பெரு(ம்) பயணம் - 9

கூஸ்கோ. பதினோராயிரம் அடி உயரத்தில் அமைந்துள்ள நகரம். பெருவின் ஏழாவது பெரிய நகரம். தனது பாரம்பரியத்தின் தலைநகர் எனப் பெரு அரசால் அறிவிக்கப்பட்ட இடம். இன்கா இனத்தவரின் புராதானத் தலைநகரம். தொடர்ந்து மூன்றாயிரம் வருடங்களாக மக்கள் வசித்து வரும் நகரம். யுனெஸ்கோவால் பாரம்பரியத் தலம் என அறிவிக்கப்பட்ட நகரம். ஒவ்வொரு வருடமும் பல லட்சக்கணக்கான சுற்றுலாப் பயணிகள் வரும் நகரம். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். என்னளவில் நான் பார்த்த மிக அழகான மலைநகரங்களில் ஒன்று. 

இன்காவினருக்கும் முன்பே மக்கள் வசித்து வந்த பகுதி இது. பொயுமு 500ஆம் ஆண்டில் இருந்தே இப்பகுதியில் மக்கள் வசித்து வந்துள்ளனர். கில்கே எனப்படும் இனத்தவர் பொயு 900ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1200ஆம் ஆண்டு வரை இங்கு இருந்ததற்கானச் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. அவர்களைத் தொடர்ந்து இன்காவினர் இந்தப் பகுதியின் சக்திவாய்ந்த  இனமாக விளங்கினர். அப்பொழுது கூஸ்கோவை தங்கள் தலைநகராகக் கொண்டனர். 

ப்யூமா எனப்படும் புலி இன மிருகம் இப்பகுதியில் காணக் கிடைக்கும் ஒன்று. இம்மிருகத்தை புனிதமாகக் கருதினர் இன்காவினர். அதனால் இந்நகரை ப்யூமா ஒன்றினைப் போல வடிவமைத்தார்கள். அதன் தலைப்பகுதிதான் நாம் முன்பு பார்த்த சக்ஸேவாமன் கோட்டை. அதன் வால் பகுதியில் ப்யூமாவின் வால் என்ற பெயரில் ஒரு நீரூற்று உள்ளது. இன்று அந்த வடிவத்தைத் தாண்டி பெருநகராக உருவெடுத்திருக்கிறது கூஸ்கோ. 

இன்காவினரைத் தோற்கடித்த பிஸாரோ முதலில் தனது இருப்பை நிலைநாட்டியது கூஸ்கோவில்தான். இதற்குப் பின்னரே லீமா உருவாக்கப்பட்டது. எனவே ஸ்பென் காலனியாதிக்கச் சமயத்திலும் கூஸ்கோ முக்கியமான ஒரு நகராக இருந்தது. இன்கா கோவில்கள் அழிக்கப்பட்டு அவற்றின் மேல் கிருத்துவ தேவாலயங்கள் கட்டப்படுவது இங்குதான் தொடங்கியது. இன்றும் பெரும் தேவாலயங்களைப் பார்த்தோமானால் அவற்றின் அடித்தளம் இன்காவினர் கட்டிய கற்களால் இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. பூச்சு கூட இல்லாமல் அடுக்கப்பட்ட கற்களை உடைக்க இரும்பு ஆணிகளை ஆப்பு போல வைத்து அடித்துதான் எடுக்க முடிந்தது ஸ்பானியர்களால். இன்றும் கூட இது போல ஆணிகள் அடிக்கப்பட்ட கற்களைக் காண முடிகிறது. 

இன்கா கற்களே அடித்தளம்

இன்காவினரின் கட்டமைப்பில் சுவர்கள் செங்குத்தாக இருப்பதில்லை. கீழிருந்து மேல் செல்லும் பொழுது சற்றே உள்ளே சரிவது போன்ற அமைப்பில்தான் அவர்கள் கட்டி இருக்கிறார்கள். இது பூகம்பத்தின் விளைவுகளைத் தாங்கக்கூடிய வடிவமைப்பு. மேலே கட்டப்பட்ட கட்டடங்கள் இடிந்து விழுந்தாலும் இந்தக் கல் சுவர்கள் இன்னும் நிற்பதற்குக் காரணம் இந்த வடிவமைப்புதான் என விளக்கினார் நீலோ. இது போன்ற அமைப்பினை மாச்சுப் பிச்சு, சாக்ஸேவாமன் என எல்லா இடங்களிலும் பார்க்க முடிகிறது. 

இன்காவினர் தங்கள் நாட்டினை டவாண்டின்ஸுயு (Tawantinsuyu) எனப் பெயரிட்டிருந்தனர். நான்கு பகுதிகளின் இணைப்பு என்பது இப்பெயரின் பொருள். அப்பெயருக்கு ஏற்ற மாதிரி நாடு நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு இருந்தது. இந்த நான்கு பகுதிகளுக்கு நடுவே இருப்பதால் கூஸ்கோவை உலகின் தொப்புள் என்று அழைத்திருக்கிறார்கள். கூஸ்கோ என்ற பெயருக்கே நடு அல்லது தொப்புள் என்றுதான் பொருள். 

கூஸ்கோவிற்குக் கிழக்கே இருந்தது ஆண்டிஸுயு என்ற மலைப்பகுதி. இங்கு மரங்கள், பறவைகள், மருத்துவ குணம் கொண்ட செடிகள், தங்கம் போன்ற வளங்கள் மிகுந்திருந்தன. வடமேற்கில் இருந்தது சின்சாய்ஸுயு என்ற பகுதி. இது விவசாய நிலங்கள் மிகுந்த பகுதி. தென்கிழக்கே இருந்தது காண்டிஸுயு என்ற பகுதி. இது கடல்வளங்கள் மிகுந்த பகுதியாகத் திகழ்ந்தது. இறுதியாக தெற்கில் கொயாஸுயு எனப்படும் மலைப்பாங்கான சமவெளிகள். இங்கு யாமா, அல்பகா போன்ற மிருகங்கள் வளர்க்கப்பட்டன. உருளைக்கிழங்கு, உப்பு, தங்கம், வெள்ளி, செம்பு போன்றவை கிடைத்த பகுதி இது. தலைநகர் கூஸ்கோவில் இருந்து இந்த நான்கு பகுதிகளுக்கும் சாலைகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. 

அல்பகா

ஸ்பானியர்கள் கூஸ்கோ வந்த பொழுது மலைக்குச் செல்லும் பாதையைக் காண்பித்து, இந்தச் சாலை செல்லும் மலைகளுக்குப் பெயர் என்ன எனக் கேட்டனராம். அவர்கள்  மொழி புரியாத இன்காவினர் அம்மலைகளில் வசிக்கும் இனத்தவர் பெயர்களைக் கேட்கிறார்கள் என நினைத்து ஆண்டிஸ் எனப் பதிலளித்தனராம். இப்படித்தான் அம்மலைத் தொடருக்கு ஆண்டிஸ் மலைத்தொடர் எனப்பெயர் வந்தது என்ற வரலாற்றுக் கதையைச் சொன்னார் நீலோ. கங்காரு என்ற பெயர் அவ்விலங்கிற்கு வந்தது கூட இது போல ஒரு மொழிப்பிரச்னையினால்தானே. 

கூஸ்கோ நகர் இரு பகுதிகளாக நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்தது. வடக்கில் இருந்த பகுதி சற்றே உயரத்திலும் தென்பகுதி சற்று உயரம் குறைவாகவும் இருந்தன.  தென்பகுதியை விட வடப்பகுதி மதிப்பு கொண்டதாய் இருந்தது. இவற்றிற்கிடையே உள்ள சதுக்கத்தில்தான் விழாக்கள் நடைபெறும். கூஸ்கோவில் இருந்த சூரியக்கோவில் மிகப்பிரச்சித்தமானது. இந்தக் கோயில் தங்கத்தால் வேயப்பட்டிருந்தது. அதே போல இங்கிருக்கும் நிலவுக்கோயில் வெள்ளியால் வேயப்பட்டிருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல் தங்கத்தாலும் வெள்ளியாலும் செய்யப்பட்ட வயல்வெளி மாதிரிகள், மிருகங்களின் சிலைகள், பறவைகளின் சிலைகள் என விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷங்களால் இக்கோயில் நிறைக்கப்பட்டிருந்தது. தங்கத்தால் செய்யப்பட்டிருந்த சூரியனின் சிலையின் மாதிரிகளை பல இடங்களிலும் பார்க்கலாம். சுற்றுலாப் பயணிகளும் விரும்பி வாங்கிச் செல்கிறார்கள். 

சூரியக் கோவில் சிதலத்தில் தேவாலயம்

சூரியன் சிலை

இந்த சூரியன் சிலை போலவே சுற்றுலாப் பயணிகள் பலரும் வாங்குவது எருது சிலைகளை. அருகில் உள்ள புக்காரா என்ற ஊரில் செய்யப்படுவதால் இதனை புக்காரா எருதுகள் என்கிறார்கள். இந்த புக்காரா எருது சிலைகளை வீட்டின் மேல் பொருத்துவது இவர்களின் வழக்கமாக இருக்கிறது. செழிப்பையும் நல்லூழையும் இவை கொண்டு வரும் என்பது இவர்கள் நம்பிக்கை. 

பிரம்மாண்டமான இந்தச் சூரியக் கோயிலை இடித்து அதன் மேல் சாண்டோ டொமினிகா மடாலயத்தைக் கட்டினார் பிஷப் வின்செண்டே டி வல்வெர்டே. இவர்தான் கூஸ்கோவின் முக்கியச் சதுக்கத்தில் வெற்றிகளின் தேவாலயம் என்ற பெயரில் பெரிய தேவாலயம் ஒன்றைக் கட்டினார். இதுவும் ஒரு இன்கா கோயிலை இடித்துக் கட்டப்பட்டதுதான். பூகம்பத்தால் சரிந்த இந்த தேவாலயம் மீண்டும் மீண்டும் கட்டப்பட்டது. நாங்கள் சென்றது கிருத்துமஸ் அன்று என்பதால் தங்கள் இல்லங்களில் பிறந்த யேசுவை ஒரு கூடையில் வைத்து இந்தத் தேவாலயத்திற்குக் கொண்டு வந்து ஆசி பெற்றுச் சென்றனர் இங்குள்ளவர். சதுக்கத்திலும் கிருத்துமஸ் கொண்டாட்டங்கள் பெரும் வாணவேடிக்கையோடு நடைபெற்றது. 

ரியோ டி ஜெனீரோ நகரில் இருப்பது போலவே இங்கு கைகள் விரித்தபடி இருக்கும் ஏசுவின் பெரிய சிலை ஒன்று இருக்கிறது. இந்தச் சிலையை வெள்ளைக் கிருத்து என அழைக்கிறார்கள். ஏனென்றால் இங்கு ஒரு கருப்பு கிருத்துவும் இருக்கிறார். உள்ளூர் மக்களை கத்தோலிக்க மதத்தைத் தழுவச் செய்ய, அவர்களைப் போலவே கிருத்துவையும் மாற்றினால் எளிதாக இருக்கும் என ஸ்பெயினின் பிலிப் III அரசர் நினைத்ததால் அப்படி ஒரு சிலை செய்யப்பட்டது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்த சிலையாக இது கருதப்படுகிறது. 

சுவர்களில் வரையப்படும் கிராபிட்டி வகை கலை இங்கு பெரிதும் காணப்படுகிறது. சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு கலைப் பகுதிகளை விற்பனை செய்ய ஒரு பகுதியே இருக்கிறது. பொதுவாகவே கலைகளுக்கு பெருமதிப்பு தரும் ஊராகத் திகழ்கிறது கூஸ்கோ. 

எளிமையான மக்கள், அருமையான தட்பவெட்பநிலை, அழகான ஊர் என கூஸ்கோ என் மனத்தை மிகவும் கவர்ந்துவிட்டது. ஆனால் இங்கிருந்து கிளம்பும் நேரம் வந்துவிட்டதே. உண்மையிலேயே காடு வா வா என்கிறது. 

பிகு: புகைப்படங்கள் எல்லாம் நம் கைவண்ணம்தான். மேலும் பலப் புகைப்படங்கள் இத்தளத்தில் உள்ளன -  கூஸ்கோ புகைப்படங்கள்

பெரு(ம்) பயணம் - 8

1911ஆம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம்.  தொலைந்த நகரமான வில்காபம்பாவைத் தேடி அலைந்த யேல் பல்கலைக்கழகத்தின் ஹிராம் பிங்க்ஹம் (Hiram Bingham), தனது இலக்கை எட்டிவிட்டதாகவே நினைத்தார். கானகத்தூடே செடி கொடிகளை வெட்டி, மரங்களைச் சாய்த்துப் பாலங்களாக்கி மெதுவாக சென்று கொண்டிருந்த அவர் கண்ணில் பட்டனர் அங்கு இருந்த சில விவசாயிகள். அவர்களிடம் விசாரிக்க, சற்று தொலைவில் இருக்கும் ஒரு இடத்தை காண்பிக்க ஒரு சிறுவனை அவருடன் அனுப்பினர். அங்கு அவர் கண்டது கல்லால் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கோட்டை போன்ற அமைப்பை. பெருங்கற்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்தன அந்தக் கோட்டையின் மதிற்சுவர்கள். எந்த வித பூச்சும் இல்லாமல் மிகக் கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தன அப்பெரும் கற்கள். அவரின் கத்தி முனை கூட அவற்றிக்கு இடையே போக முடியாத அளவு கச்சிதம். எதோ ஒரு முக்கியமான இடத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறோம் என அவருக்குப் புரிந்தது. இதுதான் வில்காபம்பா என நம்பினார். ‘இன்காவினரின் தொலைந்த நகரம்' என்று அவர் எழுதிய புத்தகம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. 

கிட்டத்தட்ட ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வேறொரு இடத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சிதைவுகளை ஆராய்ந்து அந்த இடம்தான் வில்காபம்பா என நிரூபிக்கப்பட்டது. இதில் நகைமுரண் என்னவென்றால் 1911ஆம் ஆண்டு பிங்க்ஹம் இந்த இடத்தைத் தாண்டித்தான் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். இந்தச் சிதைவுகளைக் கண்ட அவர் அவற்றைப் பெரிதாக நினைக்கவில்லை. பிங்க்ஹம் கண்டுபிடித்தது வில்காபம்பா இல்லை என்றால் அது என்ன? பிங்க்ஹம் கிட்டத்தட்ட நூறு எலும்புக்கூடுகளைக் கண்டெடுத்தார். அவற்றில் முக்கால்வாசி பெண்களின் எலும்புக்கூடுகளாய் இருந்தன. இதனால் இந்த இடம் பெண் துறவியர்களுக்கான மடமாக இருக்கலாம் என்ற ஒரு கருத்து முன்வைக்கப்பட்டது. 

இந்த இடத்தைப் பற்றி வரலாற்றில் குறிப்புகளே இல்லை. இன்கா நாகரிகத்தில் இது பற்றிப் பேசப்படவில்லைம் பின் வந்த ஸ்பானிஷ் வரலாற்றிலும் இது குறித்த செய்திகளே இல்லை. இது ஒரு மர்மப் பிரதேசமாகவே விளங்கியது. அதற்கு ஏற்றாற்போல் பல கதைகளும் புனையப்பட்டன. இன்கா வம்சத்தினரின் மூதாதையர்கள் தோன்றிய இடம் என்றும் சொல்லப்பட்டது.  கடவுள்களுக்கு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்பதால் உயரத்தில் உள்ள, உருபம்பா நதி சூழ்ந்த புனிதத்தன்மை கொண்ட இடம் என்பதால் இது இன்காவினரின் புனிதத் தலமாக இருக்கலாம் என்று எண்ணினார்கள். ஆனால் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட கட்டடங்கள், அவற்றின் அமைப்பைப் பார்த்தால் கோயில்கள், வானவியல் கூடங்கள், விவசாயத்திற்குத் தேவைப்படும் இடங்கள், வீடுகள், முற்றங்கள் என்று ஐந்து மைல் பரப்பளவில் விரிந்து கிடக்கும் இந்த இடம் வெறும் கோயிலாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும் நினைத்தார்கள். 

அங்கு கிடைத்த எலும்புக்கூடுகளை ஆய்வு செய்கையில் அவை வெறும் பெண்களின் எலும்புக்கூடுகள் மட்டுமில்லை ஆண்களின் எலும்புக்கூடுகளும் சம அளவில் இருப்பதைக் கண்டறிந்தார்கள். இவர்கள் எல்லாரும் இன்கா இனத்தவர் மட்டுமில்லை பெருவின் மற்ற இடங்களில் வாழ்ந்த இனங்களில் இருந்தும் இருக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்கள். இவற்றை எல்லாம்  சேர்த்துப் பார்க்கும் பொழுது இந்த இடம் ஒரு பல்கலைக்கழகமாகச் செயல்பட்டிருக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். இவை எல்லாமே யூகம்தான். தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. 

இதுதான் இன்று உலகின் புதிய ஏழு அற்புதங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் மாச்சுப் பிச்சு. இதனை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தது பிங்க்ஹம் என்றாலும் இங்கு முதலில் வந்தவர் இல்லை அவர். அவருக்கும் முன்பே 1902ஆம் ஆண்டு பெருவின் அகுஸ்டின் லிஸார்க்கா என்பவர் இந்த இடத்தைக் கண்டுபிடித்ததாகவும் அரசு ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் போனதால் அவரின் கண்டுபிடிப்பு பிரபலமாகாமல் போனதாகவும் ஒரு தகவல் உண்டு. இங்குள்ள ஒரு பாறையில் அகுஸ்டின் அவர் பெயரைப் பொறித்து வைத்திருப்பதை பிங்க்ஹம் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அகுஸ்டினுக்கும் முன்பே சில கிருத்துவ மதப்பணியாளர்கள், இந்தப் பகுதியில் வசித்தவர்கள் எனப் பலரும் இங்கு வந்திருப்பதற்கான தடயங்கள் கிடைத்துள்ளன. இங்கிருந்தவர்களுக்கு எப்பொழுதுமே இந்நகரத்தைப் பற்றித் தெரிந்திருந்ததால் இதை தொலைந்த நகரம் எனச் சொல்வதே தவறு. ஆனால் ஸ்பானியர்கள் கண்ணில் படாமல் இருந்ததால் மற்ற இடங்களைப் போலல்லாமல் இது அவர்களால் அழிக்கப்படவில்லை. இன்றும் கட்டுமானங்களில் 75% மேல் இன்காவினர் கட்டியபடியே இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

நம் பெரு பயணத்தின் நோக்கமே மாச்சுப் பிச்சுவைப் பார்ப்பதுதான். நல்ல வேளை நாம் பிங்க்ஹம் போல காடு மலை ஏறி வர வேண்டியது இல்லை. ஓயான்டைடாம்போவில் இருந்து விஸ்டாடோம் ரயில் மூலம் அகுவாஸ் காலியண்டேஸ் (Aguas Calientes, சுடுநீர் எனப் பொருள்) என்ற இடத்திற்கு வந்தோம். இந்த மலைப்பகுதியில் சுடுநீர்ச் சுனைகள் இருப்பதால் இந்தப் பெயர். மாச்சுப் பிச்சுவிற்கு அருகில் இருக்கும் ஊர் இதுதான். இங்கிருந்து மாச்சுப் பிச்சு வரைச் செல்ல பேருந்துகள் இயக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பேருந்துகளுக்குப் பிங்க்ஹம் பெயரைத்தான் சூட்டி இருக்கிறார்கள். மாச்சுப் பிச்சுவின் அடிவாரம் வரை இந்தப் பேருந்துகள் செல்கின்றன. 

இங்கும் பூட்டுகள்

50 ஆண்டு நினைவுக் கல்வெட்டு

தென்னமெரிக்காவிலேயே அதிகச் சுற்றுலாப்பயணிகள் வரும் இடமாக மாச்சுப் பிச்சு திகழ்கிறது. இந்தக் கூட்டத்தினால் சுற்றுச்சூழல் கெடுவதைப் பார்த்த பெரு அரசாங்கம் சுற்றிப்பார்க்க வருபவர்கள் எண்ணிக்கையை கட்டுப்படுத்தி இருக்கிறது. ஒரு நாளைக்குக் குறிப்பிட்ட அளவு அனுமதிச்சீட்டுகள்தான் வழங்குகிறார்கள். முகவர் மூலம் ஏற்பாடு செய்ததால் முன்பதிவு செய்ய முடிந்தது. மேலேறிச் சுற்றிப் பார்க்க சில ஆயிரம் படிகள் ஏற வேண்டும். ஆனால் ஆங்காங்கே நின்று எதையாவது பார்த்துக் கொண்டே செல்வதால் அத்துணை கடினமாக இல்லை. 

மாச்சுப் பிச்சு என்றால் பழைய மலை எனப் பொருள். இது தற்காலப் பெயர்தான். முன்பு பார்த்த இன்கா பேரரசர் பச்சக்குட்டியின் காலத்தில், பொயு 1450களில் மாச்சுப் பிச்சு கட்டப்பட்டதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். இன்று பார்த்தோமானால் இரு பகுதிகள் கொண்ட தொகுப்பாக இது இருக்கிறது. ஒரு பகுதி விவசாயப்பணிகளுக்காகவும் மற்றொன்று நகர்பகுதியாகவும் இருக்கின்றன. மலையில் படிகள் போல உருவாக்கப்பட்ட விவசாய நிலம், அவற்றிற்கு நீர் கொண்டு சேர்க்க நீர்வழிகள், அறுவடை செய்த பொருட்களைச் சேகரிக்க வீடுகள் என நேர்த்தியாக அமைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. நகர்புறத்தில் அரசக்குடும்பத்திற்கான இடம், மதக்குருமார்களுக்கான இடம், மற்றவர்களுக்கான இடம் எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த இரு பகுதிகளுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய சதுக்கம் உள்ளது. இவை மட்டுமல்லாமல் சூரிய கடவுளுக்கான கோயில், காண்டார் பறவைக்கான கோயில், மலைகளுக்கான கோயில், பலிபீடங்கள், வானவியலுக்கான ஆராய்ச்சிக்கூடம் எனப் பலக் கட்டடங்கள் உள்ளன. கல்லால் செய்யப்பட்ட சூரியனை ஆதரமாகக் கொண்ட கடிகாரங்கள், நாள்காட்டிகள், நட்சத்திரங்களையும் கோள்களையும் பார்க்கக்கூடிய அமைப்புகள் பற்றி நீலோ கூறக் கேட்கும் பொழுது மிகச் சுவாரசியமாக இருந்தது. 

படிகளில் விவசாயம்

வானவியல் உபகரணங்கள்

கோயிலின் நேர்த்தியான கற்கள்

மலைகளை வழிபட

பின்னால் இருக்கு மலை போலவே வழிபடும் கல்

இயற்கையாகவே அமைந்த பாறை அமைப்புகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு அவற்றின் மேல் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் கற்களைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட கட்டடங்கள் மழை, வெயில், பூகம்பங்கள் என எல்லாவற்றையும் தாங்கி உறுதியாக நிற்பது அக்காலக்கட்டத்தில் இன்காவினருக்கு இருந்த கட்டுமான அறிவுக்கு சான்று. இவற்றினுள்ளே மழைநீர் வடிகால்களை மறைத்துக் கட்டி இருக்கிறார்கள். இன்று விளையாடக் கிடைக்கும் லெகோ செங்கல்கள் போல ஒன்றில் ஒன்று பொருந்தும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட கற்கள் கொண்டு கட்டடங்களைக் கட்டி இருக்கிறார்கள். இரண்டு கற்களில் கால்வாய் போன்ற அமைப்பை வெட்டி, ஒன்றின் மேல் ஒன்று தலைகீழாக வைக்க தண்ணீர் செல்லும் குழாய்கள் போலச் செய்துள்ளார்கள். இவ்வளவு வேலைப்பாடுகள் இருந்தாலும் எங்கும் ஒரு இரும்பு ஆணி கூடக் கிடையாது. பார்க்கப் பார்க்க பிரமிப்பாக இருக்கிறது. 

பாறைகளே அடித்தளம்

அதிலும் கோயில்களும் அரசக் குடும்பத்தினரின் இடங்களும் கட்டப்படும் பொழுது மிகச் சரியாகப் பொருந்தும் கற்களைக் கொண்டும் மற்ற இடங்களில் அவ்வளவு துல்லியம் இல்லாமல் இருப்பதும் இவர்கள் எப்படி எல்லாவற்றையும் யோசித்து ஆயத்தம் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இவற்றைக் கட்ட நாட்டின் பல பகுதிகளில் இருந்து ஆட்களைக் கொண்டு வந்துள்ளனர். அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்திருக்கலாம் என்றும் சொல்கின்றனர். வேலையில் சுணக்கம் காட்டினால் ஒரே முடிவுதான். தலையைக் கொய்து விடுவார்களாம். பாதி வேலை செய்து விடப்பட்ட கற்கள் பல இருக்கின்றன. இவர்களது வேலையாகத்தான் இருக்கும். 

இன்கா நாகரிகம் பெரிய நகரங்களை பலவற்றை நிர்மாணித்தது. அதன்படிப் பார்த்தோமானால் மாச்சுப் பிச்சு பெரிய நகரமில்லை. ஆயிரம் பேர்வரைதான் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் இவர்கள் இங்கு வரத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் என்பதால்தான் இந்நகருக்கு ஒரு தனி மரியாதை. இப்படி மாச்சுப் பிச்சுவைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது ஒரு குண்டை வீசினார் நீலோ. “அதோ பின்னால் தெரிகிறதே, காண்டாமிருகத்தின் கொம்பைப் போலத் தோன்றும் மலை, அதைத்தான் நாம் நாளை ஏறப் போகிறோம்" என்றார். 

வ்வாய்னாப் பிச்சு

படத்தைப் பெரிதுபடுத்திப் பார்த்தால் படிகள் தெரியும், அதில் ஏறும் ஆட்களின் அளவைக் கொண்டு மலை எவ்வளவு பெரியது என அறிந்து கொள்ளலாம். 

அந்த சிகரத்தின் பெயர் வ்வாய்னாப் பிச்சு (Huayna Picchu), இளைய மலை எனப் பொருள். இந்த மலை மாச்சுப் பிச்சுவிற்கு வடதிசையில் இருக்கிறது. எனவே இதை ஏற மாச்சுப் பிச்சுவைத் தாண்டித்தான் போக வேண்டும். மலை ஏறித் திரும்ப வர சுமார் இரண்டரை மைல் தூரம். ஆனால் ஆயிரம் அடி உயரம் ஏற வேண்டும். படிகள், படிகள், மேலும் படிகள். மொத்த தூரமும் படி ஏறுவதும் இறங்குவதும்தான். சமயங்களில் இரு கைகளையும் கொண்டு கிட்டத்தட்ட தவழ்ந்து ஏற வேண்டிய பகுதிகளும் இருந்தன. 

பாதி தூரத்தில் என்னால் முடியுமா என்ற சந்தேகம் தலைதூக்கியது. ஆனால் தேவையான அளவு ஓய்வெடுத்து மெதுவாகச் செல்லலாம். கவலைப் படவேண்டாம் எனச் சொல்லி உறுதுணையாக இருந்து மேலேக் கூட்டிச் சென்றார் எங்கள் வழிகாட்டி நீலோ. 

அதிலும் உச்சிக்கு கொஞ்சம் முன்பு வரும் படிகள் மரணப்படிகள் (Stairs of Death) என அழைக்கப்படுகின்றன. செங்குத்தாக இருக்கும் சிறுபடிகள், 60 டிகிரி சாய்வில் இருக்கின்றன இவை. ஒரு பக்கம் கிடுகிடு பள்ளம் பிடித்துக் கொள்ள பிடிமானம் ஏதும் கிடையாது. கொஞ்சம் கிறக்கமாகத்தான் இருந்தது. இறங்கும் பொழுது ஒரு சிறிய குகை அமைப்பின் உள் செல்ல வேண்டும். என் பருமனான உடலை வைத்துக் கொண்டு எங்கேனும் சிக்கிக் கொள்வேனோ எனப் பயமாகத்தான் இருந்தது. 

ஆனால் முயற்சி செய்து மேலே சென்றுவிட்டால் காணக்கிடைக்கும் காட்சிகள் மிக அழகானவை. தூரத்தில் ஓடும் உருபம்பா நதி, அகுவாஸ் காலியண்டேஸ் நகர், மாச்சுப் பிச்சு கட்டடங்கள், அழகான மலைப்பகுதிகள், பள்ளத்தாக்குகள் என்று பார்க்கும் இடமெல்லாம் இயற்கை அழகுதான்.

உச்சியில் இருந்து பார்க்கக் கிடைக்கும் காட்சி

ஒரு சமயத்தில் இருநூறு பேருக்கு மட்டும்தான் ஏற அனுமதி. அது போல இரண்டு குழுக்கள் ஆக மொத்தம் நானூறு பேர்தான் ஏற முடியும். எனவே முன்பதிவு செய்தல் அவசியம். இங்கும் முகவர் மூலம் செல்வதே சிறந்தது. என்னால் ஏற முடிந்தது, நானும் வ்வாய்னா பிச்சு மலையை ஏறி விட்டேன் என்று சொல்லிக் கொள்வதற்காகவே இம்மலையை ஏறிவிட வேண்டும் என நினைத்தேன். அதனைச் செய்ய முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி.

உச்சியில் மகிழ்ச்சி, காண்டார் பறவை போல நீலோ

மாச்சுப் பிச்சுவும் சரி, வ்வாய்னாப் பிச்சுவும் சரி எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்யும் விதமாகவே இருந்தன. கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள்தாம். மலையில் இருந்து இறங்கிய பின், பேருந்தில் அகுவாஸ் காலியண்டஸ் சென்று, அங்கிருந்து ரயிலில் ஓயான்டைடாம்போ திரும்பினோம். அங்கிருந்து நாங்கள் சென்றது கூஸ்கோ நகரம். நாளை கூஸ்கோ நகருலா. 

பிகு: புகைப்படங்கள் எல்லாம் நம் கைவண்ணம்தான். மேலும் பலப் புகைப்படங்கள் இத்தளத்தில் உள்ளன -  கூஸ்கோ புகைப்படங்கள்

பெரு(ம்) பயணம் - 7

கடல்மட்டத்தில் இருக்கும் லீமாவில் இருந்து மலையுச்சியில் இருக்கும் கூஸ்கோ செல்ல ஒன்றரை மணி நேர விமானப்பயணம். கூஸ்கோ இன்கா நாகரிகத்தின் தொன்மையான தலைநகரம். பதினோராயிரம் அடி உயரத்தில் இருக்கிறது. சுமார் ஐந்து லட்சம் பேர் வசிக்கும் இந்நகரத்தை பெருவின் கலாச்சாரத் தலைநகராக அறிவித்துள்ளது இந்நாட்டு அரசு. ஆனால் நாம் இன்று கூஸ்கோ நகருக்குள் செல்லப் போவதில்லை. அங்கு பின்னர் வரலாம். விமானநிலையத்தில் இருந்து நாம் நேராகச் செல்ல இருக்கும் இடம் புனிதப் பள்ளத்தாக்கு (Sacred Valley).

இங்கு எங்களுக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர் நீலோ. தொலைக்காட்சியில் நைல் நதி பற்றிப் பார்த்த இவரது பெற்றோர்கள் அதன் நினைவாக இவருக்கு நீலோ என்ற பெயர் சூட்டியதாகச் சொன்னார். க்வெட்சுவா, ஸ்பானிஷ், ஆங்கிலம் என பல மொழிகள் அறிந்தவர். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பொறுமையாக பதில் சொல்வது, பார்க்கும் இடங்கள் பற்றி அனைத்து விபரங்களையும் சொல்வது, நமக்கு வேண்டியதை முகம் சுளிக்காமல் செய்து தருவது எனப் பயணத்தின் இந்தப் பகுதியை இனிமையாகச் செய்தவர் நீலோ. இந்தப் பகுதி அதிகம் தகவல்களைக் கொண்டிருப்பது இவரால்தான். நீளமாகப் போனால் அதற்குக் காரணமும் இவரே!

வழிகாட்டி நீலோ

அங்கு செல்லும் வழியில் நாம் முதலில் காண்பது சக்ஸேவாமன் (Saqsawaman). க்வெட்சுவா மொழியில் அரசரின் கழுகு அல்லது கழுகின் இடம் எனப் பொருள். அரசர் ஒருவர் தன் மீது அமர்ந்த கழுகு ஒன்றிற்கு உணவளித்த இடம் என்பது ஐதிகம்.  கூஸ்கோ நகரின் வட எல்லை அருகே இருக்கும் இடம். இன்காவினரால் கட்டப்பட்ட மிகப்பெரும் கோட்டை. இன்கா நாகரிகத்தின் பேரரசர்களில் ஒருவரான பச்சகுட்டி (Pachacuti) அவர்களால் தொடங்கப்பட்டு அவர் பின் வந்த அரசர்களால் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட இருபதாயிரம் வேலையாட்களைக் கொண்டு கட்டி முடிக்கப்பட்டது இந்தக் கோட்டை. பல அடுக்குகள் கொண்ட இந்தக் கோட்டை, பூகம்பங்களால் அழியாமல் இன்றும் நிற்பது அதன் உறுதிக்குச் சான்று.

கிட்டத்தட்ட ஏழாயிரத்து ஐநூறு ஏக்கர்களில் விரிந்திருக்கும் இந்தக் கோட்டையில் சூரியனுக்கும் (Inti) பூமிக்கும் (Pachamama) கோயில்கள் இருக்கின்றன. உயரத்தில் இருப்பதால் இந்தக் கோட்டையைத் தகர்க்கப்படவே இல்லை. ஆயிரம் போர்வீரர்களுக்கு மேல் இக்கோட்டையில் இருந்ததாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கின்றனர். நாலு மீட்டர் உயரம் நூறு டன் எடை கொண்ட கற்கள் வைத்து இக்கோட்டையின் சுவர்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. பூச்சு வேலைகள் ஏதுமில்லாமலேயே இக்கற்கள் இடைவெளி இன்றி கட்டப்பட்டு இருப்பது இன்காவினரின் கட்டடக் கலையின் சிறப்பம்சம்.

இங்குள்ள பழங்குடியினர் வசிக்கும் இடம் ஒன்றைப் பார்த்தோம். அவர்கள் இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் முறை பற்றியும் அவர்களின் நெசவுத் தொழில் பற்றியும் அழகுற விளக்கினார் அங்கிருந்த பெண் ஒருவர். லாமா, விக்யூன்யா போன்ற விலங்குகளில் முடியில் இருந்து நெய்த துணிமணிகளை விற்பனையும் செய்கின்றனர். 

தொடர்ந்து செல்லும் வழியில் மலை முகட்டில் தொங்கவிடப்பட்டு இருக்கும் கண்ணாடிக் கூண்டுகளைப் பார்த்தோம். இவை சுற்றுலாப் பயணிகள் தங்குவதற்கானவையாம். மலைமுகட்டில் தொங்குவது தேவையா என யோசித்தால் அங்கு செல்ல நூலேணிகளைப் பிடித்து ஏறிச் செல்ல வேண்டுமாம். ஐயோ சொக்கா, இது நமக்கில்லை என்ற வசனம்தான் நினைவிற்கு வந்தது. இணைத்திருக்கும் தளத்தில் இருக்கும் விடியோவில் இந்த நூலேணிப் பாதை இருக்கிறது. 

இவற்றை எல்லாம் பார்த்துவிட்டு நாங்கள் வந்து சேர்ந்தது ஓயான்டைடாம்போ (Ollantaytambo) என்ற ஊர். இன்று மாச்சுப் பிச்சுவின் நுழைவாயில் என்று அறியப்பட்டாலும் ஒரு காலத்தில் இது இன்கா தலைநகராக இருந்த இடம். பிஸாரோ ஆட்சியைப் பிடித்த பின் அவரை எதிர்த்துப் போராடிய இன்கா அரசர்களும் கூட இங்குதான் வசித்தார்கள். இங்குள்ள மலை மேல் இருக்கும் கோட்டை, சூரியக் கோயில், களஞ்சியங்கள், இந்த ஊரின் நடுவில் இருக்கும் சதுக்கம், சுற்றி உள்ள கடைகள் எனப் பார்க்கப் பல இடங்கள் உள்ளன.

உயரத்தில் களஞ்சியம்

ஓயாண்டைடாம்போ கோட்டை

ஓயான்டைடாம்போவின் சிறப்பு இங்கிருந்து மாச்சுப் பிச்சுவிற்குச் செல்லும் ரயில் பாதைதான். மாச்சுப் பிச்சு செல்ல மலையில் ஹைக்கிங் செய்வது ஒரு வழி. நான்கு நாட்கள் மலையேறிச் செல்ல வேண்டும். அது வேண்டாமென்றால் இந்த ரயில் செல்வது ஒன்றுதான் மாற்று வழி. இந்த ரயிலில் முக்கால்வாசி தூரம் சென்று பின் ஒரு நாள் மலையேற்றம் செய்து மாச்சுப் பிச்சு அடைவோரும் உண்டு. விஸ்டாடோம் என்ற கண்ணாடி மாடங்கள் அமைந்த ரயில்கள் என்பதால் செல்லும் வழியில் இயற்கையை நன்றாக ரசிக்கலாம். நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதி இந்த ரயில்நிலையத்திலேயே அமைந்திருந்தது சிறப்பு.  

இந்த விடுதியில் அவர்களே தோட்டத்தில் விளைக்கும் காய்கறிகளைக் கொண்டு சமைக்கின்றனர். காப்பிக் கொட்டையை வறுத்து அரைக்கும் கூடம் உள்ளது. அவர்களே பிஸ்கோ செய்யும் சிறு கூடமும் வைத்துள்ளனர். இவற்றுக்கு எல்லாம் மேலே ஒரு சிறிய பள்ளிக்கூடமும் நடத்தி வருகின்றனர். உண்மையிலேயே பாராட்டத்தக்க சேவை. 

மாச்சுப் பிச்சு செல்வதற்கு முன் வேறு இரு இடங்களைப் பார்த்தோம். முதலில் நாங்கள் சென்றது மொரே (Moray) என்ற இடம். இங்கு ஒரு இடத்தில் வட்டமான படிகளால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு ஒன்று இருக்கிறது. சிறிய வட்டங்கள் ஆழத்திலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வட்டங்கள் பெரிதாவதுடன் அவற்றின் உயரமும் அதிகரிக்கும் வகையில் இந்த அமைப்பு கட்டப்பட்டுள்ளது. சட்டெனப் பார்த்தால் ஒரு விளையாட்டு அரங்கம் போல காட்சியளித்தாலும் இது ஒரு விவசாய ஆராய்ச்சிக் கூடம் என்பது ஆச்சரியம் அளிக்கக்கூடிய தகவல். அந்த சிற்றூரின் தெருக்களில் கொஞ்சம் நடந்தோம்.

இந்தப் படிகளின் உயரம் காரணமாக மேலிருந்து கீழே செல்லச் செல்ல அப்பகுதியின் வெப்பம் அதிகமாகிறது. முதல் படி இருக்கும் இடத்தின் வெப்பத்தில் இருந்து தரை மட்டத்தில் இருக்கும் படியின் வெப்பம் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து டிகிரிகள் அதிகமாக உள்ளதாம். இது மட்டும் இன்றி, ஒவ்வொரு படியிலும் மலையில் எங்கு அந்த தட்பவெப்பம் இருக்கிறதோ அங்கிருந்து மண் எடுத்து வரப்பட்டுள்ளதால் அந்தப் பகுதியின் மண்வளம், தட்பவெப்ப நிலை எல்லாம் இங்கு மீளுருவாக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இந்தப் படிகளுக்கு நிலத்தடி கால்வாய்கள் மூலம் நீர் வரவும் அமைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. 

இந்த அமைப்பினை ஆராய்ச்சி செய்த விஞ்ஞானிகள் எந்த நிலத்தில் எந்த வகைச் செடிகள் நன்றாக வளரும் என்ற ஆராய்ச்சி நடத்தப்பட்ட ஆராய்ச்சிக்கூடம் இது என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளார்கள். கிட்டத்தட்ட ஆறாயிரம் வகை உருளைக்கிழங்குகள், நானூறு வகைச் சோளங்களும் பயிரிடப்பட்டதாகக் கணித்திருக்கிறார்கள். வித்தியாசமான வடிவங்களில் இருக்கும் உருளைக்கிழங்குகளின் படங்களைக் காண்பித்தார் நீலோ. 

இப்படி ஒரு ஆராய்ச்சிக் கூடம்  உண்மையிலேயே ஆச்சரியமான இடம்தான். இங்கிருந்து நாங்கள் சென்றது மராஸ் (Maras) என்ற ஊர். இங்கு மலை மேல் ஏற்படுத்தப்பட்ட உப்பளங்களும் அவற்றில் இருந்து எடுக்கப்படும் உப்பும் மிகப் புகழ் பெற்றவை. இங்கு இருக்கும் மலையில் இருந்து வரும் சுனைநீர், அம்மலையில் இருக்கும் உப்புச் சத்தினை கரைத்துக் கொண்டு வருவதால் உப்பு நீராக இருக்கிறது. இந்த நீரை உப்பளங்களில் தேக்கி நீர் ஆவியாக உப்பு கிடைக்கறது. 

இம்மலையில் கிட்டத்தட்ட ஐந்தாயிரம் உப்பளங்கள் உள்ளன. இங்குள்ள குடும்பங்கள் ஒரு கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் மூலம் இந்த உப்பளங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கு எடுக்கப்படும் உப்பிற்கு புவிசார் குறியீடு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இதே போல போலந்து சென்ற பொழுது க்ராக்கோவ் நகருக்கு அருகே மலைக்கு அடியில் குகைகளாகக் குடைந்து உப்பு எடுப்பதைப் பார்த்தது பற்றி குடும்பத்தாரிடம் சொன்னேன்.

இந்த மலையில், எங்கள் முகவர் நிறுவனம் ஒரு அருமையான விருந்தளித்தார்கள். பெருவின் பாரம்பரிய உணவு வகைகள் மிகச் சுவையாக இருந்தன. இந்த அருமையான சாப்பாட்டுக்குப் பின் விடுதிக்குத் திரும்பினோம். நாளை மாச்சுப் பிச்சுவிற்குப் பயணம். 

பிகு: புகைப்படங்கள் எல்லாம் நம் கைவண்ணம்தான். மேலும் பலப் புகைப்படங்கள் இத்தளத்தில் உள்ளன -  கூஸ்கோ புகைப்படங்கள்

பெரு(ம்) பயணம் - 6

பென்குயின்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருந்ததில் ப்ளெமிங்கோக்களை மறந்துவிட்டேன். கடற்கரை முழுவதும் கொத்து கொத்தாக நின்றுகொண்டிருக்கின்றன இந்த ப்ளெமிங்கோ பறவைகள். இப்பொழுது மட்டுமில்லை. பொயு 1820ஆம் ஆண்டு இந்தக் கடற்கரையில் வந்து இறங்கிய சான் மார்ட்டின் பார்த்த காட்சியும் இதுதான். சரேலென்று கிளம்பி இரு பெரும் இறக்கைகளை விரித்துப் பறந்த ப்ளெமிங்கோ பறவைகள் அவர் கண்களில் தென்பட்டுக் கொண்டே இருந்தன. பெருவிற்கான கொடியை அவர் வடிவமைத்த பொழுதும் இதுதான் அவர் மனக்கண்ணில் இருந்தது. இரு புறமும் சிவந்த இறக்கைகள், நடுவே வெளிரிய உடல் என் ப்ளெமிங்கோ பறவையை நினைவுபடுத்தும்படி இரு புறமும் சிவப்புப் பட்டைகள் நடுவே வெள்ளைப் பட்டை என பெருவின் கொடியை வடிவமைத்தார் சான் மார்ட்டின். அவர் வடிவமைத்த கொடியில் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும் இந்த அடிப்படை சிவப்பு வெள்ளை சிவப்பு வண்ணங்கள் மட்டும் மாறவே இல்லை.

ப்ளாமிங்கோ

பெரு நாட்டின் கொடி

நீர் நாய்களையும், ப்ளெமிங்கோக்களையும், பென்குயின்களையும், மற்ற பறவைகளையும் அவற்றின் குவானோவையும், மூக்கை மூடிக்கொண்டே, பார்த்தாகி விட்டது. அடுத்து பக்கத்து ஊரான பிஸ்கோவிற்குப் போகலாம். 

பிஸ்கோ என்றால் க்வெட்சுவா மொழியில் சிறிய பறவை எனப் பொருள். இந்தப் பகுதியில் நிறைந்திருக்கும் பறவைகளால் இப்பெயரை பழங்குடியினர் சூட்டி இருக்கலாம். ஆனால் இன்று பிஸ்கோ என்றால் பறவைகள் ஞாபகத்திற்கு வருவதில்லை. அங்கு தயாரிக்கப்படும் மதுவின் ஞாபகம்தான் எல்லாருக்கும் வரும். ஷேம்ப்பெயின் என்றால் பிரான்ஸின் பகுதி என்பதையும் விட அங்கு தயாராகும் மதுபானம் ஞாபகத்திற்கு வருவது போல. பத்தமடை என்றால் ஊரைத் தெரியாதவர்களுக்குக் கூடப் பாயைத் தெரிவது போல.

பெருவில் இருந்து ஸ்பெயின் எடுத்துச் சென்றதுதான் அதிகம் என்றாலும் அவர்கள் சிலவற்றை கொண்டும் வந்துள்ளார்கள். அதில் ஒன்று திராட்சைப்பழம். இங்குள்ள தட்பவெட்ப நிலைக்கும் நிலத்தின் வாகிற்கும் ஏற்ப இந்த திராட்சைப் பழங்கள் தனித்துவமான சுவை கொண்டதாகின. தங்களுக்குத் தேவையான பழங்களை, முதல் தரப் பழங்களை, எடுத்துக் கொண்டு மற்றவற்றை பெருவினருக்குத் தந்தார்கள் ஸ்பானியர்கள். அப்பழங்களில் இருந்து செய்யப்பட்டதுதான் நெருப்புநீர் எனப் பொருள் வரும் Aguardiente. நாளடைவில் இப்பெயர் மறைந்து போய், தயாரிக்கப்படும் இடத்தின் பெயரான பிஸ்கோ என்றே அறியப்பட்டது. பிராந்தி வைகை மது என்றாலும் மற்ற இடங்களில் செய்யப்படுவது போலல்லாமல் இங்கு இந்த மது மர பேரல்களில் தயார் செய்யப்படுவதில்லை. அதனால் இதன் சுவை முற்றிலும் திராட்சையில் இருந்தே கிடைப்பது இதன் தனித்துவம் என்கிறார்கள். 

இதே செய்முறையில் சீலேவிலும் மதுபானம் தயார் செய்யப்பட்டது. அதற்கும் பிஸ்கோ என்றே பெயரிட்டனர். சாமர்த்தியமாக 1931ஆம் ஆண்டே புவிசார் குறியீட்டை வாங்கி வைத்துவிட்டனர். இதற்காக தங்கள் நாட்டில் ஒரு சிறிய ஊரின் பெயரைக் கூட பிஸ்கோ என்று மாற்றினர். ஆனால் பிஸ்கோ எங்கள் சொத்து என்ற நிலைப்பாட்டிலேயே இருக்கிறது பெரு. தங்கள் பங்குக்கு அவர்களும் புவிசார் குறியீடு கேட்டு விண்ணப்பம் செய்திருக்கிறார்கள். இரு நாடுகளுக்கும் இடையே இது பெரும் பிரச்னையாக இருக்கிறது. நான் சீலே சென்றிருந்த பொழுது தனிப்பட்ட முறையில் அங்குள்ள நண்பர்கள் பெருவின் பிஸ்கோதான் உண்மையானது எங்கள் பிஸ்கோவை விடச் சிறந்தது என்றார்கள். ஆனால் அவர்களே அதைப் பொதுவெளியில் சொல்ல மாட்டார்கள். இந்த மதுபானச் சண்டை இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. 

பிஸ்கோவில் அதிகம் சுற்ற நேரமில்லை. நேரடியாக விமான நிலையம் செல்ல வேண்டும். அந்தச் சிறிய நகரத்திற்குச் சம்பந்தமில்லாமல் ஒரு பெரிய விமானநிலையம். கேப்டன் எப்ஏபி ரெனான் எலியஸ் ஒலிவேரா சர்வதேச விமான நிலையம் (Capitán FAP Renán Elías Olivera Airport) எனப் பெயரும் பெரிய பெயர். ஆனால் உள்ளே சென்றால் பெரும்பகுதி மூடித்தான் கிடக்கிறது. ஒரு சிறிய பகுதியில் மட்டும்தான் புழக்கம். ஏன் இப்படி எனக் கேட்டால் பொரிந்து தள்ளிவிட்டார் வழிகாட்டி. யாரோ ஒரு அரசியல்வாதியின் கனவாக இவ்வளவு பெரிய விமான நிலையம் அமைந்துள்ளதாகவும், இதனால் பயனே இல்லை என்றும், தீனி போட்டு மாளாத யானையைப் போல இதற்காகும் செலவு கட்டுக்கடங்காமல் இருப்பதாகவும், ஒரே ஒரு விமான நிறுவனம் மட்டுமே சேவை வழங்குவதற்கு எதற்கு இவ்வளவு பெரிய விமான நிலையம் எனக் கதறிவிட்டார். 

நான் இலங்கை சென்றிருந்த பொழுது இதேக் கதையை கேட்டிருந்தேன். அங்கு ராஜபக்ச ஆட்சியில் இருந்த காலத்தில் தன் சொந்த ஊரான அம்பாந்தோட்டைக்கு அருகே மத்தளை ராஜபக்ச பன்னாட்டு விமான நிலையம் என இலங்கையின் இரண்டாவது பெரிய விமான நிலையத்தைக் கட்டியதும், அதற்குப் பயனில்லாமல் போனதும், இதே போல அதை பராமரிக்க ஏற்படும் செலவுகள் குறித்தும், ஒரு சமயம் நெல் மூட்டைகளை பாதுக்காத்து வைத்திட இந்த விமான நிலையம் பயன்பட்டதையும் அங்குள்ளவர்கள் சொல்லிக் குமுறியது என் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. எல்லா இடங்களிலும் அரசியல் ஒரே மாதிரிதான் போல. 

இங்கு நாங்கள் விமானமேறியது அருகில் இருக்கும் நாஸ்கா கோடுகளைப் பார்க்க. சிறிய விமானம்தான். பத்துப் பனிரெண்டு பேர்கள் செல்லக்கூடிய விமானம். எல்லா இருக்கைகளுமே ஜன்னலோர இருக்கைகள்தாம் என்பதால் அனைவராலும் வெளியே பார்க்க முடியும். இந்தச் சுற்றுலா விமானங்கள் மட்டுமே இந்த விமான நிலையத்தில் இருந்து இயக்கப்படுகின்றன. 

அது என்ன நாஸ்கா கோடுகள்? பராகஸ்ஸில் கேண்டலப்ராவைப் பார்த்தோமல்லவா? அது போல நிலத்தில் மிகப்பெரிய அளவில் வரையப்பட்ட சித்திரங்கள் இந்த நாஸ்கா கோடுகள். வெறும் கோடுகள், முக்கோணங்கள், சதுரங்கள், சுருள்கள் என்றெல்லாமும் குரங்கு, சிலந்தி, காண்டார் பறவை, தேன்சிட்டுப் பறவை, மரங்கள், செடிகள் போன்ற உருவங்களும் இப்படி வரையப்பட்டிருக்கின்றன. அளவு பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமானால் முந்நூற்று அறுபது அடி குரங்கு, இருநூற்றுப் பத்து அடி திமிங்கிலம், நானூற்று ஐம்பது அடியில் காண்டார் பறவை, கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் அடி நீளத்தில் பெலிகன் பறவை என எல்லாமே மிகப்பெரிய அளவில் வரையப்பட்ட சித்திரங்கள்தான். 

சிவந்த சமவெளி (Pampa Colorado) என்ற பெயர் கொண்ட பாலைவனத்தில் இச்சித்திரங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன. தரை மட்டத்தில் இருக்கும் ஆழ்ந்த நிறத்தில் உள்ள மண்ணைத் தோண்டி எடுத்தால் கீழிருக்கும் மங்கிய நிற மண் தெரிகிறது. இது சுற்றி இருக்கும் ஆழ்ந்த நிற மண்ணில் இருந்து மாறுபட்டுத் தெரிகிறது. இப்படித் தோண்டித்தான் இந்தச் சித்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இங்கு அடிக்கும் காற்று, இந்த பள்ளங்களில் விழும் மண்ணைத் தொடர்ந்து பறந்துவிடச் செய்வதால் இந்தப் பள்ளங்கள் மூடப்படாமலேயே இருக்கின்றன. இப்படித்தான் இந்தச் சித்திரங்கள் இவ்வளவு நாட்களாகப் பாதுக்காக்கப் பட்டுள்ளன. பராகஸ் இனத்தவரும் அவர்கள்களுக்குப் பின் வந்த நாஸ்கா இனத்தவரும் இச்சித்திரங்களை வரைந்ததாகச் சொல்கின்றனர் ஆராய்ச்சியாளர்கள். 

பறவையும் மரமும் பின்னே பார்வையாளர் மாடமும்

குரங்கிலிருந்து பிறந்தவன்

ஏலியன் இவந்தனோ..

நாஸ்காவில் உள்ள சித்திரங்கள்

எதற்காக இவ்வளவு பெரிய சித்திரங்களைச் செய்தார்கள்? எப்படி இவ்வளவு பெரிய உருவங்களைக் கற்பனை செய்து கணக்குத் தவறாமல் வடிவமைத்தார்கள்? போன்ற கேள்விகளுக்கு நம்மிடையே பதில் இல்லை. தண்ணீர் வரும் கால்வாய்களாகப் பயன்படுத்தி இருப்பார்கள், வானவியல் சம்பந்தப்பட்ட சித்திரங்களாக இருக்கும் என்றெல்லாம் சில ஹேஷ்யங்கள் முன்வைக்கப்பட்டாலும் சரியான, முடிவான கருத்து ஏதும் இதுவரை இல்லை. இது வேற்றுக்கிரகவாசிகளின் கைவண்ணம். அவர்களின் ஊர்திகள் இறங்குவதற்கான தளங்கள் இவை என்கிறார்கள் ஒரு சாரர்.  

இவ்வளவு பெரிய சித்திரங்களை முழுவதும் பார்க்க வேண்டுமானால் உயரத்தில் இருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். அதற்கென சில பார்க்கும் மேடைகளை அமைத்திருக்கிறார்கள் ஆனால் அவற்றை விட உசிதம் விமானத்தில் இருந்து பார்ப்பதுதான் என்பதால் சுற்றுலாப் பயணிகள் அதையே பெரிதும் விரும்புகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் பார்க்க ஏதுவாக விமானத்தை இப்படியும் அப்படியும் திருப்பித் திருப்பிக் காண்பிக்கும் பொழுது அடிவயிறு கலங்கிவிடுகிறது. சாதாரண விமானப் பயணங்களிலேயே வயிறு கலங்குபவர்கள் இதனை ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்வது நல்லது. 

இந்த நாஸ்கா கோடுகளோடு நம் கோஸ்டா பகுதி பயணம் நிறைவடைகிறது. இங்கிருந்து மீண்டும் லீமா திரும்பி நாம் அடுத்து செல்ல இருப்பது சியாரா பகுதி. மலையகம். நம் பாணியில் சொல்ல வேண்டுமானால் குறிஞ்சி. 

பிகு: புகைப்படங்கள் எல்லாம் நம் கைவண்ணம்தான். மேலும் பலப் புகைப்படங்கள் இத்தளத்தில் உள்ளன -  நாஸ்கா புகைப்படங்கள்