Helium - The Indian Connection

 

Helium is the second most abundant element in the universe, only after hydrogen. 

Most of us know it as a party trick. Someone inhales it and suddenly sounds like a cartoon character. Helium changes the way sound resonates in the vocal tract, producing that familiar squeaky voice. It is a risky trick, though, because helium displaces the oxygen we need to breathe.

We also know it as the gas that keeps party balloons floating. It is much lighter than air and does not catch fire. Its less visible jobs are rather more demanding. Liquid helium keeps the superconducting magnets in many MRI scanners cold enough to work, at temperatures close to absolute zero. A gas associated with birthday parties also helps doctors look inside our bodies.

That makes reports of helium shortages unsettling. How can we be short of the second most abundant element in the universe?

The answer is that abundance in space does not translate into an accessible supply on Earth. Much of the helium we use accumulated underground over geological time, produced by radioactive decay in rocks. We recover it from suitable gas deposits. Once released into the atmosphere, it becomes uneconomical to collect and can eventually escape into space. It is effectively nonrenewable on human timescales.

Supply disruptions have caused real shortages, but a countdown to the last balloon would be misleading. New production facilities continue to open, while recycling and equipment that needs less helium can reduce demand. The problem is securing and conserving an affordable supply of a gas with some unusually difficult-to-replace uses.

Yet when astronomers first encountered helium, they had no sample to conserve. They had only a clue in sunlight.

On August 18, 1868, a total solar eclipse crossed India. Among those watching was French astronomer Jules Janssen, stationed at Guntur, in present-day Andhra Pradesh. Another observer, Norman Robert Pogson, director of the Madras Observatory, had set up at Masulipatam, now Machilipatnam, near the coast. 

The total solar eclipse of August 18, 1868, observed from Guntur, India. A nineteenth-century lithograph based on photographs taken by Colonel James Francis Tennant. Published in Heinrich Schellen's Spectrum Analysis (1872). 

Image credit: Courtesy of Science History Institute.

They were interested in the prominences: glowing structures that become conspicuous around the Sun’s edge when the Moon covers its brilliant face. A spectroscope allowed observers to separate their light into its component colors. Glowing gases produce bright lines at particular positions in this spread of light. Those patterns can identify the substances producing them.

One yellow line would become famous.

Sodium was already known to produce strong yellow lines. Several eclipse observers associated the yellow light they saw with sodium. Pogson’s report, however, left room for doubt: the line might be close to sodium’s familiar position rather than exactly at it. That small distinction mattered. It was a clue that the Sun might contain something unfamiliar.

A clue, however, is not yet the discovery of an element.

Janssen made another important advance. After the eclipse, he succeeded in observing the bright lines of prominences in ordinary daylight. Astronomers no longer had to wait for the Moon to cover the Sun to study them spectroscopically.

Meanwhile, in England, Norman Lockyer independently developed a way to do the same thing. Janssen’s and Lockyer’s communications were presented to the French Academy of Sciences at the same session in October 1868. Here was an irresistible story: two scientists, working independently in different countries, arriving at the same breakthrough.

Illustration of the spectroscope used by Norman Lockyer in his studies of the Sun's atmosphere in 1868.

Image credit: Wellcome Collection.

But what, exactly, was that breakthrough?

In familiar retellings, their messages announce the discovery of helium. Historian and astrophysicist Biman Nath points out that the communications concerned observing prominences without an eclipse. They did not announce a new chemical element. Over time, two related achievements became folded into one neat discovery story.

Lockyer’s subsequent work helped establish that the troublesome yellow line was distinct from sodium’s. Working with chemist Edward Frankland, he investigated its possible origin. The proposal emerged that it belonged to an unknown element, named helium after Helios, the Greek name for the Sun.

Solar prominences observed by Charles Augustus Young in October 1869, illustrated in an 1872 publication.

Image credit: Courtesy of Science History Institute.

It was an extraordinary suggestion. An element could be recognized in the Sun before anyone had isolated it on Earth.

It was also a suggestion that needed convincing evidence. An unfamiliar line in the spectrum of the hot Sun did not automatically settle the question of a new element. For years, helium remained a substance inferred from light, without a securely identified terrestrial sample.

The decisive earthly confirmation came in 1895. Scottish chemist William Ramsay extracted gas from the uranium-bearing mineral cleveite. Examination of its spectrum revealed the signature associated with solar helium. In Sweden, Per Teodor Cleve and Nils Abraham Langlet independently obtained helium from the mineral as well. The solar element could finally be studied in a laboratory.

Twenty-seven years separated the eclipse observations from that confirmation.

So who discovered helium?

The answer depends partly on what we mean by “discovered.” Recording a spectral line, recognizing that it differs from a known element’s, proposing a new element, and isolating that element are different accomplishments. Janssen, Lockyer, Pogson, Frankland, Ramsay, and the Swedish researchers enter the story at different stages.

Pogson’s place is particularly easy to miss. Nath and historian Wayne Orchiston have argued that his eclipse observations deserve much greater recognition. His report received extremely limited circulation, helping keep his contribution outside the familiar account. Remembering him does not require replacing one pair of heroes with a single new hero. It requires allowing the discovery to have more than one step.

The eclipse had connected observing sites in India with laboratories in Europe. Guntur and Machilipatnam belong in that history alongside the better-known names of the scientists who worked there.

Today, helium lifts balloons and helps make medical imaging possible. Before any of that, it was a yellow line that did not quite fit.

An eclipse in India helped astronomers notice it. Decades of observation and experiment were needed to understand what they had seen.

This article was published in the November 2026 issue of The Sidereal Times, the newsletter of Austin Astronomical Society. 

Reasonably Accurate!

    

A conversation amongst friends turned towards oxymorons and everyone started providing examples. A friend came up with the expression “reasonably accurate” and I had to disagree that it was indeed an example of an oxymoron. “Doesn’t accurate mean correct? How can something be reasonably correct?” was his contention. 

It reminded me of a story about the height of Mount Everest. When the mountain was first measured, the calculation supposedly came to exactly 29,000 feet. But would anyone believe that the surveyors had measured it carefully if they announced such a suspiciously round number? So, the story goes, they added two feet and declared the height to be 29,002 feet.

There is another interesting detail. The story itself may not be true. A technical account from the Survey of India gives the measurements obtained from six different locations and explains that their average, rounded to the nearest foot, was 29,002 feet. No additional two feet were required.

Still, we readily believe the first story. Apparently, in that story, even a carefully measured height of 29,000 feet needed two extra feet to sound believable. 

But the degree of accuracy changes based on context. Let us start with a simple question.

How old are you?

My answer would be that I am fifty-four. Is that accurate? For that conversation, it is accurate enough. In India, I might also say that I am in my fifty-fifth year. I haven’t aged a year while answering. I have merely changed the way I count.

For a baby, we usually give the age in months, or even days. For someone we don’t know, “He must be forty or forty-five” may be sufficient. Some forms want our age in years and months. Others require the date of birth. An astrologer preparing a horoscope may ask for the place and time of birth down to the exact second. The more exact the information, the better the prediction, they would claim.

But imagine meeting someone and announcing that I am fifty-four years, seven months, twenty days, eleven hours, twenty-three minutes, and ten seconds old. Sorry, thirteen seconds by the time I finished saying it.

The person would probably give me a peculiar look and move away. Completed years would have served that conversation quite well. So accuracy is relative to context. 

My favorite example, though, is pi.

You may remember learning at school that pi is the ratio of a circle’s circumference to its diameter. You may also remember 22/7 or 3.14. Both are approximations. Pi begins 3.14159265… and continues forever, without settling into a repeating pattern.

For many everyday calculations, 3.14 is sufficient. When necessary, we can use more digits after the decimal point. NASA’s Jet Propulsion Laboratory uses fifteen decimal places for its highest-accuracy interplanetary navigation calculations: 3.141592653589793.

Let us use a real-life example. 

Suppose we have a round wooden tabletop with a radius of exactly half a meter. What is its circumference?

The formula is C = 2πr. Since twice the radius is one meter, the answer is conveniently pi meters.

Use 3.14, and we get 3.14 meters. Use 3.14159, and we get 3.14159 meters. The difference is 1.59 millimeters.

Now use all fifteen decimal places from the JPL calculation. Our answer becomes 3.141592653589793 meters. Compared with the answer using 3.14, the difference is now 1.592653589793 millimeters.

We have made the difference considerably longer to read. It is still less than 1.6 millimeters.

Let us try a slightly larger circle.

Voyager 1, which has traveled beyond the heliosphere, is roughly 26 billion kilometers from Earth. Imagine a circle with that distance as its radius. If we calculate its circumference using pi to fifteen decimal places, the error caused by leaving out the remaining digits is about 1.2 centimeters.

A circle reaching all the way to Voyager 1, and we are debating a centimeter.

Still not big enough?

The observable universe has an estimated radius of 46 billion light-years. According to NASA/JPL, thirty-seven decimal places of pi would be sufficient to calculate the circumference of an imaginary circle of that radius with an error smaller than the diameter of a hydrogen atom.

There is a condition attached to these calculations. We are treating the radius as exact and considering only the error introduced by our approximation of pi. Is the radius of our table exactly half a meter? Voyager is about 26 billion kilometers away, the radius of our observable universe is estimated to be 46 billion light years. So in all these examples, the uncertainty in the result depends not only on how many decimal places of pi we use, but also on how accurately we know the other inputs. 

Meanwhile, pi has been calculated to 314 trillion decimal places. StorageReview’s computation took about 110 days on a powerful server. Their purpose is rather different from finding the circumference of a table. These exercises test the performance and reliability of computers and software, among other things. 

Pi has one value. How much of it we need depends on what we are doing.

The same question arises when someone asks how long a project will take. A spacecraft docking with a space station requires careful timing. Installing software may be discussed in weeks. A metro rail project may be discussed in months or years. The task, the purpose of the answer, and what we actually know determine how specific we can reasonably be.

Once, a client asked me to provide an exact estimate. I could not resist and had to ask him, “Would you want me to be exact or would you prefer me to estimate?”

ஓரளவுத் துல்லியம்!

 

நண்பர் ஒருவர், “ஓரளவுத் துல்லியம்” என்ற பதத்தினைப் பார்த்தேன். துல்லியம் என்றால் மிகச்சரியான என்பதல்லவா பொருள், அதெப்படி ஓரளவு துல்லியம் என்று கேட்டார். 

துல்லியம் என்பது குறித்த பொதுப்புத்தி பற்றிய கதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. எவரெஸ்ட் மலையை முதலில் அளந்த பொழுது அதன் உயரம் மிகச்சரியாக 29,000 அடி இருந்ததாம். ஆனால் அப்படிச் சொன்னால் துல்லியமாக அளக்கவில்லை என்ற பெயர் வரும் என்பதால் இரண்டு அடிகள் சேர்த்து 29,002 அடிகள் என அறிவித்தார்களாம். 

இதில் இன்னுமொரு சுவாரசியம் என்னவென்றால் இது உண்மைக்கதை அல்ல, கட்டுக்கதை என்ற கருத்தும் இருப்பதே. ஆறு வேறு இடங்களில் இருந்து அளக்கப்பட்டு, அந்த அளவுகளின் சராசரியான 29,002 அடிகளே எவரெஸ்ட் மலையின் உயரமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்றும் குறிப்புகள் சொல்கின்றன. 

இப்படி ஒரு கதை, உண்மையை விட நம்பத்தகுந்ததாக இருப்பது நமக்குத் துல்லியமாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையின் வெளிப்பாடுதான். ஆனால் துல்லியம் என்பதன் அளவுகோல் சூழலைப் பொறுத்த ஒன்றுதான். எளிமையான ஒரு கேள்வியை எடுத்துக் கொள்வோம். 

உங்கள் வயதென்ன? 

இந்தக் கேள்விக்கு என் பதில் எனக்கு ஐம்பத்து நான்கு வயதாகிறது என்பதாகத்தான் இருக்கும். இந்த விடை துல்லியமானதா என்றால்? அந்த இடத்தில் இவ்வளவு துல்லியம் போதும். இதுவே இந்தியாவில் எனக்கு ஐம்பத்தைந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம். (இந்த நடந்து கொண்டிருக்கிறது ஆங்கிலத்தில் I am running fifty-five என்று ஓடும். அதனால்தான் அம்மொழியில் time is relative என்கிறார்கள் போலும்!). அதனால் என் வயது மாறவில்லை. நான் கணக்கெடுக்கும் முறைதான் மாறி இருக்கிறது. ஒரு வருடத்திற்குள் பிறந்த குழந்தையின் வயதைச் சொல்லும் பொழுது நாட்கணக்கிலோ மாசக்கணக்கிலோ சொல்வோம். ஏதோ ஒரு தெரியாத மனிதரைப் பற்றிப் பேசும் பொழுது, அவருக்கு நாற்பது - நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கும் என்ற குத்துமதிப்பு கூடப் போதுமானதுதான். 

இதையே சில படிவங்களை நிரப்பும் பொழுது வருடங்களோடு நிறுத்தாமல் மாதங்களையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது வரும். இன்னும் சில இடங்களில் நாட்களையும் கூட. ஜாதகம் குறிக்கப் போனால் பிறந்த இடத்தோடு பிறந்த நாள், நேரத்தைச் சொல்லும் பொழுது நொடிக்கணக்கு வரை கூடச் சொல்ல வேண்டும். அங்கு எவ்வளவு துல்லியமாகச் சொல்கிறோமோ அந்த அளவுக்கு ஜாதகக் கணிப்பு சரியாக இருக்கும் என்று கணிப்பவர்கள் சொல்கிறார்கள். 

அதற்காக எங்கோ சந்திக்கும் ஒருவரிடம் போய் என் வயது ஐம்பத்து நான்கு வருடங்கள் ஏழு மாதங்கள் இருபது நாட்கள் பதினோரு மணி இருபத்து மூன்று நிமிடங்கள் பத்து நொடிகள், இல்லை இதைச் சொல்லி முடிக்கும் பொழுது பதிமூன்று நொடிகள் என்றால் அவர் ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவார். அந்த இடத்தில் துல்லியம் என்பது வருடக்கணக்கோடு போதும். 

துல்லியம் பற்றி எனக்குப் பிடித்த உதாரணம் -  பை (Pi).

பள்ளியில் கணக்குப்பாடத்தில் பை என்பது வட்டத்தின் சுற்றளவுக்கும் விட்டத்துக்கும் உள்ள விகிதம் என்று படித்திருப்போம். இதன் மதிப்பு 22/7, 3.14 என்று படித்ததும் உங்கள் ஞாபகத்தில் இருக்கலாம். உண்மையில் இவை தோராயமான அளவுகள்தாம். உண்மையில் இதன் மதிப்பைக் கணக்கிடத் தொடங்கினோமானால் அது 3.14159265 என்று முடிவில்லாமல் போய்க்கொண்டே இருக்கும். அன்றாடக் கணக்குகளுக்கு 3.14 போதும். இன்னும் சரியாகக் கணிக்க வேண்டிய இடத்தில் புள்ளிக்கு வலப்புறம் மேலும் சில இலக்கங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். பெரும்பாலான நேரங்களில் நமக்கு 3.14159 என்பதைத் தாண்டிப் போக வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. நாசா நிறுவனம் விண்வெளி ஆராய்ச்சி சார்ந்த கணக்குகளுக்கு பதினைந்து தசம இடங்கள் வரை எடுத்துக் கொள்கிறதாம். அதாவது 3.141592653589793.

இதை ஒரு விளக்கத்தோடு சொன்னால் புரிந்து கொள்வது எளிதாக இருக்கும். நம்மிடம் வட்ட வடிவத்தில் மரத்துண்டு ஒன்று இருக்கிறது. அதன் ஆரம் அரை மீட்டர் என்றால் அதன் சுற்றளவு என்ன? 

இதன் சூத்திரம்  C=2πr. 

பையின் மதிப்பை 3.14 என்று கொண்டோமானால் நம் மரத்துண்டின் சுற்றளவு 2*3.14*.5 = 3.14 மீட்டர். ஆனால் இதையே 3.14159 எனக் கொண்டோமானால் அந்தத் துண்டின் சுற்றளவு 3.14159 மீட்டர்கள். இவ்விரு கணக்குகளால் சுற்றளவில் ஏற்பட்ட வித்தியாசம் .00159 மீட்டர்கள் அல்லது 1.59 மில்லிமீட்டர்கள். நாசாவின் கணக்குப்படி நம் துண்டின் சுற்றளவு 3.141592653589793 மீட்டர்கள் என்றிருக்கும். இப்பொழுது பார்த்தாலும் மில்லி மீட்டர் கணக்குப்படி வித்தியாசம் 1.592653589793 மில்லி மீட்டர்கள்தான். அதாவது முன்னர் சொன்ன 1.59 மில்லிமீட்டர் வித்தியாசத்தில் இருந்து அதிக மாற்றமில்லை. 

இதையே அண்டசராசர அளவில் பார்ப்போம். வாயேஜர் 1 (Voyager 1) விண்கலம் இப்பொழுது நம் சூரிய மண்டலத்தின் ஹீலியோஸ்பியரைத் (Heliosphere) தாண்டி இருக்கிறது. நம் உலகில் இருந்து சுமார் இருபத்தாறு பில்லியன் கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் இருக்கிறது. இந்த தூரத்தை ஆரமாகக் கொண்ட வட்டத்தின் சுற்றளவை அளக்க பதினைந்து தசம இடங்களை வைத்துக் கொண்டு கணக்கிட்டோமானால் வரும் வித்தியாசம் ஒரு செண்டிமீட்டர் அளவுதான். 

இதுவும் போதாதா? நம்மால் பார்க்கக்கூடிய அண்டத்தின் ஆரம் சுமார் நாற்பத்தாறு பில்லியன் ஒளிவருடங்கள். இந்தக் கற்பனை வட்டத்தின் சுற்றளவை ஒரு ஹைட்ரஜன் அணுவின் விட்டத்தின் அளவுக்குத் துல்லியமாக அளக்க பையின் மதிப்பை முப்பத்தியேழு தசம இடங்கள் வரை எடுத்துக் கொண்டால் போதும் என்கிறார்கள் நாசா விஞ்ஞானிகள். இந்தக் கணக்குகளில் எல்லாம் ஒன்றை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். நம் மரத்துண்டின் ஆரம் சுமார் அரை மீட்டர், வாயேஜர் விண்கலம் இருக்கும் தூரம் சுமார் இருபத்தாறு பில்லியன் கிலோமீட்டர்கள், அண்டத்தின் ஆரம் சுமார் நாற்பத்தாறு பில்லியன் ஒளிவருடங்கள் என எல்லாமே அத்துணை துல்லியமான மதிப்பில்லை. இவற்றின் துல்லியம் மாற மாற நம் கணக்கும் மாறும். 

அண்டத்தை அளக்கவே முப்பத்தியேழு தசம இடங்கள் போதும். ஆனால் இதுவரை பையின் மதிப்பு எவ்வளவு இலக்கங்கள் வரை கணக்கிடப்பட்டிருக்கின்றன எனத் தெரியுமா? 314 ட்ரில்லியன் இடங்கள்! இதற்காக பெரும் திறன் வாய்ந்த கணினிச் சேவைவழங்கிகளைப் (Powerful Servers) பயன்படுத்துகின்றனர். இதைச் செய்வதற்குக் கணினி மற்றும் மென்பொருளின் செயல்திறன், நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றைச் சோதிப்பது என பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால் ஒரு கணக்கில் பையின் மதிப்பு எவ்வளவு தசம இடங்களுக்குக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை எதற்காக இந்தக் கணக்கு என்ற துணைக்கேள்விதான் முடிவு செய்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொண்டால் போதும். 

ஒரு திட்டம் முடிய எவ்வளவு நாட்கள் ஆகும் என்ற கேள்விக்கு அந்தத் திட்டம் என்ன என்ற கேள்விதான் துல்லியத்தை முடிவு செய்யும். ஒரு விண்கலம் விண்வெளியில் இருக்கும் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தைச் சென்றடைய மணிக்கணக்கில் அல்லது நிமிடக்கணக்கில் சொன்னால் போதும். ஆனால் அக்கலம் அந்நிலையத்தோடு இணைய நொடிக்கணக்கில் கணிக்க வேண்டும். ஒரு மென்பொருளை நிறுவி பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டு வர வாரக் கணக்கில் சொன்னால் போதும். மெட்ரோ ரயில் திட்டத்திற்கு மாதக்கணக்கில் வருடக்கணக்கில். 

எங்கள் வீட்டைக் கட்டியவரிடம் ஒரு வேலை எப்பொழுது முடியும் என்று கேட்டால், அவரிடமிருந்து வருவது ஒரே பதில்தான் - பார்த்துக்கலாம் சார்! 

பாரா முகம் ஏனய்யா!

 

பா. ராகவன் என் தமிழாசான்களில் ஒருவர். எழுத வேண்டும், தவறில்லாமல் தமிழில் எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல் எனக்கு இருக்கிறது என்றால் அதற்கு பாராவும் ஒரு காரணம் என்பது நான் பல முறை சொல்லி இருப்பதுதான். 

இன்றைக்கு அவரிடம் தமிழுக்காக நான் வாதாட வேண்டி வந்தது காலத்தில் கோலம் என்பதல்லாமல் வேறென்ன. 

முதலில் அவர் என்ன எழுதி இருக்கிறார் என்று பார்த்துவிடுவோம்.

நேரடியாகப் பார்த்தால் சரியாகத்தானே இருக்கிறது என்று எண்ணத் தோன்றுகிறதல்லவா? அது கை வந்த எழுத்தாளரின் கலை. அதற்கான அங்கீகாரத்தை நாம் முதலில் தரத்தான் வேண்டும். ஆனால் அதே சமயம் அதில் பொருட்குற்றம் இருக்கிறதென்றால் அதையும் நாம் சொல்லத்தானே வேண்டியிருக்கிறது. ஆனானப்பட்ட சிவபெருமான் எழுதியதில் பொருட்குற்றம் இருந்த பொழுது நெற்றிக்கண்ணைத் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என நிமிர்ந்து நின்ற நக்கீரர் பரம்பரையல்லவா நாம். அவர்வழி நடப்பதுதானே நம் நெறி. செய்வோம். 

ஐயா பாரா, தமிழ் எப்பேர்பட்ட மொழி. புலவர்கள் அறம் பாடினால் அது நடந்து விடும் சக்தி கொண்ட மொழியல்லவா நம் மொழி. அதில் ஒரு பயன்பாடு வருகிறதென்றால் அது உண்மையாகத்தானே இருக்க முடியும். தவறான பயன்பாடு நிலைக்குமா? நம் மொழியின் வீரியம் அதைப் புடம் போட்ட தங்கமாக மாற்றிவிடும் என்பதல்லவா உண்மை? உதாரணத்திற்கு நீங்கள் அங்கலாய்க்கும் வாங்க என்ற சொல்லையே எடுத்துக் கொள்ளலாம். 

ஓர் ஆணைக் குறிக்க ஒருவன் என்கிறோம். ஒரு பெண்ணைக் குறிக்க ஒருத்தி என்கிறோம். ஓயாது குரைக்கும் குணம் உடையவளை ஒருவள் என்கிறோம் எனச் சிலர் சொல்வதை இப்போதைக்குத் தள்ளி வைப்போம். மாதர் சங்கம் திரண்டால் நமக்காகாது. ஒருவனையோ ஒருத்தியையோ வரச்  சொன்னால் வா என்கிறோம். போகச் சொன்னால் போ என்கிறோம். ஒன்றுக்கும் மேற்பட்டவர்களை அழைக்கும் பொழுது நீ என்பது நீங்கள் என்றும் வா என்பது வாங்க என்று பன்மையாக மாறுகிறது. 

இதுவே மரியாதைக்குரியவர் என்றால் அவரைச் சொல்லும் பொழுது நீங்கள் வாருங்கள் என்று எழுத்திலும் நீங்க வாங்க எனப் பேச்சுத் தமிழிலும் சொல்கிறோம். ஒன்றுக்கும் மேற்பட்டவர்க்கு இணையானவர் நீங்கள் என்பதை உணர்த்தும் வகையில்தான் நாம் இப்படிச் சொல்கிறோம் என்பதற்காகத்தான் மேலே பன்மைக்குச் சொன்ன அதே சொல்லை இங்கு மரியாதை ஒருமைக்குச் சொல்கிறோம் என்பது தமிழ் மொழியின் அற்புதத்தை நமக்குப் பறைசாற்றுகிறதல்லவா? 

சரி. வயதில் மூத்தவர் இருவர் இருக்கும் பொழுது நீங்க வாங்க எனச் சொன்னால் அதில் ஒருவரை அழைக்கிறோமா அல்லது இருவரையும் அழைக்கிறோமா என்ற மயக்கம் வருகிறதல்லவா? அங்கேதான் தமிழின் நெகிழ்வுத்தன்மை நமக்கு உதவுகிறது. அப்படி இருவரையும் நாம் வரச் சொன்னோமானால்  நீங்க வாங்கங்க என இயல்பான ஒரு திரிவு நிகழ்கிறது. குழப்பமில்லாமல் பேச நமக்குத் தமிழ் வழிவகை செய்கிறது. 

“வாங்க வாங்க” என வீட்டுக்கு வருபவர்களை வாய் நிறைய அழைக்கிறோம். “வாங்க வா” என ஒருவனைக் கடைக்கு அழைக்கிறோம். இதைப் போலத்தானே அந்தத் தொடர்களில் சொல்வதும். ஓர் உதாரணம் தருகிறேன். கல்லிடைக்குறிச்சி கிராமத்தில் என் நண்பனின் தாத்தா திண்ணையில் அமர்ந்திருப்பார். போவோர் வருவோரை நிறுத்திப் பேசுவதுதான் அவருக்குப் பொழுதுபோக்கு. கீரை விற்பவரிடம், “கீரையா விக்கற? என்ன கீரை? கட்டு எவ்வளவு?” என்று விசாரிப்பார். அவ்வளவுதான். வாங்க எல்லாம் மாட்டார். 

அந்த வழியாக நான் போகிறேன் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எங்கள் சம்பாஷணை இப்படி இருக்கும்.

தாத்தா: எங்கடா போற?

நான்: சும்மா, இப்படிக் கடைக்குப் போய் சாமான் வாங்கங்க. உங்களுக்கும் வாங்க எதாவது இருந்தா நீங்களும் பாட்டியும் வாங்கங்க. இல்லை நீங்க மட்டுமாவது வாங்க வாங்க. 

இதில் என்ன குழப்பம் கண்டீர்? என்ன பிழை கண்டீர்? வாங்குவதற்காகத்தானுங்க என்பதை வாங்கங்க எனச் சுருக்கினாலா தவறு? அல்லது நீங்கள் வாருங்கள் என்பதை மரியாதை ஒருமையில் நீங்க வாங்க என்றும், நீங்களும் பாட்டியும் வாருங்கள் என்பதை மரியாதைப் பன்மையாக வாங்கங்க என்பது தவறா? சுருக்கமாகச் சொன்னால்

• வா. ஒருத்தன் / ஒருத்தி வர. 

• வாங்க. பல ஒருத்தன்கள் / ஒருத்திகள் வர. அல்லது மரியாதைக்குரிய ஒருவர் வர. 

• வாங்கங்க. பல ஒருவர்கள் வர.

  
  

இப்படி மிகைத் திருத்தம் செய்வது இவர் மட்டுமல்ல. இவர் வளர்த்துவிட்டவர்கள் அனைவருமே ஒரு விதப் பண்டிதத்திமிரோடுதான் அலைகிறார்கள். முன்னேர் செல்லும் வழிதானே பின்னேரும் செல்லும். முக்கியமாக இலவசக்கோனாரோ கொத்தனாரோ. அப்படி ஒருத்தன் அலைகிறான். மிகைத் திருத்தச் செம்மல். அண்மை என்பதை அருகாமை என்று சொல்லக் கூடாது. முயற்சித்தல் என்றால் தவறு. அவைகள் இவைகள் என்றெல்லாம் சொல்லக் கூடாது என்று எதற்கெடுத்தாலும் தொல்காப்பியரின் எள்ளுப்பேரன் மாதிரி எப்பொழுதும் எதையாவது சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறான். இவற்றில் எதுவய்யா பிழை? எல்லாமே தமிழ்தானே. 

ஆமை புகுந்த வீடு உருப்படாது என்பது ஒரு பழமொழி. ஏன் அப்படி என்ற கதைக்குள் போக வேண்டாம். அது நம்மை வேறு பக்கம் இழுத்துச் சென்று விடும். ஆனால் வழிவழியாக வந்த மொழி தவறாகுமா என்ன? வீடு உருப்படாது என்றால் வீட்டில் உள்ள செல்வம் போய்விடும், நிம்மதி போய்விடும், மகிழ்ச்சி போய்விடும். இப்படி எல்லாமே விட்டு விலகி விடும். ஆனால் அதே ஆமை கண்ணில் படாதவாறு அருகிப் போனால் அங்கு என்ன நடக்கும்? அந்த வீட்டில் நிம்மதி இருக்கும். செல்வம் இருக்கும். பணம் இருக்கும். பொருள் இருக்கும். இப்படி எல்லாமே கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருக்கும். இப்படிக் குறைவில்லாமல் எல்லாமே பக்கத்தில் இருப்பதைத்தான் ஆமை அருகியது போல எனச் சொல்லத் தொடங்கி அது அருகாமை என்று ஆனது. கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் வளங்கள் இருப்பதை அருகாமை எனச் சொல்லத் தொடங்கி அது பக்கத்தில் இருப்பதை, அண்மையைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறியது. அதனால் அண்மை என்பதைச் சொல்ல அருகாமை என்பது நல்ல தமிழே அன்றி இந்த இணையப்பண்டிதர்கள் சொல்லித் திரிவது போலத் தவறொன்றுமில்லை. 

அடுத்து முயற்சித்தலுக்கு வருவோம். முயல்வது முயற்சி. வள்ளுவப் பெருந்தகை முயற்சி திருவினையாக்கும் என்கிறார். முயற்சி ஒருவனுக்குச் செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும் என மு. வரதராசனார் அதற்கு உரை எழுதி இருக்கிறார். ஆக முயற்சி என்பதே வெற்றி என்பது தமிழர் பண்பாடு. அதைத்தானேய்யா முயற்சித்தலும் சொல்கிறது. சித்தித்தல் என்றால் வாய்த்தல். காரியம் சித்தித்தது என்றால் கைகூடியது எனப்பொருள். முயல்வது திருவினையானது என்பதை முயல்வது சித்தித்தது என்று சொல்கிறோம். முயல்+சித்தித்தது புணர்ச்சி விதிகளின்படி முயற்சித்தித்தது என்றானது. அது காலப்போக்கில் முயற்சித்தது என்றானது. வள்ளுவன் வாக்கை மெய்யாக்கும் சொல் ஐயா இது. இதையா பிழை என்கிறீர்? 

சங்கப்பாடல்கள் படித்திருக்கிறீர்களா? பண்டையத் தமிழர் வாழ்வுமுறை தெரியுமா? அவர்கள் இயற்கையோடு எப்படி ஒன்றியிருந்தார்கள் என்றாவது யோசித்திருக்கிறீர்களாய்யா? சொல்கிறேன் கேளுங்கள். 

தமிழர்கள் விருந்தோம்பலில் சிறந்தவர்கள். விருந்தோம்பல் என்று ஐயன் வள்ளுவன் ஓர் அதிகாரமே எழுதி இருக்கிறார் அல்லவா. அன்றைய விருந்தோம்பலில் முக்கியமான பங்கு வகித்தது வந்தவர்களுக்கு கள் அருந்தத் தருவது. அன்று அருந்தப்பட்டவை இயற்கை முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட கள். இதனால் உடலுக்குக் கேடு ஏற்படாது மாறாக அவை வலு சேர்க்கும் என்று நம்பப்பட்டது. கள் அன்றைக்கு மன்னர் முதல் மக்கள் வரை அனைவரும் பருகிய பானமாக விளங்கியது. ஆண்கள் மட்டுமின்றி பெண்களும் கள் பருகியது குறித்து எத்தனையோ பாடல்கள் உள்ளன. 

“சிறிய கள் பெறினே எமக்கீயும், பெரிய கள் பெறினே யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்துண்ணும்.. “ என ஔவை அதியமானைக் குறித்துப் பாடும் பொழுது அரசர் முதல் அன்றாடங்காய்ச்சிகள் வரை, ஆணும் பெண்ணும் என்று அனைவரும் பருகிய பானம், அதிலும் கொஞ்சமே இருந்தால் வந்தார்க்குத் தர வேண்டும் என்ற எண்ணம் என அனைத்தையும் இப்பாடல் ஒன்றே சொல்லிவிடுவதைக் காணலாம். 

அரிசியை நொதிக்க விட்டுப் பெறப்படும் தோப்பி, தென்னையிலிருந்தும் பனையிலிருந்தும் இறக்கப்படும் மகிழ், நன்றாக வடிகட்டப்பட்ட தேறல், பூக்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் பூக் கள் என வகைவகையான கள் பருகப்பட்ட காலம் அது. விருந்தினர் வரும் பொழுது பானைகளில் ஊறல் போடப்பட்டிருக்கும் கள் பானைகளைக் காட்டி அவை கள் என விவரிப்பார்கள். அருந்தியவர்கள் அக்கள்ளின் சுவையைப் பாராட்டும் படி இவை(யல்லவோ) கள் என்று சொல்வார்கள். இயற்கை முறையில் தயாரிக்கப்படும் கள்ளை இப்படி அவை கள் என்று விவரிப்பதும் இவை கள் எனப் பாராட்டுவதும் நாளடைவில் இயற்கையில் காணப்படும் அழகானவை அனைத்திற்கும் பொதுப்பெயராயின. தமிழர்களின் இயற்கை வழிக் கள் போய் யவனர்கள் கொண்டு வந்ததைக் குடிக்கத் தொடங்கியதால்தான் வள்ளுவர் கள்ளுண்ணாமை பற்றி எழுதினார் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

வானில் பறக்கும் பறவைகளை அவைகள் என்றும் காலைச் சுற்றி வரும் நாய்களை இவைகள் என்றும் சொல்லத் தொடங்கினர். அஃது அஃறிணைப் பொருட்கள் அனைத்தையுமே குறிப்பதாக ஆனது. இதனால் இன்றைக்கு அவைகள் இவைகள் எனச் சொன்னால் அது சங்க காலத்திற்கும் நமக்குமான மொழி சார்ந்த இழை. இரண்டாயிரம் வருடங்களாக நம்மை ஒரே இனமாகக் காட்டும் தொடர்ச்சி என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

அதைத் தவறு எனத் தவிர்க்க முனைந்தால் அந்த இழையை நாமே அறுத்துக் கொள்கிறோம், நம் முன்னோர்களுடனான தொடர்பை நாமே உதறித் தள்ளுகிறோம். இதைச் செய்பவர்கள் தமிழர்கள் அல்லர். 

உண்மையில் தமிழில் என்ன சொன்னாலும் அது சரியாகவே இருக்கும், நாம் சொல்லும் எல்லாமே தமிழ்தான் என்பதை உணர்ந்து கொண்டால் இந்த மிகை திருத்தங்களைச் செய்யத் தோன்றாது. இனியேனும் இந்த இணையப்பண்டிதர்கள் திருந்துவார்களா? மிகை திருத்தங்களைக் கை விடுவார்களா? அந்தத் தமிழன்னைக்கே வெளிச்சம்.