்கள் கூடச் சிந்தாமல் இருக்கும். 

நாம் கேட்கும் பொருளை அந்தக் கூம்பில் நிரப்பி அதைத் தராசில் வைத்து நிறுப்பார்கள். கையோடு ஒரு கைப்பிடி வைத்த குவளையில் அந்தப் பொருளைக் கூடுதலாகக் கொண்டு வருவார்கள். எடைக்கேற்ப கூம்பில் கொஞ்சம் அதிகம் சேர்ப்பார்கள் அல்லது கொஞ்சம் வெளியே எடுப்பார்கள். பெரும்பாலும் அவர்கள் முதலில் வைத்த அளவு நாம் கேட்ட எடைக்கு மிக நெருக்கமாகவே இருக்கும். சரியான எடை போட்ட பின் அந்தக் கூம்பினை எடுத்து மேல் பகுதியை மடித்து தொங்கிக் கொண்டு இருக்கும் சணல் கயிற்றைப் பிடித்து இழுத்து சர் சர்ரெனச் சுத்துவர். போதுமான அளவு சுற்றிய பின் அந்த கயிற்றை பலமாக இழுத்தால் அந்தக் கயிறு அறுந்துவிடும். கூம்பில் இருக்கும் கயிற்றின் இரு முனைகளையும் அழுத்தி நன்றாகச் சுற்றிவிட்டார்கள் என்றால் நாமாகப் பிரிக்கும் வரைப் பிரியாமல்  இருக்கும். எடை குறைவாக இருந்தால் ஒரு தாள். எடை அதிகமாக இருந்தால் இரண்டு தாள்கள் என்றெல்லாம் அவர்களுக்கு இயல்பாகவே தெரிந்துவிடும். 

வெல்லம் போன்று பொடியாக இல்லாமல் இருக்கும் பொருட்களுக்கு கூம்பு வடிவம் கிடையாது. அவற்றைத் தாளில் பொதிந்து அப்படியே கயிற்றைச் சுற்றிவிடுவார்கள். பல பொருட்களை வாங்கினோம் என்றால் வீட்டில் இருந்து கட்டைப்பை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இல்லையேல் அவர்கள் ஓர் அட்டைப்பெட்டியில் போட்டுத் தருவார்கள். எடை ரொம்பவே அதிகமாக இருந்தால் கடையில் நிற்கும் அண்ணன் ஒருவர் சைக்கிளில் எடுத்துக் கொண்டு போய் வீட்டில் தந்துவிடுவார். எண்ணெய் போன்ற திரவங்களுக்கு எல்லாம் தூக்குச்சட்டி எடுத்துப் போக வேண்டும். மூடி இருந்தால் தப்பித்தோம். இல்லை என்றால் சிந்தாமல் வீட்டுக் கொண்டு செல்லும் பொழுது நாரதர் கதைதான் ஞாபகத்திற்கு வரும். 

வீட்டுக்குச் சென்ற பின் அந்தப் பொட்டலங்களைப் பிரிப்பதும் ஒரு கலை. கயிற்றை மெதுவாகப் பிரித்து சிடுக்காகாமல் எடுத்து வைக்க வேண்டும். கூம்பின் கீழே பிரித்தால் கொட்டிவிடும். மேலே இருக்கும் மடிப்பினைப் பிரித்து ஒரு ஓரத்தை அளவாக விழும் படி மடித்தால் சிந்தாமல் சிதறாமல் டப்பாக்களில் கொட்ட முடியும். கொட்டிவிட்டு தாளை நன்றாக விரித்து, அழுத்தித் தேய்த்து மடித்து வைக்க வேண்டும். சணலை ஏற்கனவே இருக்கும் பந்தில் சுற்றி வைக்க வேண்டும். இவை எல்லாம் மறுசுழற்சி முறையில் வீட்டில் பயன்படும் அல்லது பயன்படுத்துவோருக்குத் தரப்படும். 

சொல்லச் சொல்ல மகளுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். நெகிழிப்பயன்பாடு இல்லாமல், மக்கிப் போகும் பொருட்களை மட்டும் பயன்படுத்தி இருக்கிறீர்களே, அதையும் எவ்வளவு முறை பயன்படுத்தமுடியுமோ அப்படிச் செய்திருக்கிறீர்களே. இன்றைக்கு இங்கு பேப்பர் பையில் தருவது புதிய வழக்கமாகி இருக்கிறது ஆனால் அவை எல்லாம் நீங்கள் செய்தவைதாம் போல என்று ஆச்சரியப்பட்டாள். 

கடைசியாக ஒரு கேள்வி கேட்டாள். என்னிடம் அதற்கு மட்டும் விடையில்லை. அவள் கேட்டது, “இப்படி மக்கும் பொருட்கள், மறுசுழற்சி என்று இருந்த நாட்டில் இப்பொழுது ஏன் எங்கு பார்த்தாலும் குப்பையாக இருக்கிறது?”